บันไดหนีไฟที่วนลูป

"หยุดวิ่งเสียทีเมฆ... นายกำลังฆ่าตัวตาย" เสียงของรินดังแทรกผ่านความเงียบงันที่สั่นประสาท เธอยืนพิงผนังปูนเปลือยที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างเย็นเฉียบ ดวงตาเรียวรีของเธอจับจ้องมาที่ผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ในขณะที่ลมหายใจของผมหอบกระชั้นจนเจ็บหน้าอก ผมไม่สนใจคำเตือนนั้น มือที่สั่นเทาคว้าลูกบิดประตูเหล็กของบันไดหนีไฟแล้วกระชากเปิดออก เสียงบานพับโลหะกรีดร้องลั่นโถงทางเดิน—นั่นคือเสียงที่ผมคุ้นเคยดี มันคือเสียงแห่งความหวังที่จะพาผมออกไปจากนรกขุมที่ 13 แห่งนี้ "ผมไม่มีเวลามานั่งรอความตายกับคุณ ริน" ผมเค้นเสียงตอบกลับ พลางก้าวเท้าพุ่งเข้าสู่ช่องบันไดหนีไฟ "ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ก็เชิญ แต่ผมจะออกไปจากตึกนี้ เดี๋ยวนี้!" ผมก้าวฉับๆ ลงบันไดเหล็กที่ส่งเสียงดังกังวานก้องไปทั่วช่องแคบๆ แห่งนี้ ความมืดมิดในบันไดหนีไฟดูเหมือนจะหนาแน่นและมีชีวิต มันเกาะเกี่ยวตามข้อเท้าผมราวกับโคลนตม ผมวิ่งผ่านป้ายบอกชั้น... ชั้นที่ 12, ชั้นที่ 11, ชั้นที่ 10... ผมนับตัวเลขเหล่านั้นในใจเพื่อรักษาจังหวะและสติสัมปชัญญะ ผ่านไปสิบนาที... ยี่สิบนาที... หัวใจของผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกจากทรวงอก แต่แล้วผมก็ต้องหยุดชะงัก ฝีเท้าที่เคยหนักแน่นชะลอลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่ง ป้ายไฟสีแดงหม่นที่ติดอยู่ตรงหัวมุมบันไดแสดงตัวเลขที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ *ชั้นที่ 13* ผมขมวดคิ้วแน่น ความเกลียดชังต่อตรรกะที่บิดเบี้ยวของตึกนี้พุ่งพล่าน ผมหันหลังกลับแล้ววิ่งย้อนขึ้นไปใหม่ หรือจะวิ่งลง? ช่างเถอะ ผมตัดสินใจพุ่งลงล่างอีกครั้งด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม สองมือคว้าขอบราวบันไดโลหะที่เย็นเยียบจนผิวหนังแทบไหม้ ผมวิ่งจนขาแทบจะไร้ความรู้สึก วิ่งจนเหงื่อกาฬไหลเข้าตาแสบพร่า หนึ่งชั้น... สองชั้น... สามชั้น... ผมนับจังหวะก้าวอย่างเป็นระบบ เมื่อถึงจังหวะที่ควรจะเป็นชั้นล่างสุด ผมกระแทกบานประตูเหล็กออกเต็มแรงด้วยความหวังว่าจะพบโถงล็อบบี้ที่มีแสงไฟสว่างจ้า... ทว่าสิ่งที่รออยู่กลับเป็นกลิ่นอายความชื้นและแผ่นป้ายเหล็กที่สลักเลขเดิมซ้ำๆ *ชั้นที่ 13* ผมทรุดลงนั่งกับพื้นบันได ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจเหมือนกรด พี่สาวของผม... เธอเคยยืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่านะ? เธอเคยพยายามหนีด้วยวิธีเดียวกันนี้ใช่ไหม? "บอกแล้วไงว่ามันไม่มีทางออก" เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังมาจากด้านบน ผมเงยหน้าขึ้นมองเห็นรินยืนอยู่ที่เดิมในมุมเดิม ราวกับเธอไม่เคยขยับไปไหนตั้งแต่แรก เธอค่อยๆ เดินลงมาหาผมด้วยท่าทางใจเย็น ผิดกับหัวใจที่กำลังแตกสลายของผมโดยสิ้นเชิง "ทำไม..." ผมพึมพำ เสียงแตกพร่า "คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร ริน? คุณเป็นคนของท่านประธานใช่ไหม?" รินย่อตัวลงมานั่งในระดับเดียวกับผม แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนในดวงตาของเธอ "ถ้าฉันเป็นคนของท่านประธาน ป่านนี้นายคงไม่ได้มานั่งหอบหายใจอยู่ตรงนี้หรอกเมฆ... แต่สิ่งที่นายต้องเข้าใจคือ 'กฎ' ของตึกนี้ไม่ได้เขียนขึ้นด้วยหมึก แต่มันเขียนขึ้นด้วยเวลาที่สูญเสียไป" เธอยื่นมือมาจับข้อมือผม นิ้วของเธอเย็นราวกับน้ำแข็ง "บันไดนี้ไม่ใช่ทางออก มันเป็นเครื่องมือสำหรับบดขยี้เจตจำนง นายยิ่งวิ่ง นายยิ่งหมุนวน นายยิ่งสร้างพลังงานให้ตึกนี้สูบกลืน... ยิ่งนายปรารถนาจะออกไปมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งติดอยู่ในลูปนี้ลึกขึ้นเท่านั้น" "แล้วผมต้องทำยังไง!" ผมตะคอกใส่เธออย่างเหลืออด "ผมนั่งรอให้ตายไปพร้อมกับความลับพวกนี้เหรอ?" รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่ชี้ไปที่กำแพงปูนด้านหลังของผม ผมหันไปมอง และหัวใจผมก็แทบหยุดเต้น เมื่อแสงจากไฟฉายในมือผมส่องไปกระทบผนังที่ควรจะเป็นปูนเรียบ แต่มันกลับไม่ใช่... ตรงนั้นมีรอยขีดเขียนนับร้อยนับพันขีด ราวกับมีคนจำนวนมหาศาลใช้เล็บจิกกัดเพื่อระบายความแค้น และหนึ่งในรอยขีดเหล่านั้น ผมจำลายมือที่คุ้นเคยได้แม่นยำ นั่นคือรอยขีดเขียนของพี่สาวผม... และมีชื่อของผมถูกเขียนกำกับไว้ใต้รอยขีดเหล่านั้น ด้วยลายมือที่เหมือนกับผมเป๊ะๆ ขณะที่ผมกำลังจะยื่นมือไปสัมผัสรอยเขียนนั้น เสียงตามสายของตึกก็ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงประกาศเตือนทั่วไป มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยือกจนกระดูกสันหลังผมชาวาบ ก่อนที่ประตูด้านหลังรินจะเปิดออกโดยอัตโนมัติ ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นสวมชุดสูทแบบเดียวกันกับที่ผมใส่ เพียงแต่ใบหน้าของเขานั้น... มันคือใบหน้าของผมเองในสภาพที่เน่าเปื่อยและว่างเปล่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เมฆ" เสียงนั้นเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู "ฉันรอให้ตัวเองมาเปลี่ยนกะนานเหลือเกิน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ