มุกเสี่ยวเรียกเสียงกรี๊ด

"ถ้าพายยังทำหน้ายักษ์ใส่เราอีกสามวิ... เราจะถือว่าขอเป็นแฟนแล้วนะ" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาแฟ้มเอกสารงบประมาณชมรมในมือฉันเกือบหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น พายคนนี้ถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อตั้งสติ ท่ามกลางบรรยากาศห้องสโมสรนักศึกษาที่ควรจะเงียบสงบ แต่กลับอบอวลไปด้วยรังสีความกวนประสาทของนายธันวา วิศวะปีสามที่ขยันแวะเวียนมาป่วนชีวิตฉันไม่เว้นแต่ละวัน ฉันสะบัดหน้าหนีใบหน้านั้นที่โน้มเข้ามาใกล้เสียจนเกินความจำเป็น พร้อมกับกระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "เพ้อเจ้ออะไรของนายยะ ธันวา! นี่มันเรื่องงานของชมรมบริหาร ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาเล่นขายของ!" ฉันแหวใส่ พยายามซ่อนใบหูที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ด้วยการกอดอกเชิดหน้าใส่ "เปล่าเพ้อเจ้อสักหน่อย ก็เราพูดจริงนี่นา..." ธันวาทำเสียงอ่อยแบบจอมปลอม ก่อนจะท้าวคางมองฉันด้วยสายตาพราวระยับ "อีกอย่าง หน้าบึ้งแบบนี้ระวังแก่เร็วนะคะคุณประธาน... เดี๋ยวไม่มีใครเอาไม่รู้ด้วยน้า" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไร หน้าตาดีเสียเปล่า แต่ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า แถมยังชอบหยอดคำพูดเลี่ยนๆ ออกมาหน้าตาเฉย โดยที่ไม่รู้เลยหรือไงว่ามันทำให้หัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ก้องที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเสียงดัง "แคกๆ! โห ไอ้ธันวะ มุกนี้มึงไปก๊อปมาจากไหนวะ เลี่ยนจนกูต้องขอถังออกซิเจนเลยเพื่อน" "มึงเงียบไปเลยไอ้ก้อง มึงมันคนไร้คู่ มึงจะไม่เข้าใจความรู้สึกของคนกำลังทำคะแนนหรอก" ธันวาหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉันต่อ ฉันค้อนให้วงใหญ่จนตาแทบคว่ำ "ใครให้คะแนนนายยะ ฝันไปเถอะ! ถอยไปเลยนะ เกะกะ ทางเดินฉันจะไปตรวจความเรียบร้อยที่ห้องประชุมใหญ่" "โอ๊ะ! เดินระวังหน่อยสิครับ..." ธันวาขยับตัวเข้ามาขวางทางก้าวเดินของฉันไว้พอดี มือหนายื่นออกมารั้งแขนฉันเบาๆ ไม่ให้ชนเข้ากับขอบโต๊ะ "เห็นไหม... บอกแล้วว่าซุ่มซ่ามแบบนี้ อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก ต้องมีวิศวะคอยคุมความประพฤติอย่างเราเนี่ยแหละถึงจะรอด" สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาที่แตะอยู่ตรงข้อแขน ส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่างจนฉันต้องรีบสะบัดออกราวกับโดนของร้อน ใบหน้าของฉันคงจะแดงก่ำไปถึงต้นคอแล้วแน่ๆ เพราะสายตาแพรวพราวของเขากำลังสำรวจความเขินอายของฉันอย่างได้ใจ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาละสายตาจากฉันไปมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันอีกครั้ง "รินทักมาบอกว่า... แกกำลังรอเราไปช่วยยกของที่โรงยิมเหรอพาย?" ธันวาเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยัยรินนะยัยริน! ไปขายเพื่อนให้อีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! "ไม่ต้องเลยนะ! ฉันเดินไปเองได้ ยัยรินก็แค่พูดไปเรื่อย นายไม่ต้องเสนอหน้ามาช่วยหรอก!" "พูดไม่เพราะเลยนะคะคุณประธานแบบนี้... ต้องโดนทำโทษซะดีมั้ง" ธันวาก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกก้าว จนฉันต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ธันวาก้มหน้าลงมามองฉันในระยะประชิด นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวระทึกยิ่งกว่ากลองชุด "ธัน... ถอยไปเลยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." ฉันพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่แรงน้อยนิดของฉันมีค่าเท่ากับศูนย์เมื่อเทียบกับผู้ชายที่ออกกำลังกายเล่นเวทอย่างเขา "ให้เห็นสิ ดีซะอีก... คนอื่นจะได้รู้ว่าเขตหวงห้ามตรงนี้... มีเจ้าของแล้ว" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากพวงแก้มลามเลียไปทั่วใบหน้า ฉันอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่สมองกลับประมวลผลไม่ทันเสียแล้ว นายธันวานี่มันอันตรายต่อหัวใจจริงๆ! ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นระเบิดออกมานอกอกนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกของกลุ่มเพื่อนคณะวิศวะก็ดังลั่นมาจากทางเดินหน้าห้อง "ไอ้ธันวะ! อาจารย์เรียกประชุมด่วนโว้ย มึงอยู่ไหนวะเนี่ย!" ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย เขายืดตัวตรงขึ้นช้าๆ แต่ยังไม่วายส่งยิ้มมุมปากแล้วก้มลงกระซิบเบาๆ "รอดตัวไปนะพาย... ไว้เราค่อยมาต่อเรื่อง 'ขอเป็นแฟน' กันใหม่ตอนเย็น" พูดจบเจ้าตัวก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ทีหนึ่ง ก่อนจะเดินผิวปากอารมณ์ดีออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่คนเดียวท่ามกลางหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นโครมคราม พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา แต่ทว่า... ปลายหางตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวาที่วางลืมไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน หน้าจอยังคงสว่างวาบและแสดงหน้าต่างแชทที่เขากำลังพิมพ์ค้างไว้กับกลุ่มเพื่อน ข้อความล่าสุดบนหน้าจอระบุคำว่า... *"กูตัดสินใจแล้ว ว่าเย็นนี้กูจะ..."* พร้อมกับเคอร์เซอร์ที่กะพริบรอการพิมพ์ต่อ โดยมีรูปถ่ายแอบถ่ายใบหน้าตอนฉันกำลังง100% ขมวดคิ้วอ่านหนังสือเมื่อสักครู่นี้ตั้งเป็นภาพพื้นหลังแชทเด่นชัด ขอบคุณที่คอยติดตามและเติบโตไปพร้อมกับความรักป่วนๆ ของเจ้าวิศวะสายมโนกับประธานสุดเป๊ะคนนี้นะคะ!