คำพูดเชือดเฉือน

กระดาษแผ่นเดียวที่ร่วงอยู่แทบเท้าของธันวา มีน้ำหนักมากพอจะทุบทำลายความไว้วางใจทั้งหมดที่กวินเพิ่งสร้างขึ้นมาในรอบสามปี ตัวอักษรบนกระดาษไม่ได้เป็นแค่ข้อมูล แต่เป็นแผนผังระบบระบายความร้อนรุ่นใหม่ที่เข้ารหัสไว้ด้วยรหัสผ่านเฉพาะของเขาเอง—รหัสที่มีเพียงเขากับอัลกอริทึมในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวเท่านั้นที่เข้าถึงได้ ความเงียบงันในห้องควบคุมหลักชั่ววินาทีนั้น ราวกับถูกดูดกลืนออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นชิดของธันวาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง "มัน... มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงวะ" ธันวาพึมพำเสียงสั่น มือหนาพยายามจะก้มลงคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาทำลายหลักฐาน แต่เร็วกว่าที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายจะสัมผัสโดน พายก็ก้าวเท้าเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทางปราดเปรียว ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงมองหน้าคู่แข่งตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ค่ะคุณธันวา เอกสารสำคัญระดับความลับขั้นสุดยอดของโปรเจกต์ ตกหล่นอยู่ตรงนี้ทั้งที ให้พี่ๆ ทีมช่างเทเขาช่วยเป็นพยานดีกว่าไหมคะว่าคุณบังเอิญ... หรือจงใจทำมันหล่นกันแน่" น้ำเสียงของพายไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความอึดอัดในอากาศ ธันวาหน้าซีดเผือดลงทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสายตาเคลือบแคลงของเหล่าช่างเทคนิคที่ยืนออกันอยู่เต็มประตู "อย่ามาปรักปรำกันนะพาย! นายเป็นแค่เบต้าหน้าจืดที่เข้ามาช่วยงานชั่วคราว จะไปรู้อะไรเรื่องความซับซ้อนของเอกสารบริหาร!" ธันวาเสียงดังกลบเกลื่อนความร้อนรน พยายามใช้สถานะทางสังคมและน้ำเสียงที่ดังกว่ากดขี่พายให้ตกเป็นฝ่ายรอง "เบต้าหน้าจืดคนนี้แหละค่ะ ที่กำลังจะทำให้คุณตาสว่างว่า 'ความซับซ้อน' ที่คุณคุยนักคุยหนา มันเป็นแค่ข้ออ้างของคนไม่มีความสามารถพอที่จะคิดงานเอง จนต้องมาขโมย Data ชาวบ้านไปขายให้คู่แข่ง!" พายสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว หน้าอกบางกระแทกกระทั่นด้วยแรงอารมณ์ รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวคุคุกรุ่น กวินยังคงยืนนิ่งเงียบเป็นรูปปั้นหิน ทว่าดวงตาสีนิลคู่คมกลับมืดสนิทราวกับห้วงเหวลึก ความนิ่งงันของอัลฟ่าหนุ่มน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกนโวยวาย เขาก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้จุดที่เอกสารตกอยู่ ขายาวก้าวผ่านพายไปหยุดยืนค้ำหัวธันวาที่ตัวหดเล็กลงถนัดตา "คุณธันวา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับกดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "คุณรู้ไหมว่าการเข้าถึงเอกสารชิ้นนี้ ต้องใช้การยืนยันตัวตนถึงสามขั้นตอน และรหัสผ่านชุดสุดท้าย ถูกเข้ารหัสไว้ในสมองของผมคนเดียว... แปลกจังนะครับ ที่มันมานอนอยู่บนพื้นห้องที่ควรจะมีแค่ผมกับพาย" "กวิน... นายอย่ามาปรักปรำฉันนะ! นายมันพวกยึดติดกับตรรกะบ้าบอ มองไม่เห็นหัวคนทำงานจริงอย่างพวกฉัน ถึงได้ระแวงไปหมด!" ธันวาพยายามเถียงสุดเสียง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า "ตรรกะเหรอครับ?" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ตรรกะสอนให้ผมทำงานบนพื้นฐานของความจริง ไม่ใช่การลักเล็กขโมยน้อยลับหลังแบบที่คุณทำ วิธีการทำงานของเรามันต่างกันสุดขั้วจริงๆ นั่นแหละครับ... คุณชอบผลลัพธ์ที่ได้มาทางลัด ส่วนผมชอบความถูกต้องที่ตรวจสอบได้" "นายหมายความว่าฉันเป็นขโมยงั้นเหรอ!" ธันวาตวาดลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจับได้ไล่ทัน "ผมยังไม่ได้พูดคำนั้นเลยค่ะคุณธันวา แต่ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนี้... หรือว่าเอกสารแผ่นนั้น มันจะจี้ใจดำคุณเข้าจริงๆ" พายแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับส่งรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำเอาธันวาแทบคลั่ง พายเบี่ยงตัวเข้าไปใกล้กวินโดยอัตโนมัติ ไหล่บางเสียดสีกับต้นแขนแกร่งของอัลฟ่าหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ทว่าสัมผัสแนบชิดนั้นกลับสร้างกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวหนังของทั้งคู่ กวินเหลือบสายตาลงมองคนตัวเล็กที่กล้าหาญเกินเบอร์ พายในตอนนี้เหมือนแมวป่าตัวจิ๋วที่กางกรงเล็บพร้อมข่วนทุกคนที่เข้ามาทำร้ายอาณาเขตของตัวเอง แม้ปากจะบอกว่าเกลียดนักหนาไอ้พวกตรรกะสูงส่ง แต่ยามวิกฤต พายกลับเป็นคนแรกที่ก้าวมายืนเคียงข้างและปกป้องข้อมูลของเขาอย่างไม่กลัวตาย เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างความเย็นชาของอัลฟ่าหนุ่มกับความพยศของเบต้าตัวแสบ หลอมรวมกันจนเกิดเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง ธันวากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำและไม่มีทางแก้ตัว เขาก้มลงหมายจะพุ่งเข้าฉวยเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาทำลายทิ้งด้วยความบ้าบอ "หยุดนะ!" พายร้องลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปหมายจะขัดขวาง แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ชุลมุนวุ่นวายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก ประตูห้องควบคุมหลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงสง่าของประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งบริษัทปรากฏขึ้น พร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียดที่ยากจะคาดเดา และบุคคลที่ยืนอยู่เคียงข้างประธานในเวลานั้น... กลับเป็นคนสนิทของคู่แข่งเบอร์หนึ่งที่ทุกคนต่างคิดว่าไม่มีทางมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด! กวินชะงักกักค้าง พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่ธันวาแอบยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ในเสี้ยววินาที --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้นะคะ!