พื้นที่ส่วนตัวที่สั่นคลอน

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของคณินสะท้อนแสงไฟนีออนสีอำพันจากเคาน์เตอร์บาร์ระดับไฮ엔ด์ เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบแต่บาดลึกขับเน้นบรรยากาศความอึดอัดในงานเลี้ยงรับรองความสำเร็จของโปรเจกต์อัลกอริทึมตัวใหม่ให้ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก สำหรับวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้เชื่อมั่นในตรรกะและเส้นโค้ด งานสังสรรค์ของบริษัทคือความไร้ประสิทธิภาพรูปแบบหนึ่ง—พื้นที่ที่เต็มไปด้วยการปั้นหน้ายิ้ม คำสรรเสริญเยินยอที่กลวงเปล่า และพลังงานลบที่ซ่อนอยู่หลังสูทราคาแพง "คุณควรดื่มไวน์แดงมากกว่าเบอร์боนนะคณิน ความตึงเครียดในกล้ามเนื้อคอของคุณมันฟ้องว่าอัลกอริทึมในหัวคุณกำลังทำงานหนักเกินพิกัดแล้วค่ะ" เสียงนุ่มละมุนแต่เฉียบคมดังขึ้นเหนือเสียงจอแจรอบตัว พริมพรายก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง เธออยู่ในชุดราตรีสั้นเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นผิวขาวเนียนและบุคลิกอันสง่างาม แววตาคู่คมกวาดมองปฏิกิริยาตอบสนองของเขาด้วยความสนใจแบบนักจิตวิทยาที่กำลังวิเคราะห์เคสศึกษาชิ้นเอก คณินไม่แม้แต่จะหันไปมองทันที เขายกแก้วขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความร้อนของแอลกอฮอล์บาดลำคอก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับหุ่นยนต์ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อผ่อนคลาย พริมพราย ผมมาเพื่อทำตามหน้าที่ที่ธันวาเรียกร้อง เพื่อรักษาเม็ดเงินลงทุนที่เขากำลังเอาชื่อเสียงมาเดิมพัน... ซึ่งคุณเองก็รู้ดีว่ามันมีเงื่อนไขซ่อนอยู่" คำพูดของเขาแฝงนัยยะถึงธันวา นักลงทุนผู้ทะเยอทะยานที่ยืนหัวเราะอย่างออกรสอยู่กับกลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่มุมห้อง สายตาของธันวาที่มองมายังพริมพรายและคณินเป็นระยะๆ เต็มไปด้วยการคำนวณ—ไม่ต่างอะไรจากพ่อค้าที่กำลังมองสินค้าบนชั้นวางที่รอวันทำกำไรสูงสุด พริมพรายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยความเข้าใจที่น่ากลัวสำหรับคนอย่างคณิน "คุณระแวงธันวา... หรือคุณกำลังระแวงความรู้สึกของตัวเองกันแน่ ที่เผลอเปิดช่องโหว่ให้คนนอกเข้ามามีอิทธิพลกับโค้ดดิ้งในใจคุณ?" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาพอจะได้ยินกันแค่สองคน โน้มตัวเข้าไปใกล้พอกลิ่นน้ำหอมจางๆ จะแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการป้องกันตัวของวิศวกรหนุ่มให้ตื่นตัว คณินหันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของนักจิตวิทยา เขาขยับตัวเข้าประชิดเล็กน้อยเพื่อสร้างอาณาเขตทางกายภาพที่ถูกรุกล้ำ ปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะห่างกันเพียงคืบ ท่ามกลางเสียงเพลงที่ยังคงบรรเลงเคล้าคลอ "คุณนี่มัน... ช่างวิเคราะห์เสียจริง" คณินเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นชาไหววูบไปชั่วขณะ "คิดว่าตัวเองอ่านใจผมได้ทุกอย่างหรือไง? คุณก็เป็นแค่ตัวแปรหนึ่งในสมการที่ธันวาใส่เข้ามาเพื่อควบคุมผมไม่ใช่หรือไงพริมพราย?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดลงจนแทบหายใจไม่ออก แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสอง—ความต่างขั้วที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว—กำลังสร้างแรงสั่นสะเทือนในพื้นที่ส่วนตัวที่คณินสร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องมานานหลายปี กำแพงที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กลับมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นจากคำพูดและสายตาที่รู้ทันของหญิงสาวตรงหน้า พริมพรายไม่ถอยหนี เธอกลับสบตากับเขาตรงๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตอกย้ำความจริงบางอย่างที่ไม่มีใครกล้าปริปากพูด "ถ้าฉันเป็นแค่ตัวแปร... ทำไมชีพจรตรงข้อมือของคุณถึงเต้นเร็วกว่าปกติล่ะคะคณิน?" นิ้วเรียวบางของพริมพรายยื่นออกไปแตะที่ข้อมือด้านซ้ายของเขาแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วเธอรากระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านเข้าสู่ระบบประสาทของคณินโดยตรง เขาสะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยไร้ความรู้สึกบัดนี้ปรากฏร่องรอยของความปั่นป่วนทางอารมณ์อย่างชัดเจน ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยปากโต้ "โอ้ ดูเหมือนว่าพระเอกของเราจะกำลังตกเป็นเชลยของนักจิตวิทยานะครับเนี่ย!" เสียงทุ้มกังวานของธันวาแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศอันเปราะบาง ธันวาเดินเข้ามาพร้อมแก้วไวน์ในมือ รอยยิ้มทางการค้าประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด "หวังว่าอัลกอริทึมความรักของคุณคงไม่ได้รวนไปหมดนะคณิน เพราะพรุ่งนี้เรามีประชุมใหญ่กับบอร์ดบริหารชุดใหญ่... และผมมี 'เซอร์ไพรส์' ชิ้นใหญ่ที่จะเปลี่ยนเกมทั้งหมด" พริมพรายหันไปมองธันวา รอยยิ้มของเธอเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันที "เซอร์ไพรส์อะไรหรือคะคุณธันวา หรือเป็นแค่ลูกไม้เดิมๆ ที่คุณพยายามจะซ่อนความเน่าเฟะของโปรเจกต์นี้ไว้ใต้พรม?" ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองทั้งคู่ด้วยความหมายแฝง "ใจเย็นๆ สิครับคุณพริมพราย ความลับไม่มีในโลก... โดยเฉพาะความลับที่ถูกฝังไว้ในซอร์ซโค้ดชุดสุดท้ายที่คณินเขียนเมื่อสามปีก่อน ก่อนที่โปรเจกต์เก่าจะล่มสลายลง" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของคณินก็เปลี่ยนสีทันที ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดัน ร่างสูงใหญ่เกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ ความทรงจำสีดำมืดที่เขาพยายามลบมันด้วยโค้ดนับล้านบรรทัดถูกกระชากกลับมาด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของธันวา พริมพรายสังเกตเห็นความผิดปกติทางภาษากายของคณินทันที หัวใจเธอกระตุกวูบ—นี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือปมในอดีตที่คณินใช้มันเป็นโซ่ตรวนล่ามวิญญาณตัวเอง ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของพริมพรายก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉิน เธอก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพาดหัวอีเมลนิรนามที่เพิ่งส่งเข้ามาปรากฏภาพถ่ายเอกสารสัญญาฉบับหนึ่ง—สัญญาที่พิสูจน์ว่าอัลกอริทึมที่คณินภาคภูมิใจ ถูกขโมยสิทธิ์การถือครองไปตั้งแต่วันแรกโดยฝีมือของคนใกล้ตัวที่สุดในห้องนี้เอง!