กับดักของความคาดหวัง

หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบอัลตร้าไวด์ส่องแสงสีฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความระแวง คณินไม่ได้ขยับตัวออกจากเก้าอี้ทำงานเลยตั้งแต่ข้อความแจ้งเตือนความปลอดภัยเด้งขึ้นมาเมื่อสามสิบนาทีก่อน บรรยากาศภายในห้องเซิร์ฟเวอร์สำรองเงียบสนิทจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนทำงานเบาๆ ทว่าความเงียบงันนี้กลับหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดว่าฉันเป็นคนทำจริง ๆ หรือคะ, คณิน?" พริมพรายเอ่ยถามขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความผิดหวังที่บาดลึก เธอยืนกอดอกพิงชั้นวางอุปกรณ์เน็ตเวิร์ก แสงไฟ LED สีส้มกระพริบสะท้อนบนกรอบแว่นตาของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงมายังเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความท้าทายของนักจิตวิทยาที่กำลังอ่านทะลุปรุโปร่งถึงกลไกการป้องกันตัวอันเปราะบางภายใต้ท่าทีเยชาของวิศวกรหนุ่ม คณินแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ปลายนิ้วยังคงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามอัลกอริทึมในหัว "ตรรกะมันฟ้อง พริม... IP Address ที่เข้าถึง Root Access มาจากจุดอับสัญญาณในโซนห้องประชุมใหญ่ ซึ่งมีแค่คุณกับผมที่ถือคีย์การ์ดผ่านเข้าไปได้ในช่วงเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที คุณจะให้ผมอธิบายมันเป็นความบังเอิญอย่างนั้นหรือครับ?" "ตรรกะของคุณยอดเยี่ยมมากค่ะ... แต่มันแคบเกินไปที่จะมองเห็นภาพรวม" พริมพรายก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ฝีเท้าของเธอมั่นคงและเปี่ยมด้วยความหมาย "คุณเชื่อมั่นในโค้ดดิ้งและตัวเลข เพราะมันไม่เคยโกหกคุณ แต่คุณกลับลืมไปว่า โค้ดถูกเขียนขึ้นโดยมนุษย์ และมนุษย์... สามารถถูกซื้อ หรือถูกบีบให้ทำอะไรก็ได้โดยคนที่ฉลาดพอจะซ่อนรอยนิ้วมือ" ก่อนที่คณินจะได้โต้แย้ง เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างสูงโปรดของธันวาที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าบรรยากาศในห้องนี้กำลังคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดระดับวิกฤต "โอ้ ดูท่าทางพวกคุณจะเครียดกันเกินไปหน่อยนะ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเย่อหยิ่งไว้ในที เขากวาดสายตามองหน้าจอโค้ดที่รันค้างอยู่ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะตรงหน้าคณิน "ผมว่าเราไม่ต้องเสียเวลามานั่งสืบหาหนอนบ่อนไส้ให้ปวดหัวหรอกครับคณิน เพราะไม่ว่าใครจะขโมยข้อมูลไป... ผลลัพธ์สุดท้ายมันก็เหมือนกันหมด" คณินละสายตาจากหน้าจอ หันไปมองหน้าธันวาด้วยแววตาแข็งกร้าว "หมายความว่ายังไงครับ ธันวา? ข้อมูลชุดนั้นคืออัลกอริทึมประเมินความเสี่ยงทางจิตวิทยา ถ้ามันรั่วไหลออกไปสู่คู่แข่ง ความปลอดภัยของระบบทั้งหมดจะพังทลาย" "พังทลาย? ผมกลับมองว่ามันคือโอกาสทองต่างหากล่ะ" ธันวายิ้มมุมปาก เดินไปหยิบแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "ผมเพิ่งเจรจากับกลุ่มทุนจากสิงคโปร์เมื่อเช้า พวกเขาพร้อมจะอัดฉีดเงินทุนเพิ่มให้เราสามเท่า... แต่มีเงื่อนไขเดียว คือเราต้องปรับแก้โค้ดบางส่วนในโมดูลการตัดสินใจของ AI ให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น เพื่อให้ระบบสามารถ 'แนะนำ' ให้ผู้ใช้งานตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์พรีเมียมของเราได้ง่ายขึ้น" พริมพรายหรี่ตาลงทันที ภาษากายของเธอบ่งบอกถึงความต่อต้านอย่างชัดเจน เธอขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง "นั่นมันคือการปั่นหัวผู้ใช้งานนะคะ, ธันวา! อัลกอริทึมที่เราสร้างขึ้นมาต้องมีความเป็นกลางทางจริยธรรม คุณกำลังจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเครื่องมือหาประโยชน์บนความเปราะบางทางจิตใจของมนุษย์งั้นหรือ?" ธันวาหันมามองพริมพรายด้วยรอยยิ้มเยਨชา แววตาของเขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจหลงเหลืออยู่เลย "คุณพริมพรายครับ โลกธุรกิจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคุณธรรมหรอกนะ ความจริงข้อนี้คุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร ในฐานะนักจิตวิทยา คุณก็น่าจะรู้ว่ามนุษย์เราพ่ายแพ้ต่อสิ่งเร้าเสมอ เราแค่ช่วย 'ผลักดัน' ให้พวกเขาตัดสินใจเร็ວขึ้นเพื่อประโยชน์สูงสุดของบริษัท มันไม่ใช่การหลอกลวง... แต่มมันคือการตลาดเชิงพฤติกรรมขั้นสูงต่างหาก" "ผมไม่ทำ" คณินพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาแต่ทรงพลังด้วยความเด็ดขาด "โค้ดชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องข้อมูล ไม่ใช่เพื่อขูดรีดใคร ถ้าคุณอยากได้ระบบที่บิดเบือนข้อมูลเพื่อผลกำไร คุณก็ต้องหาคนอื่นเขียนให้ผม" รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาเลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องมองคณินราวกับกำลังประเมินค่าสินค้าที่กำลังจะหมดอายุ "คุณปฏิเสธผมไม่ได้หรอกนะคณิน ลืมไปแล้วหรือครับว่าบริษัทนี้ถือสิทธิ์บัตรโค้ดทั้งหมดของคุณ ถ้าไม่มีเงินทุนจากผม โปรเจกต์นี้ก็จะถูกระงับ และโค้ดทั้งหมดของคุณก็จะตกเป็นของบริษัทโดยสมบูรณ์... คุณจะกลายเป็นแค่ลูกจ้างกระจอกๆ คนหนึ่งที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องงานของตัวเองด้วยซ้ำ" ความกดดันในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คณินกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอกเมื่อตระหนักว่าตนเองเดินเข้ามาในกับดักที่ธันวาวางไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม การอ้างเรื่องข้อมูลรั่วไหลก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพียงเกมจิตวิทยาที่ธันวาใช้เพื่อบีบให้พวกเขายอมจำนนต่อข้อเสนอทางธุรกิจนี้แต่แรก พริมพรายเหลือบมองใบหน้าที่เคร่งเครียดของคณิน เธอยื่นมือไปแตะแขนของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้เขารักษาความนิ่งเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับธันวาตรงๆ "คุณมั่นใจมากสินะคะว่าเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว?" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างผู้มีชัย "โลกนี้ไม่มีทางเลือกให้คนจนหรอกครับ มีแต่ทางเลือกให้คนที่มีอำนาจเหนือกว่า..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะพูดจบประโยค จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์อัลตร้าไวด์สก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกจอ ไฟสีฟ้าในห้องเซิร์ฟเวอร์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังลั่น "แอดดด—!" ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักโดยไม่มีใครสั่งการ เป็นหน้าต่าง Command Line สีดำที่กำลังรันโค้ดแปลกปลอมด้วยความเร็วสูง และบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ขึ้นมาบนจอนั้น ทำให้สีหน้าของธันวาเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที *“Root Access Granted: ยินดีต้อนรับคุณ 'อารดา' สู่ระบบหลักของบริษัท”* คณินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อนั้น ขณะที่พริมพรายหันขวับไปมองหน้าธันวา ซึ่งตอนนี้เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมอย่างเห็นได้ชัด "อารดา..." คณินทวนชื่อนั้นเสียงเบา "อดีตภรรยาของคุณ... และเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่คนที่สามที่คุณเพิ่งซื้อหุ้นคืนมาเมื่อเดือนก่อน" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำแพงความมั่นใจของเขาทลายลงในพริบตา เมื่อประตูห้องเซิร์ฟเวอร์เปิดผางออกพร้อมกับร่างของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตา เธอก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังยิ่งกว่าใคร "สวัสดีค่ะธันวา... ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปนะ ว่าฉันไม่เคยเซ็นสัญญาขายสิทธิ์ขาดในอัลกอริทึมชุดนี้ให้คุณเลยสักฉบับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลไกแห่งใจนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!