เลิกมโนแล้วมาช่วยงานเดี๋ยวนี้

ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี๊ยบกริบที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุม ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'พี่กรณ์' ประธานสโมสรนักศึกษาปีสุดท้าย พี่รหัสสุดโหดของธันวาและเป็นศัตรูหัวใจ (ในมโนของธันวา) ที่พายเคยร่วมงานด้วยสมัยปีหนึ่ง บรรยากาศในห้องประชุมติดแอร์เย็นฉ่ำกลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว "อ้าว น้องพาย ยังอยู่เคลียร์งานกันอยู่อีกเหรอครับเนี่ย พี่นึกว่ากลับกันไปหมดแล้วซะอีก" เสียงทุ้มทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่สายตาคมกริบกลับกวาดมองไปที่ธันวาซึ่งยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ พาย "ค่ะ พอดีพายกับธันวา..." พายกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่โดนตัดบทเสียก่อน "ครับ พอดีผมมา *คุมความประพฤติ* แฟน... เอ๊ย! มาช่วยงานประธานชมรมบริหารเขาครับพี่ พอดีงานมันเร่งมาก กลัวคนสวยเขาจะเครียดจนเป็นลมไปซะก่อน" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่าช่วยงานแถมยังเดินเข้าไปยืนประชิดตัวพาย จนไหล่กว้างเกือบจะชนกับไหล่บางของหญิงสาว เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของแบบเนียนๆ ที่ทำเอาพายอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของอีกฝ่ายสักทีสองที พายลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะขยับตัวถอยห่างจากธันวาเล็กน้อยแล้วหันไปยิ้มให้แขกผู้มาใหม่ "พี่กรณ์มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ถึงได้มาที่นี่ป่านนี้" "อ๋อ พอดีพี่เอาเอกสารงบประมาณงานกิจกรรมคณะวิศวะมาให้ตรวจทานน่ะครับ เห็นอาจารย์บอกว่าทางชมรมบริหารต้องช่วยดูภาพรวมด้วย พี่เลยถือวิสาสะแวะมาหาซะเลย ไม่รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานใช่มั้ยครับ" พี่กรณ์ปรายตาไปมองธันวาด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า ธันวาแค่นเสียง 'หึ' ในลำคอทันที ดวงตาคมกิริบหรี่ลงอย่างจับผิด สัญชาตญาณวิศวกรสายมโนร้องเตือนภัยดังลั่นว่าไอ้รุ่นพี่คนนี้กำลังเนียนเข้ามาใกล้ชิดยัยตัวแสบของเขา "ไม่รบกวนหรอค่ะพี่กรณ์ เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวพายดูเอกสารให้" พายรีบผายมือเชิญรุ่นพี่ให้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพื่อตัดบทความมาคุระหว่างผู้ชายสองคนนี้ที่เริ่มจะปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่กันเปรี๊ยะๆ จนห้องประชุมแทบจะไหม้ "ส่วนนาย..." พายหันขวับมามองธันวาที่ทำหน้ามุ่ยเป็นตูดแมว "เลิกยืนเก๊กแล้วมาช่วยกันจัดหมวดหมู่เอกสารกองนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าให้เห็นว่าอู้งาน ไม่งั้นฉันจะตัดคะแนนความประพฤตินายติดลบสิบไปเลยคอยดู!" ธันวาปรับสีหน้าจากโหมดหึงหวงกลายเป็นโหมดอ้อนทันที เจ้าตัวยิ้มกริ่มจนตาหยี เดินเข้าไปใกล้พายอีกก้าวแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "โหดจังเลยอ่ะทูนหัว... แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นลงโทษด้วยการหอมแก้มสักที พี่ก็ยอมให้ตัดคะแนนนะ" "ธันวา!" พายแยกเขี้ยวใส่ วาดมือหยิกเข้าที่ต้นแขนหนาของอีกฝ่ายเต็มแรงจนธันวาร้อง 'โอ๊ย' ออกมาเบาๆ แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาหวานเชื่อมกลับมาให้ ช็อตนี้ทำเอาคนที่นั่งมองอยู่อย่างพี่กรณ์ถึงกับต้องกระแอมไอออกมาเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ "ดูสนิทกันดีจังนะครับ..." พี่กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความสงสัย แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด "พี่จำได้ว่าพายไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทำงานนี่นา แต่กับธันวานี่ดูยกเว้นเป็นกรณีพิเศษเลยนะ" พายชะงักไปนิด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนความตกใจ รีบดึงมือออกจากแขนธันวาแล้วหันไปจัดแจงเอกสารบนโต๊ะแก้เก้อ "เปล่าสักหน่อยค่ะพี่กรณ์ พายก็แค่... ควบคุมความประพฤติเขาตามหน้าที่ประธานชมรมต่างหากล่ะคะ หมอนี่มันตัวสร้างปัญหาเลยนะ!" "ใช่เหรอครับ..." ธันวาแกล้งลากเสียงยาว ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้ใบหูของพายจนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนไหวตามลมหายใจอุ่น "แต่เมื่อกี้ใครน้า... ที่เกือบจะสารภาพรักพี่ทางแชท แถมยังหน้าแดงซะ..." *เพียะ!* ฝ่ามือบางฟาดลงบนแขนธันวาดังสนั่นลั่นห้องประชุม พายรีบยกมือขึ้นปิดปากเจ้าตัวดีจดๆจ่อๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจู้จี้อยู่ใกล้ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก กลัวเหลือเกินว่าความลับเรื่องแชทเจ้ากรรมจะหลุดปากออกมาต่อหน้าพี่กรณ์ "เงียบไปเลยนะธันวา! ถ้าพูดอีกคำเดียว นายไม่ต้องกลับหอแน่!" พายขู่เสียงเขียว ดวงตากลมโตถลึงใส่จนตาแทบจะถลน พี่กรณ์มองภาพนั้นด้วยแววตาที่ไหววับ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไปทีละน้อย ความรู้สึกบางอย่างบอกให้เขารู้ว่า ความสัมพันธ์ของเด็กบริหารจอมเนี๊ยบกับรุ่นน้องวิศวะจอมกวนคนนี้ มันเลยคำว่า 'ผู้คุมความประพฤติกับนักศึกษา' ไปไกลโขแล้ว "ถ้าอย่างนั้น... งานเอกสารตรงนี้ ให้พี่ช่วยตรวจช่วยไหมครับ พายจะได้ไม่ต้องเหนื่อยอยู่กับเด็กดื้อคนนี้สองคน" พี่กรณ์เอ่ยเสนอตัวขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะประชุมตรงเข้ามาใกล้พายมากกว่าเดิม ธันวาเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าพี่กรณ์ไว้ทันที ร่างสูงโปร่งของวิศวะปีสามแผ่รังสีความหวงก้างออกมาแบบไม่ปิดบัง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาดุดันจริงจังที่คนเป็นพี่รหัสยังต้องชะงัก "ไม่เป็นไรครับพี่กรณ์ งานของ *แฟนผม* เอ๊ย! งานของชมรมนี้ ผมกับพายช่วยกันสองคนได้ครับ... อีกอย่าง ดึกดื่นแบบนี้ ประธานสโมสรน่าจะรีบกลับไปพักผ่อนมากกว่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นนะครับ" ธันวาเน้นเสียงคำว่า 'ของคนอื่น' ชัดถ้อยชัดคำ บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันทีจนแทบจะจุดไฟติด พายยืนอึ้ง มองแผ่นหลังกว้างของธันวาที่ยืนบังเธอไว้จากพี่กรณ์ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่อธิบายไม่ถูก ผู้ชายคนนี้... เวลาจริงจังขึ้นมาก็ดูพึ่งพาได้ไม่เบาเหมือนกันแฮะ "ธันวา พายบอกให้หยุดไง!" พายรีบดึงชายเสื้อฮู้ดของธันวาเบาๆ เพื่อปรามไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่กรณ์ด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "เอ่อ ขอบคุณพี่กรณ์มากนะคะสำหรับความหวังดี แต่พายกับธันวาจัดการเองได้ค่ะ ดึกมากแล้ว พี่กรณ์กลับไปก่อนเถอะค่ะ" พี่กรณ์มองหน้าพายสลับกับธันวาครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ก็ได้ครับ... ในเมื่อน้องพายยืนยันแบบนั้น พี่ก็คงไม่เซ้าซี้ แต่อย่าลืมนะครับว่าพรุ่งนี้มีประชุมใหญ่ตอนเช้า อย่าหักโหมจนมาสายล่ะ" พูดจบ พี่กรณ์ก็หยิบเอกสารของตัวเองแล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงปิดประตูห้องประชุมดังขึ้น *ปัง!* ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความอึดอัดยังคงลอยอบอวลอยู่รอบตัว ธันวาถอนหายใจยาว พรูลมหายใจออกมาพรวดใหญ่ก่อนจะหันกลับมามองพายที่ยืนก้มหน้าเม้มปากแน่น "หึ! ทำไม? เป็นห่วงมันเหรอ ถึงได้ทำหน้าหงอยแบบนั้น" "นายบ้าหรือไงธันวา!" พายเงยหน้าขึ้นมาแหวใส่ทันที น้ำโหที่อั้นไว้พุ่งปรี๊ด "ไปหาเรื่องรุ่นพี่ทำไมเนี่ย! รู้มั้ยว่าเขาเป็นถึงประธานสโมสรนะ ถ้าเขาเอาคืนนายขึ้นมาจะทำยังไงเล่า!" "ก็ช่างหัวมันสิ!" ธันวาตอบเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง "ใครใช้ให้มันทำสายตาเจ้าชู้ใส่เธอเล่า! เห็นแล้วมันหงุดหงิด ลูกตาจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่แล้วรอมร่อ!" "แล้วมันเรื่องอะไรของนายเล่า!" พายเถียงกลับหน้าดำหน้าแดง "เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย นายไม่มีสิทธิ์มาหึงมาหวงฉันแบบนี้นะ!" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกิริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของพายราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว จนพายต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุมอย่างไร้ทางหนี "ไม่ได้เป็นอะไรกันเหรอ..." ธันวาทวนคำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "งั้นไอ้ข้อความในแชทที่เผลอส่งมาบอกว่า *'ธันวา... ฉันชอบนายนะ'* เมื่อกี้... มันหมายความว่ายังไงล่ะครับ คุณประธานชมรมจอมระเบียบ?" พายเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนในพริบตาเดียว หัวใจหยุดเต้นไปดื้อๆ เมื่อรู้ว่าความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ ถูกคนตรงหน้าขุดขึ้นมาพูดต่อหน้าต่อตาแบบไร้ทางหนีทีไล่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!