กลิ่นอายของงานที่ค้างคา

"ตึ้ง!" เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วแผงควบคุมหลัก พร้อมกับเสียงระบบระบายอากาศที่ดับพรึบลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่ภายในห้องควบคุมแรงดันอากาศขนาดยักษ์ทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มตุ่นๆ ที่กะพริบไหววูบวาบสาดกระทบโครงหน้าคมคายของกวินและร่างเพรียวบางของพายที่ยืนประจันหน้ากันอยู่เพียงคืบ พายถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทสลับกับร่างสูงของวิศวกรอัลฟ่าผู้สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน "ให้มันได้อย่างนี้สิคะคุณกวิน! ไหนล่ะคะระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่คุณอวดอ้างนักหนาว่าคำนวณมาอย่างดีอย่างไร้ที่ติ ทำไมตอนนี้เราถึงกลายเป็นหนูติดจั่นอยู่ในห้องควบคุมที่ระบบล็อกอัตโนมัติแบบนี้ล่ะคะ" กวินไม่สะทกสะทราน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายอย่างไร้รอยต่อ กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เย็นเยียบผสมความร้อนรุ่มของอัลฟ่าแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศอึมครึมให้แคบลงไปอีก มือหนากดลงบนแป้นพิมพ์สำรองด้วยความรวดเร็ว แม้ปลายนิ้วจะขยับอย่างแม่นยำตามตรรกะที่ถูกฝึกฝนมา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจดจ้องอยู่เพียงริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุด "ระบบไม่ได้ขัดข้องเพราะความผิดพลาดทางตรรกะค่ะคุณพาย..." กวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาพราวระยับท่ามกลางแสงไฟสีส้ม "แต่เซิร์ฟเวอร์มันกำลังรีบูตตัวเองใหม่... เหมือนกับหัวใจของคนที่กำลังยืนท้าทายผมอยู่ตอนนี้ต่างหากล่ะคะ" "ประสาท!" พายสวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะพิษฟีโรโมน แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายปัดผ่านพวงแก้ม "เลิกพูดจาเลี่ยนๆ แล้วไปหาทางเปิดประตูนี่เถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเอาประแจฟาดหัวคุณจริงๆ" กวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่ากลัว เขายื่นมือไปวางทาบกับบานกระจกนิรภัยด้านหลังตัวพาย กักขังร่างโปร่งให้ตกอยู่ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าโอบล้อมรอบตัวเบต้าดื้อรั้นเอาไว้ทุกทิศทาง ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี ไม่มีทางหนีทีไล่ใดๆ ทั้งสิ้น "สี่สิบห้าวันที่เราต้องเดิมพันกัน... คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่ามันจะเป็นแค่เรื่องงาน?" กวินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูจนพายขนลุกซู่ "ประตูห้องนี้ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงสุดที่เชื่อมต่อกับชีพจรของผม... และตอนนี้ อัตราการเต้นของหัวใจผมมันก็กำลังฟ้องอยู่ว่า ผมไม่ยอมให้คุณเดินออกไปจากที่นี่ง่ายๆ แน่นอนค่ะ" พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดในพื้นที่ปิดตายและไร้ซึ่งอากาศถ่ายเทเช่นนี้มันอันตรายเกินไป มากเสียจนสติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างของกวินไว้ แต่ทว่าอัลฟ่าหนุ่มกลับไม่มีทีท่าจะถอยร่าง กลับยิ่งแนบชิดสนิทแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน ความเงียบงันภายในห้องควบคุมบีบเค้นอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้น ทุกจังหวะการหายใจประสานกันเป็นเสียงเดียว ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอายของงานที่ยังค้างคา หัวใจของทั้งคู่ก็ราวกับกำลังถูกผูกติดไว้ด้วยสมการที่ไม่มีวันหาทางแก้เจอ กวินก้มลงมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววไหวระริก ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้พายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณพาย... รู้ตัวไหมคะว่าเวลาที่คุณดื้อกับผมน่ะ มันน่า..." กวินยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดัง "ปิ๊ป!" ยาวๆ พร้อมกับไฟฉุกเฉินที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิทสนิทชั่วขณะ ทว่าในวินาทีที่ความมืดเข้าปกคลุมนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงทุบกระจกดังสนั่นหวั่นไหว "คุณกวินครับ! คุณพาย! ข้างในเป็นยังไงบ้างครับ เปิดประตูหน่อย!" เสียงตะโกนโวยวายของธันวาแว่วลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาอย่างกะทันหัน กวินชะתักมือที่กำลังจะแตะริมฝีปากนุ่มออกทันที ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนที่ช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ พายอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกกวินออกเต็มแรง ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก รีบถอยกรูดไปยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนที่ประตูห้องควบคุมจะถูกระบบนิรภัยดีดีดเปิดออกด้วยคำสั่งฉุกเฉินจากภายนอก แสงไฟสว่างจ้าเผยให้เห็นร่างของธันวาที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่หน้าประตู พร้อมกับทีมช่างเทคนิคที่กรูเข้ามา แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของกวินและพายต้องสะดุดกักค้าง ไม่ใช่การปรากฏตัวของธันวา หากแต่เป็นเอกสารลับแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นตรงหน้าธันวา—เอกสารลับโครงการลับสุดยอดที่ควรจะมีแค่กวินคนเดียวที่รู้เห็น แต่มันกลับไปอยู่ในมือของคู่แข่งตัวฉกาจได้อย่างไร? กระต่ายพระจันทร์ซาบซึ้งใจเสมอกับทุกคอมเมนต์และการติดตามนะคะ