สมการความขัดแย้ง

"ถ้าข้อเสนอของผมมันดูเด็กน้อยไร้เดียงสาในสายตาคุณนัก... ทำไมคุณกวินถึงไม่ลองใช้สมองระดับอัลฟ่าหัวกะทิ คำนวณดูให้ดีล่ะคะ ว่าโปรเจกต์มูลค่าพันล้านนี้ จะเหลือซากอะไรถ้าไม่มีคนเก็บกวาดหน้างานแบบฉัน" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของพาย ดังบาดลึกความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนติดลบ กวินขยับตัวเล็กน้อย สันกรามคมคายขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เย็นชาของอัลฟ่าหนุ่มแผ่ซ่านออกมาราวกับจะกดขี่ให้เบต้าสาวตรงหน้าคุกเข่า แต่พายกลับยิ่งเชิดคางขึ้น ปล่อยให้ความดื้อรั้นในแววตาสีน้ำตาลเข้มฉายชัดอย่างไร้ความเกรงกลัว ธันวาที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ดวงตาแพรวพราวคู่นั้นมองเกมการปะทะกันตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ แกล้งทำเป็นประสานมือแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เจือความยุยง "เอาล่ะครับ ในเมื่อต่างฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า และผู้บริหารเบื้องบนก็อนุมัติงบลงมาแล้ว... ผมคงต้องประกาศคำตัดสินเด็ดขาดจากบอร์ดบริหารตรงนี้เลยสินะครับ" ธันวาจงใจเว้นจังหวะ ปรายตามองกวินที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหินก่อนจะเบนไปที่พาย "ภายในเวลาสี่สิบห้าวันนับจากวันนี้ ทั้งคุณกวินในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้าง และคุณพายในฐานะผู้จัดการฝ่ายประสานงานหน้างาน... ต้องร่วมมือกันปิดดีลโปรเจกต์นี้ให้สำเร็จ" พายหุบยิ้มทันที หันขวับไปมองหน้าธันวาสลับกับกวินที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิท บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความดุเดือดกลายเป็นความตึงเครียดที่กดดันยิ่งกว่าเดิมในพริบตาเดียว สี่สิบห้าวัน? ร่วมมือกับหุ่นยนต์อัลฟ่าที่ยึดติดกับตัวเลขและอัลกอริทึมจนไม่เห็นหัวมนุษย์เนี่ยนะ? ช่างเป็นฝันร้ายชัดๆ พายเกือบจะหลุดอุทานคำหยาบออกมาอยู่แล้ว หากไม่ติดว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ "ฉันปฏิเสธค่ะ" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่น "ให้ฉันไปทำงานร่วมกับคนที่คิดว่าปัญหาทุกอย่างแก้ได้ด้วยการกดเครื่องคิดเลขเนี่ยนะคะ บอกตรงๆ ว่าเสียเวลาทำมาหากินค่ะท่านรอง" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพายราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปในความคิดของเธอ "คิดว่าผมอยากทำงานร่วมกับคนที่ใช้แต่อารมณ์และความรู้สึกเหนือเหตุผลอย่างคุณนักรึไงครับ คุณพาย" กวินเน้นเสียงทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "แต่ในเมื่อคำสั่งคือคำสั่ง... ผมคงต้องยอมลดตัวลงมาทำงานกับ 'คนหน้างาน' ที่ชอบสร้างปัญหาแล้วตามเช็ดตามล้างให้ทีหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้" "นี่คุณ!" พายปรี่เข้าไปประชิดโต๊ะบ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ของเบต้าสาวพุ่งปะทะกับกลิ่นสนซีดาร์ของอัลฟ่าหนุ่มจนเกิดเป็นกระแสไฟฟ้าสถิตในอากาศ "ใครสร้างปัญหาไม่ทราบคะ ถ้าไม่มีฉันไปแก้ปัญหาหน้างาน ป่านนี้ตึกที่คุณออกแบบคงถล่มลงมาทับหัวคุณตายคาโต๊ะทำงานไปแล้วค่ะคุณวิศวกรตรรกะพิการ!" "ปากดี" กวินก้มหน้าลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกรั้นของพายเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟดำระAรอยู่ข้างแก้มใส "เก็บความอวดดีนี้ไว้ใช้ตอนเคลียร์เอกสารงบประมาณสี่สิบห้าล้านนี่ดีกว่าครับ ถ้าทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด... เตรียมตัวเขียนใบลาออกแล้วไसออกไปจากบริษัทนี้ได้เลย" "กล้าท้าเหรอคะ?" พายไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอจ้องตอบด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งการเอาชนะ "ถ้าฉันทำสำเร็จและปิดโปรเจกต์นี้ได้ก่อนกำหนด คุณต้องเป็นคนก้มหัวขอโทษฉันกลางห้องประชุมนี้ ต่อหน้าทุกคน จำคำนี้ไว้ให้ดีนะคะคุณกวิน!" ธันวาปรบมือเบาๆ สองครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ยอดเยี่ยมมากครับ ได้ยินข้อตกลงกันชัดเจนแล้วนะครับ งั้นผมขอตัวไปเคลียร์งานอื่นก่อน... อ้อ ห้องทำงานรวมสำหรับโปรเจกต์นี้ จัดเตรียมไว้ที่ชั้นสิบสองเรียบร้อยแล้วเชิญพวกคุณสองคนไปเริ่มต้น 'ความร่วมมือ' กันได้เลยครับ" พูดจบ ธันวา1ก็ลุกขึ้นหยิบสูทพาดบ่าแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พายและกวินยืนจ้องหน้ากันลำพังในความเงียบที่ระอุไปด้วยแรงอารมณ์ กวินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิด เขากวาดเอกสารกองโตบนโต๊ะใส่แฟ้มอย่างลวกๆ ก่อนจะหันมามองพายด้วยหางตา "ตามมาครับ อย่าให้ผมต้องเสียเวลาไปลากคุณขึ้นไปที่ชั้นสิบสอง" "ไม่ต้องมาสั่งค่ะ ฉันมีขาเดินเอง!" พายกระแทกเสียงใส่ หยิบกระเป๋าถือคู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่แล้วเดินนำลิ่วออกไปก่อนด้วยความโมโห บรรยากาศภายในลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงสู่ชั้นสิบสองเงียบเชียบจนน่าอึดอัด กลิ่นฟีโรโมนสองกลิ่นที่แตกต่างสุดขั้วอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนพายเริ่มรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก เธอยืนกอดอกหันหน้าออกไปทางประตูลิฟต์ สะท้อนเงาของกวินที่ยืนกอดอกพิงผนังอีกฝั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก พายก้าวขาออกไปหมายจะเดินไปยังห้องทำงานใหม่ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... ไฟฟ้าในตึกเกิดกระพริบวูบดับลงกะทันหัน มืดสนิทจนมองไม่เห็นทาง "อุ๊ย!" พายอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อสะดุดเข้ากับขอบพรมหน้าลิฟต์ ร่างโปร่งเซถลาไปข้างหน้าอย่างไร้การทรงตัว ในเสี้ยววินาทีแห่งความตกใจ มือหนาของกวินคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงกระชากดึงร่างของพายให้หมุนเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างแกร่งอย่างจัง กลิ่นสนซีดาร์เย็นชาผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายของอัลฟ่าหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที หัวใจของพายเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวความมืด แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินเส้นแบ่งความสัมพันธ์ กวินเองก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาสีนิลในความมืดมองเห็นใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงแค่ลมหายใจกั้น มือที่โอบเอวเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสนุ่มนวลจากเอวคอดกิ่วทำให้สมองที่เคยมีแต่ตรรกะและตัวเลขของอัลฟ่าหนุ่มรวนเรไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดริมฝีปากกันและกันในความสลัว "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ..." พายกระซิบเสียงแผ่วเบa ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อเธยขยับตัวจะถอยหนี กวินกลับยิ่งก้าวเท้าตาม บีบกระชับเอวเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก จนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องโถงทางเดิน กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากจนพายรู้สึกวابวามไปทั้งร่าง "ยังหรอกครับ..." กวินเว้นจังหวะ เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายอันตราย "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง... คุณพายแน่ใจเหรอครับ ว่าจะรอดไปจากสี่สิบห้าวันนี้ได้โดยที่หัวใจยังเป็นของคุณอยู่ครบถ้วน?"