กล้องวงจรปิดที่ขยับได้

เสียงคีย์บอร์ดในความเงียบสงัดของชั้น 13 ไม่ได้สร้างความรู้สึกว่ามีเพื่อนร่วมงานกำลังทำงานอยู่ แต่มันให้บรรยากาศเหมือนเสียงเคาะฝาโลงทีละครั้ง ทีละครั้ง มากกว่า เมฆเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบเตือนเวลา 01:14 น. สันหลังของเขาวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเขาตึงเกร็งขึ้นมาทันทีราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่ากำลังกรีดร้องเตือนภัยบางอย่างที่มองไม่เห็น ดวงตาของเขาค่อยๆ เบนขึ้นจากหน้าจอ ไปยังมุมเพดานด้านซ้ายของห้องทำงาน โดมพลาสติกใสของกล้องวงจรปิดรุ่นเก่าติดตายตัวที่ควรจะส่ายมุมกล้องไม่ได้ หรือหากหมุนได้ มันก็ควรจะถูกตั้งค่าให้มองตรงไปยังทางเดินยาวด้านนอกเท่านั้น... แต่ตอนนี้ เลนส์สีดำสนิทภายในโดมนั้นไม่ได้หันออกไปข้างนอก มันหันเข้ามาในห้อง หันมาทางโต๊ะทำงานของเขา เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเขาพอดิบพอดี เมฆกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เอמשพยายามขยับตัวช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแสร้งทำเป็นพิมพ์งานต่อ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแป้นอย่างไร้ความหมาย ขณะที่หางตายังคงเหลือบมองเจ้าวัตถุกลมๆ สีขาวหม่นบนเพดานนั้นอย่างหวาดระแวง กึก... เสียงกลไกภายในตัวกล้องขยับเบาหวิว เสียงพลาสติกเสียดสีกับฟันเฟืองดังลอดเข้ามาในความเงียบ เมฆหยุดหายใจ เลนส์สีดำนั้นค่อยๆ หมุนตามการเคลื่อนไหวของมือที่เขาเลื่อนไปจับเมาส์ มันไม่ได้กวาดผ่านไปเฉยๆ แต่มัน *จ้อง* เขาอยู่ เหมือนกับดวงตาของมนุษย์ที่กำลังซ่อนอยู่หลังกระจกฝ้า... ดวงตาที่กำลังพิจารณาเหยื่อด้วยความกระหายใคร่รู้ "กำลังทำอะไรอยู่, คุณเมฆ?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากลำโพงเพดานเหนือศีรษะ เสียงนั้นดังใกล้เสียจนเมฆสะดุ้งสุดตัว เกือบจะทำแก้วกาแฟบนโต๊ะคว่ำ รินซึ่งนั่งทำงานอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามโดยมีฉากกั้นเตี้ยๆ ขวางไว้ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เธอเพียงแต่หยุดมือที่กำลังพลิกกระดาษ เสียงกระดาษพลิกแผ่วเบานั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนน่าขนลุก "อย่ามองมันตรงๆ" รินกระซิบ เสียงของเธอเบาจนแทบจะเป็นลมหายใจ "ยิ่งเราแสดงออกว่ารู้ว่ามันกำลังมอง เรายิ่งเปิดโอกาสให้มัน... เข้ามาใกล้ขึ้น" เมฆหันไปมองรินด้วยแววตาตื่นตระหนก ใบหน้าของหญิงสาวซีดเซียว ใต้ตาคล้ำเข้มบ่งบอกถึงการอดนอนสะสม เธอยังคงก้มหน้าเขียนรายงานการเงินต่อไป ราวกับว่าสิ่งที่อยู่บนเพดานและเสียงตามสายเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศธรรมดา "แต่มัน... มันขยับได้ ริน" เมฆพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "กล้องตัวนั้น... เมื่อหัวค่ำมันยังหันไปทางประตูอยู่เลย ทำไมตอนนี้มันถึงหันมาทางเรา ทำไมมันถึง... มองตามฉันทุกฝีก้าว?" รินวางปากกาลงช้าๆ เธอนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเมฆ แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่นแห่งความกลัว แต่กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและคำเตือนที่หนักอึ้ง "เพราะชั้นที่ 13 ไม่มีกฎฟิสิกส์ นายก็รู้ดี เมฆ" รินเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจของเธอไหววูบ "กล้องวงจรปิดที่นี่ไม่ได้บันทึกภาพเพื่อความปลอดภัยของบริษัท แต่มันบันทึกเพื่อ... ยืนยันการมีตัวตนของเรา ถ้าวันไหนกล้องหาเราไม่เจอ... วันนั้นนายก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพบนจอนั้นไปตลอดกาล" ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมฆหันขวับกลับไปมองที่มุมเพดานอีกครั้ง คราวนี้ เลนส์กล้องไม่ได้แค่หันมามอง แต่มันกำลังขยับขึ้นลงช้าๆ ในจังหวะที่สอดรับกับการขึ้นลงของหน้าอกเขาตอนหายใจเข้าออก ราวกับมันกำลังสูดดม ลมหายใจของเขาเข้าไปผ่านทางเลนส์พลาสติกสีดำสนิทนั้น ติ๊ด... เสียงสัญญาณรบกวนสั้นๆ ดังขึ้นจากเครื่องเสียงตามสาย ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ น่ากลัว และก้องกังวาน ประหนึ่งดังมาจากทุกทิศทุกทางในห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ *[บันทึกภาพเสร็จสมบูรณ์... เตรียมสลับมุมมอง]* ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องสำนักงานก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินแสงไฟสีขาวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์จนกะพริบถี่ๆ แล้วดับสนิท เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากจอคอมพิวเตอร์ของเมฆที่รีบูตตัวเองขึ้นมาใหม่อย่างช้าๆ บนหน้าจอสีดำสนิท ไม่มีโปรแกรมงานเอกสาร ไม่มีตารางคำนครใดๆ อีกต่อไป มีเพียงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวเดิม... แต่เป็นมุมมองที่ถ่ายจาก *บนเพดาน* มองลงมาที่โต๊ะทำงานของเขา ในภาพนั้น เมฆเห็นตัวเองกำลังนั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้... และข้างๆ ร่างของเขาในจอภาพ มีเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังยืนโน้มตัวลงมาแนบชิดติดแผ่นหลังของเขา โดยที่เจ้าตัวในโลกความเป็นจริงอย่างเมฆยังไม่ทันได้รู้สึกถึงสัมผัสนั้นด้วยซ้ำ รินเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เธออ้าปากค้างราวกับอยากจะตะโกนเตือนบางอย่าง แต่เสียงของเธอกลับติดอยู่แค่ลำคอ ในขณะเดียวกัน ลมหายใจเย็นเฉียบอันคุ้นเคยก็เป่ารดต้นคอของเมฆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชิดใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของซอกคอ *"เจอตัวแล้ว... พี่สาวของเธอก็เคยนั่งตรงนี้นะ เมฆ"* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงมาในความมืดมิดของชั้นที่ 13 ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ