รหัสผ่านต้องห้าม

“ถ้ามือคุณสั่นอีกครั้งเดียว ผมจะล็อกเอาต์คุณออกไปจากระบบถาวร” รินกระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้ง เธอยืนพิงตู้เซิร์ฟเวอร์ขนาดมหึมาในห้องใต้ดินของชั้นที่ 13 แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนกับแว่นตาของเธอจนมองไม่เห็นแววตาที่แท้จริง เมฆกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ นิ้วของเขาวางอยู่บนแป้นพิมพ์ที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันสีดำคล้ำ—ไม่ใช่คราบน้ำมันเครื่องปกติ แต่มันดูเหมือนเลือดที่แห้งกรังจนกลายเป็นยางเหนียว เมฆไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาทำเพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและโลหะที่เป็นสนิมอบอวลอยู่ในอากาศ เบื้องหน้าของเขาคือจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าที่มีตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านไปมาอย่างบ้าคลั่ง ฐานข้อมูลกลางของอาคารสำนักงานแห่งนี้ไม่ได้ถูกเก็บไว้ในคลาวด์ แต่มันถูกฝังไว้ใน “หัวใจ” ของตึกที่เต้นตุบๆ อยู่หลังกำแพงคอนกรีตนั่นเอง “รหัสผ่านชุดสุดท้าย... คือสิ่งที่พี่สาวผมทิ้งไว้ในแฟลชไดรฟ์ตัวนั้น” เมฆพึมพำ มือของเขาขยับไปที่บรรทัดคำสั่งสุดท้าย ‘PASSWORD REQUIRED: _’ “ถ้าคุณพิมพ์ผิด ระบบตรวจจับการบุกรุกจะทำงาน และผมบอกไว้ก่อนนะว่า รปภ. ของตึกนี้ไม่ใช่คน” รินขยับเข้ามาใกล้จนเมฆสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกจากตัวเธอ เธอไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเขา แต่เขารู้ดีว่าเธอพร้อมจะตัดหางปล่อยวัดทันทีหากเขากลายเป็นภาระ เมฆเริ่มพิมพ์รหัสลงไปทีละตัว... *M-Y-S-T-E-R-Y-0-5* เสียงเครื่องจักรภายในห้องเงียบลงทันที ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้องจนเมฆได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามอยู่ในอก *ACCESS DENIED.* หน้าจอขึ้นข้อความสีแดงฉาน เมฆสบถเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ของพี่สาวออกมาดูอีกครั้ง ในนั้นไม่มีรหัสผ่านซับซ้อนอะไรเลย มีเพียงบันทึกเสียงสั้นๆ ที่เขาเคยเปิดฟังจนจำขึ้นใจ *“เมฆ... ถ้าวันหนึ่งพี่ไม่อยู่ อย่ามองหาสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ให้มองหาสิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด... สิ่งที่ทุกคนมองข้ามไปเสมอ”* สิ่งที่ทุกคนมองข้าม? เมฆกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานมืดๆ แห่งนี้ สายตาของเขาหยุดลงที่สวิตช์ไฟบนผนังที่มีฝุ่นจับหนาเตอะ มันไม่ได้เขียนว่า ‘LIGHTS’ แต่มันเขียนด้วยปากกาเมจิกจางๆ ว่า ‘13.00’ “ริน... เวลาเที่ยงคืนตรงคือช่วงเวลาที่ห้ามออกไปข้างนอกใช่ไหม?” เมฆถามโดยไม่ละสายตาจากสวิตช์ไฟ “นั่นคือกฎเหล็ก” รินตอบสั้นๆ “ทำไมถึงถาม?” “เพราะเรามักจะกลัวเวลาที่ห้ามเข้า แต่เราไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมต้องเป็นเวลานั้น” เมฆกด Enter รัวๆ ลงในช่องรหัสผ่านอีกครั้ง ไม่ใช่รหัสตัวเลข แต่เขาพิมพ์คำว่า ‘MIDNIGHT-EXCLUSION’ ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนไป พื้นที่สีดำบนหน้าจอค่อยๆ เผยให้เห็นไฟล์ภาพวิดีโอจำนวนมหาศาลที่ถูกจัดเรียงตามวันที่ เมฆรีบเลื่อนหาไฟล์ของเมื่อ 5 ปีก่อน... วันที่พี่สาวของเขาหายตัวไป ภาพบนจอเริ่มปรากฏชัดขึ้น เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์แก้วที่พวกเขาใช้โดยสารเป็นประจำ ในภาพ พี่สาวของเขากำลังยืนอยู่คนเดียว แต่อีกฝั่งของมุมกล้องที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีเงาสีดำรูปร่างสูงชะลูดที่ดูเหมือนมนุษย์แต่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติกำลังยืนซ้อนหลังเธออยู่ “นั่นมัน...” เมฆแทบหยุดหายใจ “อย่ามองดูมันตรงๆ!” รินตวาดพร้อมกับดึงไหล่เขาให้หันกลับมา แต่มันสายไปแล้ว ในภาพวิดีโอนั้น เงามืดได้ก้มลงกระซิบข้างหูพี่สาวของเขา ก่อนที่เธอจะหันมามองกล้องโดยตรง ดวงตาของเธอว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ภาพจะตัดเป็นสีดำสนิท ทันใดนั้น เสียงตามสายของตึกก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงประกาศเตือนภัยทั่วไป มันเป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่แสนจะคุ้นหู เสียงไวโอลินที่กรีดกรายบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส ตามด้วยเสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทางในห้องนี้ *“ยินดีต้อนรับสู่การประเมินผลรอบสุดท้ายครับ คุณเมฆ”* นั่นคือเสียงของท่านประธาน แต่มันไม่ได้ออกมาจากลำโพง มันดังออกมาจากคอมพิวเตอร์ที่เขากำลังเจาะระบบอยู่! จอภาพเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มและเริ่มแสดงภาพสดในขณะนี้ เป็นภาพของเมฆและรินที่กำลังยืนอยู่ในห้องนี้ แต่ในจอภาพนั้น... มีใครบางคนกำลังยืนอยู่หลังหลังของพวกเขาทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ รินตัวแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันไปช้าๆ เมฆเองก็รู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆ ที่รดต้นคอ มือของใครบางคนที่มีนิ้วยาวผิดปกติค่อยๆ วางลงบนไหล่ของเมฆอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนจนเมฆขนลุกซู่ “พี่รออยู่... นานเหลือเกินนะ น้องชาย” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางในชั้นที่ 13 นี้ร่วมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ