ร่องรอยของความใส่ใจ

หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบในห้องทำงานส่วนตัวยามเที่ยงคืน สะท้อนเงาของใบหน้าคมคายที่กำลังขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปม กวินถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สิบของชั่วโมง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองโค้ดบรรทัดยาวเหยียดบนจอด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วง มือเรียวหนาของอัลฟ่าหนุ่มเลื่อนเมาส์รัวเร็วเพื่อตรวจสอบตรรกะที่พังไม่เป็นท่าของโปรแกรมระบบโลจิสติกส์—ผลงานชิ้นโบแดงที่พาย เบต้าตัวแสบปากเก่งรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะเคลียร์ให้จบภายในรุ่งสาง ให้ตายสิ ดื้อด้านรั้นไม่เข้าเรื่อง... ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าระบบฐานข้อมูลชุดนี้มีช่องโหว่ระดับวิกฤตที่อัลฟ่าอย่างเขาคำนวณไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แต่เจ้าตัวกลับดึงดันจะเขียนใหม่ด้วยวิธีแปลกประหลาดเพียงเพราะต้องการเอาชนะทฤษฎีตรรกะของเขา ผลลัพธ์ที่ได้จึงกลายเป็นมหกรรมบักกระจายที่กำลังสูบพลังชีวิตของคนตัวเล็กไปทีละน้อย กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ปากหยักหยันพึมพำกับความดื้อรั้นนั้นอย่างหมั่นไส้ "อวดเก่งนักนะ... สุดท้ายก็ต้องให้คนสมองตรรกะสูงส่งอย่างฉันมาตามเช็ดก้นให้สินะ พาย" ปลายนิ้วแข็งแรงจรดลงบนแป้นพิมพ์ พิมพ์คำสั่งแก้ไขและรีแฟคเตอร์โค้ดชุดใหญ่ด้วยความเร็วสูงอย่างไร้รอยต่อ ความเชี่ยวชาญระดับเซียนทำให้โค้ดที่ยุ่งเหยิงนับพันบรรทัดถูกจัดระเบียบใหม่ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง กวินไม่ได้ทำเพื่อช่วยให้พายพ้นผิดจากความอับอายต่อหน้าบอร์ดบริหารหรอกนะ... เขาแค่ทนเห็นงานโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านต้องพังพินาศเพราะความดื้อดึงไร้เหตุผลของเบต้าปากกล้าคนนั้นไม่ได้ต่างหากล่ะ เมื่อบรรทัดสุดท้ายถูกคอมไพล์อย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มมุมปากของอัลฟ่าหนุ่มก็ผุดขึ้นอย่างพึงพอใจ เขากดเซฟไฟล์ทั้งหมด บันทึกทับลงในเซิร์ฟเวอร์กลางโดยใช้รหัสผ่านชั่วคราว ก่อนจะปิดหน้าจอแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าประตูห้องทำงานอีกฝั่งกำลังถูกแง้มเปิดออกอย่างเงียบเชียบ "ทำบ้าอะไรของคุณน่ะ!" เสียงหวานติดจะแหบพร่าเพราะอดนอนแว่วขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน กวินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปมอง ร่างโปร่งบางของพายยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าหวานเหวี่ยงสนิท ดวงตากลมโตสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น เส้นผมยุ่งเหยิงจากการใช้มือสางมาตลอดทั้งคืนยิ่งขับให้เจ้าตัวดูเหมือนแมวป่าพยศที่พร้อมข่วนหน้าคนได้ทุกเมื่อ กวินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน แสร้งทำเป็นไขสเก็นปรับเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้า "เข้ามาห้องคนอื่นยามวิกาลอย่างไร้มารยาทนะ พาย นายไม่เคยถูกอบรมเรื่องความเป็นส่วนตัวหรือไง" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" พายก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางตบลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง "คุณเข้ามาแก้โค้ดในโปรject ของฉันทำไม! ใครใช้ให้คุณมายุ่มย่ามกับงานของฉัน!" "ฉันไม่ได้ยุ่มย่าม ฉันเรียกว่าการกู้ซากความพินาศ" กวินตอบเสียงเรียบ สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับอัลฟ่าผู้ยึดมั่นในตัวเลข "ถ้าปล่อยไว้จนถึงเช้า โค้ดบักโสโครกของนายคงทำให้ระบบคลังสินค้าล่มทั้งระบบ นายคิดว่าบอร์ดบริหารจะไล่นายออกหรือแค่ลดเงินเดือนดีล่ะ" "ฉันแก้เองได้!" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ "ฉันกำลังจะหาทางแก้ได้อยู่แล้วเชียว ทำไมคุณต้องทำตัวเป็นพ่อพระผู้ประเสริฐคอยยื่นมือมาสอดเรื่องชาวบ้านตลอดเวลาด้วยวะ! ฉันเกลียดที่สุดเลยไอ้พวกอัลฟ่าที่ชอบคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น เห็นคนอื่นเป็นแค่เด็กอมมือที่ต้องคอยให้ความช่วยเหลือเนี่ย!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ พายหายใจหอบถี่ ไหล่บางไหวสะท้อนตามแรงอารมณ์ ความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวันบวกกับความกดดันทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างน่าหงุดหงิด เบต้าหนุ่มเกลียดความอ่อนแอของตัวเองเป็นที่สุด แต่เกลียดสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนา (ในความคิดของเขา) ยิ่งกว่า กวินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำเพราะความโกรธและความเหนื่อยล้า ความรู้สึกบางอย่างวูบไหวผ่านก้น Lobe สมองส่วนตรรกะที่เคยสั่งการอย่างเด็ดขาดกลับถูกรบกวนด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่แปลกไป อัลฟ่าหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง จนพายต้องผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง กวินใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างโปร่งบางให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เย็นยะเยือกแต่แฝงความร้อนรุ่มแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวให้อึดอัด "ถอยไปนะ... อัลฟ่าบ้าอำนาจ!" พายพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของเบต้าหรือจะสู้แรงของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ได้ "ฉันไม่ได้ทำเพราะอยากเป็นพ่อพระ..." กวินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "และไม่ได้ทำเพราะคิดว่านายโง่เง่า..." "แล้วเพราะอะไร... เลิกเล่นลิ้นแล้วพูดความจริงมาสิ!" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวแม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจากระยะห่างที่ใกล้เกินไป กวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ค้นหาความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านน้ำตาคลอเบ้า ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงคืบเดียว อัลฟ่าหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับกับตัวเองในใจเป็นครั้งแรกว่าพ่ายแพ้ให้กับความดื้อด้านนี้อย่างราบคาบ "เพราะฉันทนเห็น..." กวินเว้นจังหวะ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ทนเห็นคนดื้อบางคนร้องไห้ฟูมฟายคาหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้ต่างหากล่ะ" พายชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนลามไปถึงใบหู "ฉัน... ฉันไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย!" "ตาแดงขนาดนี้ ยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ เจ้าแมวพยศ" กวินเอื้อมมือหนาออกไป ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยแผ่วเบาที่ใต้ตาเรียวรีของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว สัมผัสอุ่นละมุนและผิวเนียนนุ่มมือทำให้อัลฟ่าหนุ่มชะงักค้าง พายเองก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งคู่ จังหวะลมหายใจผสานกันจนแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงเคาะประตูดังปึงปังขัดจังหวะก็ทำลายมนต์สะกดนั้นลงทันที! "คุณกวินครับ! แย่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักเกิดความผิดพลาด ข้อมูลโครงการทั้งหมด..." เสียงร้อนรนของธันวาที่ตะโกนเรียกชื่อพร้อมกับบิดลูกบิดประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท ทำังกวินและพายผละออกจากกันแทบไม่ทัน กวินหันขวับไปทางประตูด้วยแววตาดุดันเป็นประกายเหี้ยมเกรียม ขณะที่พายหน้าซีดเผือดเมื่อนึกถึงวิกฤตหน้างานที่ยังเคลียร์ไม่จบ และก่อนที่ธันวาจะก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเห็นสภาพแนบชิดของพวกเขาทั้งคู่ กวินก็เอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กของพายไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงเขI้มที่เฉียบขาดจนคนฟังต้องสะดุ้ง "อย่าขยับ... อยู่กับฉันตรงนี้แหละ พาย" [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ]