เบต้าผู้ไม่ยอมสยบ

เสียงปิดประตูห้องทำงานชั้นยี่สิบสามดังขึ้นเพียงเบาๆ แต่แรงสั่นสะเทือนจากความโกรธของอัลฟ่าหนุ่มกลับแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะหนาแน่นจนหายใจไม่ออก กวินยืนค้ำโต๊ะทำงานสีเข้ม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษทิ้งเงาทาบทับร่างของพายที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีข่มขู่ระดับอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์แม้แต่น้อย "คุณกล้ามากนะพาย ที่เดินไปตลบหลังผมกลางที่ประชุมใหญ่" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ถูกท้าทายอำนาจต่อหน้าบอร์ดบริหาร พายไหล่งามยกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ี่ใส่ใจ เรียวปากบางเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไร้ความเกรงกลัว เบต้าหนุ่มปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อเชิ้ตพับแขนของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าตรงๆ "ตลบหลังอะไรกันคะคุณกวิน ฉันแค่พูดความจริงที่ 'วิศวกรผู้สูงส่ง' บนหอคอยงาช้างอย่างคุณมองไม่เห็นต่างหาก เอกสารประเมินความปลอดภัยที่คุณเซ็นอนุมัติไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ถ้ามันเอาไปใช้หน้างานจริง คนงานแถวไซต์บีคงโดนเหล็กหล่นทับหัวแบะไปนานแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าสมองอันปราดเปรียวที่มี Data รองรับทุกกระเบียดนิ้วของคุณ... มันคำนวณความเสี่ยงข้อนี้ตกหล่นไปตรงไหนเหรอคะ?" กวินขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน อัลฟ่าหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างไร้ระยะห่าง กลิ่นอายฟีโรโมนกดดันที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อข่มขวัญพยายามแผ่ซ่านเข้าคุกคาม แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาเย้ยหยันและรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต สำหรับกวิน โลกนี้ต้องขับเคลื่อนด้วยตรรกะ ตัวเลข และสมการที่ผิดพลาดไม่ได้ แต่สำหรับพาย... ชีวิตคนหน้างานไม่ใช่ตัวเลขในกระดาษรายงาน และเขาไม่มีวันยอมก้มหัวให้คนที่เอาชีวิตคนอื่นมาเสี่ยงกับทฤษฎีบ้าๆ บนโต๊ะทำงานเด็ดขาด "คุณกำลังดูถูกการทำงานของผม" กวินกดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ทุกมาตรการผ่านการวิเคราะห์ความคุ้มค่าและสถิติย้อนหลังมาแล้วสามปี มันไม่มีทางพลาด" "สถิติเหรอคะ?" พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาววับด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านไม่แพ้กัน "สถิติไม่ได้ช่วยให้คนงานที่มีลูกต้องเลี้ยงสามคนรอดชีวิตเวลาคานเหล็กถล่มลงมาหรอกนะคะคุณวิศวกรใหญ่ เลิกเอาแต่ก้มหน้ามองจอคอมพิวเตอร์แล้วหัดเดินลงไปเหยียบโคลนหน้างานจริงซะบ้าง สมองคุณจะได้เลิกคิดว่ามนุษย์เป็นแค่ตัวแปรในสมการสักที!" บทสนทนาเชือดเฉือนดำเนินไปอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีคุกรุ่นระหว่างอัลฟ่าผู้ยึดมั่นในระเบียบกับเบต้าปากกล้าผู้ไม่เคยสยบให้ใครพุ่งสูงจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด กวินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ตี Rộn อยู่ในอก ทั้งอยากจะจับคนตรงมาดุให้เข็ดหลาบ... และความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าจนน่าหงุดหงิด ก่อนที่กวินจะทันได้เอ่ยประโยคตอกกลับที่เจ็บแสบกว่าเดิม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อกๆ! ทั้งสองคนชะงัก ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งของธันวา, คู่แข่งตัวฉกาจในสายงานวิศวกรรมบริหาร ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพายเรือในอ่างและแววตาเจ้าเล่ห์ที่กวาดมองทั้งคู่สลับไปมา "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะ 'ประชุมลับ' ของคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนจะยื่นเอกสารในมือให้กวิน "พอดีท่านประธานเรียกพบด่วนครับคุณกวิน เรื่องมาตรการความปลอดภัยที่คุณพายเพิ่งโวยวายกลางที่ประชุมเมื่อกี้... ดูท่าทางท่านประธานจะไม่ค่อยปลื้มที่คุณกวินปล่อยให้ 'คนหน้างาน' มาสั่งสอนเอาซะเลยนะครับ" พายหุบยิ้มทันที หันขวับไปมองหน้าธันวาสลับกับกวินที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิท บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความดุเดือดกลายเป็นความตึงเครียดที่กดดันยิ่งกว่าเดิมในพริบตาเดียว กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาติดกับดักความฟินนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!