ร่องรอยในแฟ้มคดีเก่า

กลิ่นไอดินชื้นราและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอทันทีที่เมฆสูดลมหายใจเข้าลึกเกินไป แสงไฟนีออนบนเพดานสำนักงานชั้น 13 กะพริบถี่รัว ส่งเสียง *ฮัม* ต่ำๆ ในโสตประสาท ราวกับฝูงแมลงวันนับแสนตัวกำลังบินวนอยู่รอบกะโหลกศีรษะของเขา นิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเมฆสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ รอยเปื้อนสีดำคล้ำบนหน้ากระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด A4 นั้นไม่ใช่หมึกพิมพ์ มันคือรอยนิ้วมือชื้นแฉะที่ยังคงส่งไอน้ำเย็นเยียบออกมาแตะต้องอากาศรอบข้าง และที่สำคัญที่สุด... ลายพิมพ์ก้นหอยบนนิ้วนางข้างซ้ายที่มีแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ นั้น คือหลักฐานชิ้นเดียวในโลกที่เขาจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตัวเอง มันคือฝ่ามือของ ‘น้ำ’ พี่สาวแท้ๆ ของเขา... ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในตึกแห่งนี้เมื่อห้าปีก่อน “นายมัวทำอะไรอยู่, เมฆ?” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นติดใบหูจนเมฆสะดุ้งสุดตัว เขาปัดแฟ้มเอกสารกระเด็นหลุดมือ เอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อนกระจายเกลื่อนพื้นพรมสีแดงก่ำ รินยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของเธอสะท้อนอยู่ในเงาดำของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นความมืดมิดไร้ดาวด้านนอก เมฆหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เขาพยายามอ้าปากจะพูดแต่ลำคอกลับแห้งผาก “ริน... เธอเห็นมันไหม? เมื่อกี้... มันเพิ่ง...” “ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าหลังเที่ยงคืน ห้ามเปิดแฟ้มคดีเก่าของพนักงานที่ลาออกโดยเด็ดขาด” รินก้มตัวลงเก็บกระดาษแผ่นที่ประทับรอยนิ้วมือสีดำนั้นขึ้นมาอย่างใจเย็น ราวกับเธอมองไม่เห็นความน่าสยดสยองที่กำลังหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นพรม “นายกำลังขุดหลุมฝังศพตัวเอง, เมฆ และที่แย่กว่านั้น... นายกำลังลากฉันลงไปในหลุมนั้นด้วย” “พี่ฉันยังไม่ตาย!” เมฆเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเพื่อนร่วมงานสาวที่ดูเหมือนจะรู้ความลับทุกอย่างแต่เลือกที่จะปิดปากเงียบ “เอกสารชุดนี้... มันอยู่ในตู้เซฟของฝ่ายบุคคล ทำไมประวัติของน้ำถึงมาอยู่ในกองแฟ้มพนักงานผีดิบของชั้น 13 ได้? เธอกำลังปิดบังอะไรอยู่ ริน? เธอกับไอ้เสียงตามสายบ้าๆ นั่น... รู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวฉันเมื่อคืนวันที่ 13 ตุลาคมเมื่อห้าปีก่อน!” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่พลันเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยคำรามเบาๆ หยุดทำงานไปดื้อๆ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านผ่านพื้นรองเท้าขึ้นมาจนกระดูกสันหลังของเมฆเหน็บชา รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่คมของเธอไม่มีแววตาของมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่าและมืดสนิทราวกับหลุมดำ “นายอยากรู้ความจริงเหรอ เมฆ? ความจริงก็คือ... พี่สาวนายไม่ได้ ‘หายตัวไป’ หรอก...” รินเว้นจังหวะ เธอขยับเข้าไปใกล้เมฆจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ “...แต่เธอยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะตัวนี้ ทุกๆ คืนหลังเที่ยงคืนต่างหากล่ะ” สิ้นคำพูดของริน เสียงโทรศัพท์โต๊ะทำงานตัวเก่าที่ตั้งอยู่มุมห้องก็แผדเสียงกรีดร้องดังลั่น *กริ๊งงงงง!* มันดังบาดแก้วหูและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ราวกับมีใครบางคนกำลังกดโทรหาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความโกรธเกรี้ยว เมฆผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็ก ฝุ่นละอองเก่าเก็บร่วงหล่นลงมาใส่ศีรษะ เขาสะกิดสายตาไปมองที่หน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นอย่างหวาดผวา หน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวเลขสายนอกที่โทรเข้ามาชัดเจน เป็นหมายเลขภายในที่ไม่มีอยู่จริงในระบบ... *0000* รินหันไปมองโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือดเป็นครั้งแรก ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เธอเคยมีพังทลายลงในพริบตา เธอกระชากแขนเมฆสุดแรง “หนี! ออกทางบันไดหนีไฟเดี๋ยวนี้!” แต่สายเกินไปแล้ว... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางโถงทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ตึง... ตึง... ตึง...* ใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง และพร้อมกันนั้น เสียงประกาศตามสายจากระบบกระจายเสียงของตึกก็ดังแทรกขึ้นมาทับเสียงโทรศัพท์ ทุ้มต่ำ เยียบเย็น และก้องกังวานไปทั่วทุกซอกมุมตึก *“เรียน พนักงานทุกคน... หมดเวลาพักผ่อนแล้วครับ”* ประตูกระจกนิรภัยของห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เอกสารที่ปลิวเกลื่อนพื้นพัดปลิวว่อนขึ้นไปบนอากาศราวกับพายุทอร์นาโดขนาดย่อม และที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูนั้น... คือร่างของหญิงสาวผมยาวสลวยในชุดยูนิฟอร์มพนักงานออฟฟิศสีดำ ที่หันหลังให้พวกเขาทั้งคู่ แต่บ่าทั้งสองข้างกลับบิดเบี้ยวผิดรูป และที่ลำคอมีรอยกรีดลึกจนศีรษะแทบจะหลุดออกจากบ่า! ร่างนั้นค่อยๆ หมุนศีรษะกลับมา 180 องศาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเน่าเปื่อยที่มีรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู และดวงตากลมโตสีดำสนิทที่จ้องมองตรงมาที่เมฆ พร้อมกับเอ่ยเสียงแหบพร่าลอดไรฟันที่เต็มไปด้วยหนอนไต่ออกมา *“น้องชาย... นายมาช่วยฉันทำงานต่อแล้วใช่ไหม?”* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงมาในความมืดมิดของชั้นที่ 13 ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ