เพื่อนไม่จริงหรือเปล่า?

"แก... อธิบายรูปนี้มาก่อนเลยค่ะคุณประธานพาย" เสียงของรินดังแทรกขึ้นมาทันทีที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือถูกคว่ำลงบนโต๊ะไม้ทรงกลมของร้านคาเฟ่ใต้คณะบริหารฯ พร้อมกับนิ้วเรียวที่เคาะลงเบาๆ สองครั้งเพื่อเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง พายสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนเผลอยกมือขึ้นแตะอกตัวเองโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่ปกติมักจะเรียบนิ่งและเป๊ะทุกองศาตามวิสัยของประธานชมรมผู้รักความระเบียบ ตอนนี้กลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตากลมโตหลบเลี่ยงสายตาจับผิดของเพื่อนสนิทที่หรี่มองอย่างรู้ทัน ให้ตายเถอะ... รินตาไวเป็นสัปDอ หรือเพราะเธอนั่งเหม่อลอยจนเผลอเปิดแชทนั้นค้างไว้นานเกินไปกันแน่นะ "รูปอะไรของแก ริน ไม่มีอะไรสักหน่อย" พายแกล้งทำเป็นหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่ดันลืมไปว่าไข่มุกมันหมดแก้วไปตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ส่งผลให้มีแต่เสียงลมดังฟื้ดจากหลอดเปล่าๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากเพื่อนสาวได้ทันที "ไม่มีอะไรที่ไหนล่ะจ๊ะ แม่คุณเอ้ย! หน้าจอแชทของนายธันวา วิศวะเครื่องกลปีสามคนนั้น... แถมรูปพื้นหลังยังเป็นรูปแกกำลังขมวดคิ้วอ่านหนังสือชีทบัญชีหน้ายุ่งเหยิง แต่น่ารักโคตรๆ แบบที่ฉันเห็นแล้วยังอยากจะเซฟเก็บไว้แซحเลยแก ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ทำไมฉันตกข่าว!" รินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบสุดขีด ตามประสาคนรักการเผือกเรื่องชาวบ้านเป็นชีวิตจิตใจ พายเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจนมุมในคดีที่ไม่ได้ตั้งใจก่อ เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ข้อความยาวเหยียดที่ธันวาพิมพ์ส่งมา พร้อมกับประโยคค้างคาใจที่ว่า *'กูตัดสินใจแล้ว ว่าเย็นนี้กูจะ...'* แล้วก็หายเงียบไปดื้อๆ ปล่อยให้เธอนั่งกระวนกระวายใจอยู่หน้าจอจนตีสองตีสามอย่างไร้เหตุผล ทั้งที่ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจกับข้อความไร้สาระของนายวิศวะจอมมโนคนนี้แท้ๆ ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะประจำของแก๊งวิศวะหลังตึกคณะ บรรยากาศก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่... "ไอ้ธัน... มึงสารภาพมาซะดีๆ" ก้องใช้ศอกศอกยันท้องเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำเป็นตีหน้ามึนอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวายังคงเปิดหน้าแชทค้างไว้ พร้อมกับหลักฐานชิ้นโบแดงที่เพิ่งพลาดพลั้งกดส่งผิดกลุ่มเมื่อเช้านี้ ธันวาไหว 3 องศาอย่างไม่ยี่หระ เขายกมือขึ้นประสานกันหลังศีรษะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากตามสไตล์หนุ่มวิศวะขี้เล่น แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นร่องรอยความประหม่าจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางกวนๆ นั้น "สารภาพอะไรของมึงวะไอ้ก้อง กูยังไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่ส่งรูปผิดห้องแค่นั้นเอง นานาจิตตังน่า" ธันวาตอบเสียงลอยๆ พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "ผิดห้องบ้าอะไรวะ! มึงส่งรูปคุณพายประธานบริหารสุดโหด พร้อมกับพิมพ์ข้อความหยอดระดับสิบล้อคว่ำใส่กลุ่มรวมคณะ แล้วมากดลบแทบไม่ทันเนี่ยนะ มึงคิดว่าพวกกูตาบอดเหรอวะ" ก้องหรี่ตามองอย่างจับผิด "บอกมาเลยนะเว้ยว่าช่วงนี้มึงกับคุณพายเขามีซัมติมอะไรกัน ทำไมช่วงนี้มึงดูเพ้อๆ แถมยังชอบไปวนเวียนแถוตึกบริหารบ่อยยิ่งกว่าแมวเซา" "ก็คนมัน..." ธันวาชะงักไปนิด ประโยคที่เกือบจะหลุดปากออกไปถูกกลืนกลับลงคออย่างรวดเร็ว เขาจะบอกเพื่อนได้ยังไงล่ะ ว่าเขากำลังพยายามจีบผู้หญิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและเกลียดความไร้สาระที่สุดในมหาลัย ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจนักเลงเครื่องกลของเขาเต้นรัวเหมือนกลองเพลทุกครั้งที่ได้ยินเสียงบ่นงอุบอิบเวลาเขาแกล้งกวนประสาท "คนมันทำไมวะ? หรือว่ามึง..." ก้องทำตาโตราวกับค้นพบความลับระดับชาติ "เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าที่มึงชอบไปนั่งร้านกาแฟเดิมซ้ำๆ ทุกวันพุธ เป็นเพราะ..." "เออ! รู้แล้วก็ไม่ต้องพูดดังสิเว้ย ไอ้นี่!" ธันวาเอื้อมมือไปตบหัวเพื่อนสนิทเบาๆ กลบเกลื่อนความเขินที่เริ่มลามเลียขึ้นมาถึงใบหู รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง "ูก็แค่... อยากลองจริงจังดูสักตั้งวะ" ตัดกลับมาที่ฝั่งของพาย รินยังคงซักไซ้ไม่เลิกราจนเธอแทบจะยกมือขึ้นยอมแพ้ "สรุปคือแกกับธันวาเนี่ย... แค่เพื่อนกันจริงๆ เหรอพาย มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าหมอนั่นมันจีบแกอยู่แบบไม่เนียนเอาซะเลย แล้วแกเองก็..." รินหรี่ตาลง สังเกตเห็นรอยแดงจางๆ บนแก้มของเพื่อนรัก "อ้าวๆ หน้าแดงทำไมเนี่ย หรือว่าใจสั่นกับคำว่า *'เย็นนี้กูจะ...'* ของเขาล่ะสิ!" "ริน! หยุดพูดเลยนะ!" พายโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองไว้ "ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น เขาแค่น... แค่ชอบกวนประสาทฉันเล่นเฉยๆ หรอกน่า" "เหรอจ๊ะ? งั้นข้อความที่เขากำลังจะพิมพ์บอกแกเมื่อคืนนี้ล่ะ คืออะไร?" รินยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่มีหน้าจอแจ้งเตือนจากกลุ่มซุบซิบของคณะบริหารขึ้นมาโชว์หรี่ๆ "นี่... ดูนี่ซะก่อนนะพาย ก่อนที่แกจะปฏิเสธว่าไม่มีอะไรกัน" พายก้มลงมองหน้าจอ ร่างกายชะงักกึกทันที ข้อความล่าสุดในกลุ่มไม่ได้มาจากริน แต่มาจากภาพแคปหน้าจอแชทส่วนตัวที่ใครบางคนในกลุ่มวิศวะแอบถ่ายส่งต่อกันมา และข้อความนั้น... มันคือประโยคที่ธันวายังพิมพ์ไม่จบเมื่อคืนนี้เอง! *[@Thanwa_ME: กูตัดสินใจแล้ว ว่าเย็นนี้กูจะไปขอพาย เป็นแฟนตรงลานกียร์หน้าคณะเลย คอยดู!]* ดวงตากลมโตของพายเบิกกว้างขึ้น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวราวกับมีคนมาตีกลองอยู่ในอก ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนประมวล ในวินาทีที่ความตกใจยังไม่ทันจางหาย เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทส่วนตัวจากโทรศัพท์ของเธอก็เด้งขึ้นมาพร้อมกันพอดี... *Thanwa: พาย... เย็นนี้ว่างไหมครับ? คือว่ามีเรื่องสำคัญ... อยากจะพูดต่อหน้า* ...และก่อนที่พายจะทันได้ตั้งสติหรือพิมพ์ตอบอะไรกลับไป ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าคุ้นตา ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะคาเฟ่ พร้อมกับรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาให้เธอเพียงคนเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่นี้เสมอนะคะ