รหัสลับใต้โต๊ะทำงาน

"อย่าแตะมัน เมฆ... ถ้าไม่อยากเห็นสิ่งที่คนก่อนหน้ามันเห็น" เสียงของรินแหบพร่าและสั่นเครือ มือเรียวบางของเธอคว้าข้อมือผมไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วเธอไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนักเกินความจำเป็นในออฟฟิศชั้น 13 แต่มันคือความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากเงามืดใต้โต๊ะทำงานของพี่สาวผม—โต๊ะตัวเดิมที่ถูกทิ้งร้างมาห้าปี ผมหอบหายใจถี่ จังหวะหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำเตือน แต่มาเพื่อหาคำตอบว่าทำไม 'มายด์' พี่สาวของผมถึงกลายเป็นเพียงรายชื่อที่ถูกลบออกจากระบบฐานข้อมูลบริษัท "ปล่อยเถอะริน" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือออก "ผมไม่ได้มาเพื่อหนี แต่มาเพื่อพาเขากลับบ้าน... หรืออย่างน้อยก็พาความจริงออกไป" รินปล่อยมือ แต่แววตาของเธอสั่นระริก เธอถอยกรูดไปพิงตู้เอกสารเหล็กเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางครืดคราดเหมือนจะประท้วงการดำรงอยู่ของพวกเรา ความเงียบงันในโถงสำนักงานยามเที่ยงคืนคืนนี้มันหนักอึ้งพอจะบดขยี้กระดูกคนได้ กลิ่นน้ำมันหล่อลื่นผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าหึ่งไปทั่วจนผมแทบอาเจียน ผมคุกเข่าลงกับพื้นพรมที่ขึ้นรา แสงไฟจากไฟฉายคาดหัวสั่นไหวไปมาใต้โต๊ะทำงาน พื้นไม้ใต้โต๊ะไม่ได้ราบเรียบเหมือนโต๊ะตัวอื่น มันมีความนูนแปลกปลอมเหมือนมีคนเอาอะไรบางอย่างมาสลักไว้ใต้แผ่นไม้ ผมเลื่อนนิ้วไปตามร่องไม้ที่ขรุขระ สิ่งที่สัมผัสได้ไม่ใช่ลวดลายศิลปะ แต่มันคือรอยแผลที่ถูกกรีดด้วยของมีคม *‘หนีไป ถ้าได้ยินเสียงเคาะ... มันไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันคือโครงสร้างของตึกนี้’* ตัวอักษรแต่ละตัวที่ผมสัมผัสผ่านปลายนิ้วดูเหมือนจะบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส มันไม่ใช่รอยสลักธรรมดา แต่มันคือน้ำหนักของความหวาดกลัวที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านปลายมีดของพี่สาวผม "เมฆ... ก้มหัวลง!" เสียงของรินตวาดลั่นพร้อมกับเสียงโครมครามของตู้เอกสารที่ล้มคว่ำลงมา ผมสัญชาตญาณทำงานเร็วกว่าความคิด ผมมุดตัวราบไปกับพื้นก่อนที่วัตถุหนักบางอย่างจะฟาดผ่านหัวผมไปเฉียดฉิว ลมวูบหนึ่งปะทะใบหน้าจนผิวหนังชาหนึบ เสียงตามสายของออฟฟิศที่เงียบสนิทมาตลอดห้าชั่วโมงจู่ๆ ก็ดังขึ้น เสียงซ่าของคลื่นรบกวนแตกพร่าสลับกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่บิดเบี้ยวผิดเพี้ยนจนฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของ 'ท่านประธาน' จะดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "คุณพยายามจะหาทางออกเหรอ... พนักงานเมฆ?" เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องมาจาก 'ผนัง' ของห้องนี้จริงๆ ราวกับว่าอาคารทั้งอาคารกำลังกระซิบข้างหูผม ผมเงยหน้าขึ้นมองไปที่ริน เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอหายไปพร้อมกับความมืดที่ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นของเหลวสีดำ ผมขยับตัวจะลุกขึ้น แต่สายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ขอบใต้โต๊ะทำงานที่ผมเพิ่งค้นพบ มันไม่ใช่แค่รอยสลัก... มันคือรูขนาดเล็กที่ถูกเจาะทะลุลงไปถึงช่องว่างระหว่างชั้น ผมตัดสินใจกดหน้าลงไปแนบกับช่องว่างนั้น พยายามเพ่งมองผ่านความมืดมิดเบื้องล่างที่ควรจะเป็นแค่ฝ้าเพดานของชั้น 12 ทว่าสิ่งที่ผมเห็นกลับไม่ใช่โครงสร้างอาคาร แต่เป็นดวงตาคู่หนึ่ง... ดวงตาที่กำลังเบิกโพลงจ้องกลับมาที่ผมด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด ไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือดวงตาของใครบางคนที่ถูก 'ฝัง' เอาไว้ในผนังตึกตัวเป็นๆ "เจอแล้ว..." เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลังผม แต่มันไม่ใช่เสียงของริน ผมค่อยๆ หันกลับไป ร่างในชุดยูนิฟอร์มสีซีดจางยืนนิ่งอยู่กลางความมืด ใบหน้าของเธอคือใบหน้าเดียวกับที่ผมเก็บไว้ในล็อกเก็ตมาตลอดห้าปี พี่สาวของผม... แต่ที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ ลำคอของเธอถูกรัดไว้ด้วยสายเคเบิลของระบบเครือข่ายตึกที่ระโยงระยางเหมือนสายสะดือที่เชื่อมเธอเข้ากับใจกลางของอาคารนรกแห่งนี้ เธอยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงห้าม และสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเธอไม่ใช่คำพูด แต่เป็นเสียงนับเวลาถอยหลังที่ดังมาจากทุกมุมของออฟฟิศ *ห้า... สี่... สาม...* เธอก้าวเข้ามาใกล้ มือที่เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งจับไหล่ผมไว้แน่น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลายลงในพริบตา "เมฆ... ยินดีต้อนรับสู่ตำแหน่งผู้สืบทอดชั้นที่ 13... ตอนนี้ถึงตาเธอเป็นส่วนหนึ่งของตึกนี้แล้ว" ไฟทุกดวงในออฟฟิศดับวูบพร้อมกัน ทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่มีเพียงลมหายใจของใครบางคนเป่ารดต้นคอผมอยู่ข้างหลัง... ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงมาในความมืดมิดของชั้นที่ 13 ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ