ความลับในสมุดจด

นิ้วเรียวที่กำลังจะเอื้อมไปคว้าสมุดสันห่วงสีพาสเทลบนโต๊ะ ชะงักกึกกลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว พายเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนในพริบตาเดียว หัวใจหยุดเต้นไปดื้อๆ เมื่อรู้ว่าความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ ถูกคนตรงหน้าขุดขึ้นมาพูดต่อหน้าต่อตาแบบไร้ทางหนีทีไล่! สมุดเล่มนั้น... สมุดที่เธอจดตารางชีวิตทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่เวลาตื่นนอน เวลาสกินแคร์กี่นาที การเดินทางด้วยรถไฟฟ้าสายไหน เผื่อเวลาเดินจากสถานีถึงตึกคณะกี่วินาที ไปจนถึงโปรเจกต์งานราษฎร์งานหลวงที่อัดแน่นยิ่งกว่าตารางบินของแอร์होस्टेस ถูกเจ้าพ่อแห่งความชิลและเจ้าแห่งการสตรีมเกมอย่างธันวาถือวิสาสะเปิดอ่านหน้ากลางซะแล้ว "นี่นาย! เอาคืนมานะ!" พายพุ่งตัวด้วยความเร็วแสงระดับนักกีฬาทีมชาติ แต่ธันวากลับไวกว่า เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับชูสมุดเล่มนั้นขึ้นเหนือหัวด้วยแขนยาวๆ ของผู้ชายคณะวิศวะที่ได้เปรียบเรื่องส่วนสูง ร่างบางจึงทำได้เพียงคว้าอากาศ ว่างเปล่า และหงุดหงิดจนหน้าดำหน้าแดง "ยัยพาย ใจเย็นก่อนดิคุณประธาน เดี๋ยวสมุดน้องพาสเทลเล่มนี้จะขาดคามือซะก่อนนะ" ธันวาหัวเราะร่อในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ถือวิสาสะละเมิดความเป็นส่วนตัว แถมยังก้มลงมองหน้ากระดาษในมือสลับกับมองหน้าเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นายไม่มีสิทธิ์มาเปิดอ่านของส่วนตัวของคนอื่นนะ! คืนมาเดี๋ยวนี้เลย!" พายยaะเสียงเขאר ยื่นมือคว้าคววжอีกรอบ แต่ธันวาแค่วางสมุดไว้ข้างหลังแล้วขยับตัวหลบเบาๆ ทำให้เธอเสียหลักเซถลำเข้าไปชนอกแกร่งของเขาเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอต้องรีบผลักอกเขาออกแล้วถอยหลังกรูด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ให้ตายเถอะ! นี่เธอพลาดท่าให้ตาบ้านี่เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วเนี่ย! ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทางตื่นตระหนกราวกับกระต่ายตื่นตูมของคนตัวเล็กแล้วยิ่งรู้สึกเอ็นดู เขาพลิกดูหน้ากระดาษในมืออีกครั้ง อ่านออกเสียงด้วยน้ำเนือeๆ กวนประสาทว่า "อืม... ไหนดูซิ วันพุธ เวลา 15.30 - 16.00 น. : หายใจเข้าลึกๆ ผ่อนคลายความเครียดจากไอ้ธันวา 30 นาที... โอ้โห คุณประธานครับ ขนาดเวลาหายใจเข้าออก คุณเธอยังต้องล็อกคิวไว้ในตารางเลยเหรอเนี่ย แล้วทำไมต้องระบุชื่อผมว่าเป็นภัยต่อความสงบสุขระดับชาติด้วยล่ะเนี่ย เจ็บจี๊ดเลยนะเนี่ย" "นายมัน... มัน..." พายกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองตื้อตันจนคิดคำด่าไม่ออก เธอยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ สมุดเล่มนั้นคือความลับขั้นสุดยอดของเธอ มันคือพื้นที่ระบายความอึดอัดที่เธอต้องแบกรับตำแหน่งประธานชมรมและผลการเรียนระดับเกียรตินิยม ทุกความกดดันถูกระบายลงไปในนั้นหมด แล้วตอนนี้... คนที่เธอพยายามทำตัวแข็งใส่มาตลอดกลับยืนอ่านมันราวกับกำลังอ่านหนังสือนิทานก่อนนอน! "คืนมาเถอะนะธันวา..." น้ำเสียงของพายเปลี่ยนจากโกรธเกรี้ยวเป็นสั่นเครือเล็กน้อย ความอัดอั้นตันใจมันจุกอยู่ที่ลำคอจนขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "นายจะล้อฉันยังไงก็ได้ แต่สมุดเล่มนั้น... มันสำคัญกับฉันมากจริงๆ" ธันวาที่กำลังจะอ้าปากแซวต่อ ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นประกายความไหววานในดวงตาคู่สวยที่มักจะแข็งกร้าวใส่เขาเสมอ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นเข้ามาจู่โจมกลางอก ให้ตายสิ... ยัยนี่เวลาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้นี่มัน... ดาเมจต่อใจรุนแรงชิบหายเลยวะ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมลดมือที่ถือสมุดลงแต่โดยดี เขาก้าวเข้าไปใกล้คนตัวเล็กขึ้นอีกนิดอย่างระมัดระวัง ไม่ได้มีท่าทีคุกคามเหมือนเมื่อครู่ "โอ๋ๆ ไม่ร้องดิคุณประธาน ผมล้อเล่นแค่นี้เอง ทำเป็นบ่อน้ำตาตื้นไปได้" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน ยื่นสมุดเล่มนั้นคืนให้เจ้าของ "อะ รับไป... ผมไม่ได้ตั้งใจจะล้ำเส้นขนาดนั้นหรอก แค่เห็นมันวางอยู่แล้วหน้าปกมันสีชมพู๊ชมพู สะดุดตาดีก็เลยหยิบมาดูเฉยๆ" พายรีบคว้าสมุดคืนมากอดไว้แนบอกทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะแย่งมันไปอีก เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเคืองๆ ถึงจะโล่งใจที่ได้ของคืน แต่ความอับอายมันยังคงพุ่งพล่านอยู่ในอก "ห้ามเอาไปล้อใครเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉัน... ฉันจะฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาแน่!" พายขู่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เข้มแข็งที่สุด แต่เสียงดันสั่นระริกจนความน่ากลัวลดลงไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์ "โห ขู่ด้วยอาจารย์เลยเหรอ กลัวตายเลยเนี่ย" ธันวาแกล้งทำเป็นตัวสั่นเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาพายใจกระตุก "เอาน่า สบายใจได้ ความลับของประธานพายอยู่ในความดูแลของวิศวะสายมโนคนนี้ ปลอดภัยยิ่งกว่าฝากเงินไว้กับธนาคารซะอีก" "ใครอยากให้คุณมาดูแลความลับกันเล่า!" พายแหวใส่ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องพักรับรองของชมรม แต่ก้าวได้แค่ก้าวเดียว เสียงทุ้มต่ำของคนข้างหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "นี่... พาย" "อะไรอีกเล่า!" พายหันกลับมาตวัดเสียงใส่ "ในตารางเนี่ย..." ธันวายิ้มมุมปาก ชี้ไปที่สมุดในอ้อมแขนเธอ "มีช่องว่างวันศุกร์ตอนเย็นไหม... ผมว่าจะชงชาไข่มุกไถ่โทษเรื่องที่เสียมารยาทสักหน่อย สนใจรับคนคุมความประพฤติไปนั่งเฝ้าร้านช A สักสองชั่วโมงไหมครับ?" พายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้ามึนของนายวิศวะคนนี้ ชวนเธอกินชาไข่มุกหน้าตาเฉยเนี่ยนะ หลังจากที่เพิ่งขโมยสมุดส่วนตัวเธอไปอ่านเนี่ยนะ! ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเธอเงียบไป เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า กดยิกๆ ไม่ถึงสามวินาที เสียงแจ้งเตือนไลน์ในกระเป๋าเสื้อของพายก็ดังขึ้น *T.Thanwa: ส่งข้อความถึงคุณ:* *T.Thanwa: [สติ๊กเกอร์หมาโกลเด้นอ้อนวอน]* *T.Thanwa: ถือว่าผมขอร้องนะ ประธานคนสวย ไปกินชาไข่มุกเป็นเพื่อนหน่อย ดิฉันสัญญางจะไม่มีการเปิดอ่านตารางชีวิตของคุณอีกเป็นอันขาด (ยกเว้นเรื่องจำเป็นจริงๆ)* พายมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มทะ้นมาให้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าโมโห ไอ้ผู้ชายคนนี้มันอันตรายต่อระบบประสาทจริงๆ! แต่ก่อนที่พายจะได้อ้าปากปฏิเสธคำชวนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นกะทันหันตรงหน้าประตูกระจกฝ้าของห้องพักรับรอง พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวเร็วดัง *ก๊อกๆๆ* ตามด้วยเสียงตะโกนหอบแฮกของก้องที่ดังทะลุเข้ามา "ไอ้ธันวา! มึงอยู่ในนั้นป่ะเนี่ย! แย่แล้วเว้ย! อาจารย์ภาควิชาเรียกตัวมึงด่วน บอกว่าโปรเจกต์มínพังไม่เป็นท่า อาจารย์กำลังเดือดจัดเลย!" ธันวาหุบยิ้มทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขาหันไปมองหน้าพายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปตะโกนตอบเพื่อนสนิทเสียงดัง "เออๆ กูรู้แล้ว! เดี๋ยวรีบออกไป!" ธันวาหันกลับมาหาพายอีกครั้ง แววตาคู่คมมีความลังเลฉายชัดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่บางของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว สัมผัสอุ่นจัดทะลุผ่านเนื้อผ้าทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว "เรื่องชาไข่มุก... เอาไว้ค่อยคุยกันนะคุณประธาน" ธันวาพูดเร็วๆ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกที "แต่อย่าเพิ่งลบชื่อผมออกจากตารางล่ะ... เพราะผมยังมีเรื่องอยากจะสารภาพอะไรบางอย่าง... ที่ไม่ได้เขียนไว้ในสมุดเล่มนั้นอีกเยอะเลย" พูดจบ ธันวาก็หมุนตัวเดินสาวเท้ากว้างๆ ออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พายยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน สารภาพอะไรบางอย่าง? หมายความว่ายังไงกัน... พายก้มลงมองสมุดในมือ สมุดที่เปิดค้างไว้ที่หน้าตารางชีวิตของวันนี้ สายตาของเธอสะดุดเข้ากับข้อความที่เธอเขียนด้วยลายมือตัวเองในบรรทัดสุดท้ายของวัน... ข้อความที่เธอตั้งใจจะเขียนเตือนสติตัวเองไม่ให้หวั่นไหวกับรอยยิ้มกวนๆ ของผู้ชายคนนั้น *ห้ามใจเด็ดขาด... ห้ามตกหลุมรักธันวาเป็นอันขาด!* พายรีบหุบสมุดปิดดัง *ปับ* ใบ้าร้อนฉ่าขึ้นสีแดงจัดจนแทบจะระเบิด เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว พึมพำกับความเงียบงันในห้องด้วยหัวใจที่สั่นไหว ให้ตายเถอะธันวา... นายกำลังทำให้ตารางชีวิตร้อยเปอร์เซ็นต์ของฉันรวนไปหมดแล้วนะ! *** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าโปรเจกต์ของธันวาจะรอดไหม และความลับในใจเขาคืออะไร ในตอนหน้าค่ะ!