โอทีที่ไม่ได้รับค่าตอบแทน

"อย่าเงยหน้าขึ้นไปมอง... เมฆ" เสียงของรินสั่นพร่า มือเย็นเฉียบของเธอคว้าต้นแขนผมไว้แน่นจนเล็บจิกลึกลงไปในเนื้อผ้า เธอดึงตัวผมให้หมอบต่ำลงจนหน้าอกแนบกับพื้นพรมออฟฟิศที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษกระดาษที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นไหม้ของอุปกรณ์ไฟฟ้าอบอวลอยู่ในอากาศจนแสบจมูก เงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือโต๊ะทำงานของ 'พี่ก้อง' พนักงานบัญชีรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บัดนี้มันบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงเนื้อหนังสีซีดเผือดที่ยืดหยุ่นเหมือนยางเหนียวๆ ที่พยายามจะแทรกตัวเข้าไปในรอยแยกของเพดานที่กำลังขยับขึ้นลงราวกับลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา "พี่... พี่ก้องเหรอ?" ผมเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา ความกลัวแล่นปราดไปตามไขสันหลังเมื่อเห็นรองเท้าคัทชูสีดำของพี่ก้องวางอยู่บนพื้น แต่เจ้าของรองเท้ากลับลอยตัวขึ้นไปค้างเติ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างพื้นกับเพดาน "เขาทำงานไม่เสร็จ" รินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเธอเย็นเยียบ "กฎข้อที่สี่ของชั้นที่สิบสาม... งานที่ค้างไว้ คือชีวิตที่ต้องชดใช้" เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของออฟฟิศตอนเที่ยงคืนสิบห้านาที ร่างของพี่ก้องถูกแรงมหาศาลจากเพดานดึงรั้งขึ้นไปช้าๆ ผิวหนังของเขาเริ่มปริแตก เผยให้เห็นเส้นใยสีดำคล้ายสายไฟที่แทรกตัวเข้ามาแทนที่เส้นเลือด พี่ก้องไม่ได้กรีดร้อง เขาเพียงแต่หันคอที่บิดไปด้านหลังช้าๆ ดวงตาที่เหลือแต่ตาขาวจ้องมองมาที่ผม—มองทะลุผ่านความมืดมิด—แล้วขยับริมฝีปากที่ฉีกขาด *“ช่วย... พี่... ด้วย...”* เสียงนั้นไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันดังสะท้อนออกมาจากลำโพงประกาศที่เพดาน เหนือหัวเราไปเพียงไม่กี่เมตร เสียงของ 'ท่านประธาน' แทรกเข้ามาทันที น้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าสะอิดสะเอียน *"พนักงานก้องเกียรติ... ทำผลงานได้ต่ำกว่าเป้าหมายที่กำหนดไว้ การทำงานล่วงเวลาถือเป็นการชดเชยความบกพร่องที่งดงามยิ่ง... พนักงานเมฆ... คุณควรจะเรียนรู้จากเขาเอาไว้นะครับ"* ไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่จนเกิดเสียงหึ่งๆ ที่บาดแก้วหู ร่างของพี่ก้องถูกกระชากเข้าไปในความมืดของฝ้าเพดานอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงเนื้อฉีกขาดดัง 'ปึก' ใหญ่ แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงัน... เหลือเพียงเศษกระดาษเอกสารบัญชีที่ค่อยๆ ปลิวร่วงลงมาบนพื้น ราวกับหิมะที่เปื้อนคราบเลือด "ริน... เราต้องช่วยเขา" ผมพยายามจะลุกขึ้น แต่รินกดไหล่ผมไว้จนจมพื้น "ช่วย? นายจะช่วยอะไรเขาได้ในเมื่อตัวเองยังเอาตัวไม่รอด!" รินตวาดเสียงต่ำ ดวงตาของเธอฉายแววโกรธเคืองและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เธอหันมาจ้องหน้าผม "นายเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นไหม? พี่สาวของนาย... เมย์... เธอก็ถูกกลืนเข้าไปแบบนั้นแหละ แต่เธอต่างออกไป เพราะเธอพยายามจะ 'แก้ไฟล์' ระบบที่ท่านประธานวางเอาไว้" ชื่อของพี่สาวทำให้หัวใจผมกระตุกวาบ ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมา—กล่องพัสดุที่ส่งมาถึงบ้านโดยไม่มีชื่อผู้ส่ง ภายในนั้นมีเพียงบัตรพนักงานของพี่เมย์ที่หักครึ่ง และข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีแดงว่า *'ออกไปก่อนที่ไฟจะดับ'* "ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพี่เมย์?" ผมถาม เสียงสั่นเครือ รินไม่ได้ตอบ เธอหยิบเครื่องคิดเลขพกพาที่หน้าจอแสดงตัวเลข '13:00' ขึ้นมาแล้วกดปุ่มค้างไว้ เสียงหึ่งๆ ในออฟฟิศเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคนนับร้อยกำลังดีดลูกคิด หรือพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่ห้องนี้มีแค่เราสองคน "เมฆ ฟังนะ... พรุ่งนี้เช้าเมื่อถึงเวลาตอกบัตรเข้างาน ทุกคนในออฟฟิศจะจำไม่ได้ว่าพี่ก้องเคยมีตัวตนอยู่จริง เหมือนกับที่ไม่มีใครจำพี่สาวนายได้" รินขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างของเธอสั่นเทา เธอหยิบปากกาสีแดงขึ้นมาแล้วเขียนตัวเลขลงบนฝ่ามือผม '00:00' "ถ้าไม่อยากเป็นเหมือนเขา นายต้องเลิกทำตัวเป็นคนช่างสังเกตที่ไร้ทางสู้... คืนนี้ เราต้องไปที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นสิบสี่" "ชั้นสิบสี่? ตึกนี้มีแค่สิบสามชั้นไม่ใช่เหรอ?" รินยิ้มเหยียด เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูก "ตึกนี้มีกี่ชั้น... ขึ้นอยู่กับว่า 'ใคร' เป็นคนสั่งให้ลิฟต์หยุดจอด นายคิดว่าทำไมลิฟต์แก้วถึงไม่เคยจอดชั้นที่สิบสามถ้าเราไม่กดเรียกหลังจากเที่ยงคืน?" ก่อนที่ผมจะได้ซักถามอะไรต่อ ลิฟต์แก้วที่อยู่นอกห้องทำงานก็ส่งเสียง 'ติ๊ง' ดังขึ้น ทั้งที่ไฟในโถงทางเดินควรจะปิดไปนานแล้ว ประตูกระจกบานใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ทว่าแทนที่จะเป็นความว่างเปล่าภายในตู้ลิฟต์ ผมกลับเห็นเก้าอี้ทำงานของพี่ก้องตั้งอยู่กลางลิฟต์ บนเก้าอี้นั้นมีแฟ้มเอกสารสีเลือดวางอยู่ และที่น่าตกใจที่สุด... เหนือแฟ้มเอกสารนั้น มีรอยเลือดสดๆ ประทับเป็นรูปฝ่ามือที่คุ้นตาที่สุด มันคือฝ่ามือของพี่สาวผม... ที่เพิ่งประทับลงไปบนแฟ้มเอกสารนั้นหมาดๆ! *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดกับ "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" ครับ*