เสียงประกาศเรียกชื่อ

"คุณไม่ได้ยินหรือไง ริน?" ผมกระซิบถามพลางกวาดสายตาไปรอบโถงทางเดินชั้นเก้า ความเงียบในยามดึกสงัดของออฟฟิศไม่ได้มีความว่างเปล่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลสารที่กดทับจนผมแทบหายใจไม่ออก รินยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว มือของเธอสั่นระริกขณะที่พยายามไขกุญแจห้องเก็บเอกสาร แผ่นหลังของเธอแข็งทื่อราวกับรูปปั้น "อย่าทัก..." รินตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "ยิ่งคุณพยายามฟัง มันจะยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ เมฆ" เสียงนั้นดังมาจากลำโพงติดเพดาน มันไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่มันคือเสียงก้องกังวานที่เหมือนผ่านการบีบอัดจนแหลมเล็กบาดหู เสียงของชายชราที่แหบแห้งราวกับเศษแก้วขูดขีดบนแผ่นโลหะ *“คุณเมฆ... กรุณามาพบผมที่ชั้น 13 เป็นการส่วนตัวครับ”* ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่ต้นคอ ผมหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ท่านประธานเรียกชื่อผม... นี่เป็นครั้งแรกที่เสียงนั้นระบุตัวตน ไม่ใช่การประกาศกฎระเบียบหรือการแจ้งเตือนพนักงานทั่วไป แต่เป็นการเรียกหาโดยตรง "เขาเห็นเรา" ผมพึมพำพร้อมกำหมัดแน่น "ริน เขาเรียกผม... เขาต้องรู้เรื่องพี่สาวผมแน่ๆ" รินหันขวับมามอง สายตาของเธอในเงามืดนั้นดุดันและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วคว้าปกเสื้อผมไว้แน่น "ฟังนะเมฆ ชั้น 13 ไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะไปเพื่อตามหาความจริง แต่มันคือหลุมศพที่รอคอยคนขี้สงสัยอย่างคุณอยู่ พี่สาวคุณหายไปเพราะเธอพยายามจะขึ้นไปที่นั่น! คุณอยากเป็นรายต่อไปหรือไง!" "ผมไม่มีทางเลือก" ผมก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แววตาของผมที่สะท้อนผ่านกระจกเงาของออฟฟิศดูแปลกไป ราวกับว่ามีบางสิ่งในตัวผมกำลังตอบรับเสียงเรียกนั้น "ถ้าผมไม่ไป ผมก็ติดอยู่ในลูปนรกนี่ไปตลอดกาล หรือไม่ก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงไปจนวันตาย แต่ถ้าผมไป... อย่างน้อยผมก็อาจจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของผม" *ติ๊ง* เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งที่ไม่มีใครกดปุ่ม ประตูลูกกรงเหล็กดัดของลิฟต์ตัวเก่าเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ความมืดภายในลิฟต์นั้นดำสนิทกว่าปกติ และกลิ่นอับของสนิมเหล็กกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยออกมาแตะจมูก รินปล่อยมือจากปกเสื้อผม ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหมือนคนไร้วิญญาณ "ถ้าคุณก้าวเข้าไปในนั้น กฎเหล็กข้อที่หนึ่งจะไม่มีความหมายอีกต่อไป คุณจะไม่ใช่พนักงานของที่นี่... แต่คุณจะเป็น 'สินค้า' ของมัน" ผมมองเข้าไปในลิฟต์ ลำดับชั้นที่แสดงอยู่บนแผงปุ่มกดไม่มีตัวเลข 13 แต่มันกลับมีช่องว่างที่เว้นไว้เป็นรอยร้าวบนแผ่นโลหะ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน "ถ้ารินไม่อยากไป ไม่ต้องตามมาครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความกล้า "ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ขอบคุณที่เตือนผมมาตลอด" ประตูกำลังจะปิดลง รินพุ่งตัวเข้ามาขวางกั้นด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ เธอไม่ได้เข้ามาเพื่อรั้งผมไว้ แต่เธอหยิบเหรียญเก่าคร่ำคร่าสีดำสนิทจากกระเป๋าเสื้อมาใส่ในมือผม "ถ้าเขาสั่งให้คุณทำสิ่งที่ขัดต่อมโนธรรม... ให้โยนเหรียญนี้ลงพื้น" เธอกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน "นั่นคือทางรอดเดียวที่ฉันพอจะมอบให้คุณได้" ลิฟต์กระชากตัวขึ้นด้วยแรงเหวี่ยงที่ทำให้ผมทรุดเข่าลงพื้น เสียงเครื่องยนต์ทำงานครืดคราดเหมือนเหล็กที่กำลังบดขยี้กันเอง ตัวเลขบนหน้าปัดที่แต่เดิมหยุดอยู่แค่ชั้น 12 เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อลิฟต์หยุดนิ่ง ประตูเปิดออกเผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่ดูเหมือนสำนักงาน แต่ทุกอย่างกลับดูบิดเบี้ยว เก้าอี้ทุกตัวถูกวางกลับหัว โต๊ะทำงานถูกวางซ้อนกันจนถึงเพดาน และที่ปลายสุดของทางเดิน มีชายคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ผมบนเก้าอี้หนังราคาแพง "คุณมาสายไปสามนาทีนะ เมฆ" เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของผมโดยตรง ร่างบนเก้าอี้ค่อยๆ หมุนกลับมา แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ทำให้ผมเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ผมเกือบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พี่สาว' ของผมเองที่หายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน แต่ทว่า... ดวงตาของเธอมีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิท และที่ลำคอของเธอมีสายเคเบิลสีดำเสียบทะลุเชื่อมต่อกับกำแพงอยู่ เธอยกมือขึ้นชี้มาที่ผม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงของท่านประธานที่ผมคุ้นเคยดี "เลือกเอาเมฆ... จะยอมให้พี่สาวเธอกินสมองตัวเองเพื่อเป็นตัวตายตัวแทน หรือจะให้ผมลบไฟล์ความทรงจำของเธอก่อนที่ฉันจะจัดการเธอก็เลือกเอา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมในความมืดมิดของชั้นที่ 13 นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ