คู่กัดฉบับมหาลัย

“บอกแล้วไงคะว่าตรงนี้ต้องใช้ฟอนต์มาตรฐาน ไม่ใช่ตัวอักษรแนวฟรุ้งฟริ้งเหมือนบัตรเชิญงานวันเกิดเด็กอนุบาล!” แฟ้มเอกสารสีพาสเทลถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเสียงดัง *ปัง!* จนกระดาษโน้ตโพสต์อิทสีเหลืองที่แปะอยู่ปลิวว่อน พายส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอพร้อมกับกอดอกแน่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งไปยังร่างสูงของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวอย่างเอาเรื่อง สภาพของธันวาในตอนนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน เพราะนอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้านกับเสียงบ่นเป็นชุดของเธอแล้ว เจ้าตัวยังลอยหน้าลอยตาหมุนปากกาในมือเล่นแถมยังส่งยิ้มกวนประสาทกลับมาให้อีกต่างหาก “โหน้องพายครับ ใจเย็นก่อนสิคะ หายใจเข้าพุทธ... หายใจออกโท... เดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะคนสวย” ธันวาว่าพลางทำมือประกอบท่าทางราวกับผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต “ที่พี่เลือกฟอนต์นี้เพราะมันมีความครีเอทีฟไงคะ งานโปรเจกต์คณะวิศวะกับบริหารร่วมกัน มันต้องมีความวาไรตี้ผสมผสานความคิวท์ จะได้ดูซอฟต์ลงเวลาคณะกรรมการตรวจไงคะ เชื่อพี่สิ เสน่ห์ปลายจวักอาจจะไม่มี แต่เสน่ห์ปลายปากกานี่พี่นัมเบอร์วันนะจะบอกให้” “ใครน้องคุณ! แล้วอีกอย่าง นี่มันเอกสารงบประมาณและการจัดซื้ออุปกรณ์ ไม่ใช่จดหมายรักพับเป็นรูปหัวใจค่ะคุณธันวา กรุณาใช้สมองซีกซ้ายตรรกะเหตุผลล้วนๆ มาทำงาน ไม่ใช่ใช้มโนสำนึกเพ้อเจ้อแบบที่คุณถนัด!” พายตอกกลับทันควัน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหจนริน เพื่อนสนิทสาวสวยที่นั่งเคลียร์บัญชีอยู่มุมห้องต้องรีบส่งเสียงปรามเบาๆ พร้อมกับทำมือเป็นสัญญาณให้นางเอกของเราสงบสติอารมณ์ “เอาหน่าพาย แกก็ใจเย็นๆ ก่อน ช่วงนี้ธันวาเขาอาจจะสมองไหลเพราะคิดมุกจีบแกเยอะไปหน่อยก็ได้นะ” รินกระซิบแซวพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้ฝั่งตรงข้าม ซึ่งก้อง เพื่อนสนิทสายชงของธันวาก็รีบพยักหน้ารับลูกทันทีตามสไตล์คู่หูตัวชงระดับชาติ “นั่นดิพี่พาย ผมคอนเฟิร์มเลยว่าคืนก่อนพี่ธันวานั่งเกาหัวแกรกๆ หน้าจอแทบพังเพราะคิดว่าพรุ่งนี้จะหยอดมุกอะไรใส่ประธานชมรมดี ถึงขั้นเปิดกูเกิลหาคำคมเสี่ยวๆ ไว้เป็นร้อยข้อความเลยนะเว้ย” ก้องพูดเสริมขึ้นมาเสียงดังลั่นจนธันวาต้องรีบส่งสายตาดุๆ ไปปรามเพื่อนรักตัวดี “ไอ้ก้อง! มึงเงียบปากไปเลยนะ เดี๋ยวปั๊ดโบกด้วยแฟ้มงบประมาณแสนแปดนี่หรอก” ธันวาแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมาสบตากับพายที่ตอนนี้ยืนเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนกำลังพยายามอดกลั้นขั้นสุด บรรยากาศในห้องประชุมชมรมวิชาการเต็มไปด้วยความวุ่นวายและความกดดันจากกองเอกสารตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ถูกเจือปนด้วยเคมีประหลาดๆ ที่ทั้งคู่มักจะเถียงกันได้ตลอดเวลาตั้งแต่เรื่องสากกะเบือยันเรือรบ พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างปลงตก เธอยอมรับกับตัวเองในใจเงียบๆ ว่า แม้ว่าตาบ้านี่จะกวนประสาทและชอบทำให้เธอปวดหัวอยู่เรื่อย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่เขาเข้ามาช่วยงานอย่างจริงจัง รอยยิ้มกวนๆ นั้นมักจะมีอิทธิพลแปลกๆ ต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอเสมอ “โอเค งั้นเรามาตกลงกันให้รู้เรื่องค่ะ” พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความนิ่งกลับคืนมา แล้วทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยมีโต๊ะทำงานกั้นกลาง “ถ้าคุณอยากใช้ฟอนต์นั้น คุณต้องแก้ส่วนตารางคำนวณต้นทุนทั้งหมดให้เสร็จภายในวันนี้ ห้ามมีตัวเลขไหนผิดพลาดเด็ดขาด ตกลงไหมคะ?” ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นแววตาเหนื่อยอ่อนของคนตรงข้าม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอโดยไม่เว้นระยะห่าง จนพายต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ “สำหรับคนสวย ยอมทำงานหนักสิบแปดชั่วโมงติดกันพี่ก็ทำได้ค่ะ” ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ใกล้เธอในระยะประชิด “แต่มีข้อแม้เด็ดขาดข้อหนึ่งนะ...” “อะไรอีกคะ อย่ามาเล่นลิ้นนะธันวา!” “ข้อแม้คือ... เลิกเรียกผมว่า ‘คุณธันวา’ สักทีได้ไหมคะ ฟังทีไรนึกว่าเรียกคุณพ่อทุกที เปลี่ยนมาเรียก ‘พี่ธันวาขา’ หรือไม่ก็ ‘ที่รัก’ เมื่อไหร่ งานชิ้นนี้เสร็จไวภายในสิบนาทีแน่นอนครับผม!” “ไอ้คนฉวยโอกาส! ฝันไปเถอะค่ะ!” พายคว้าสมุดบันทึกเล่มหนาขึ้นมาทำท่าจะปาใส่หน้าคนเจ้าเล่ห์ แต่ธันวากลับหัวเราะร่าด้วยความชอบใจแล้วชิงจังหวะคว้ากระดาษโน้ตบนโต๊ะวิ่งหนีไปหลบหลังก้องทันที เกิดเสียงหัวเราะและเสียงโต้เถียงกันเจี๊ยวจ๊าวดังลั่นห้องท่ามกลางกองเอกสารมากมาย ทว่า... ในจังหวะที่เสียงหัวเราะกำลังสนุกสนานครื้นเครงอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของพายก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากกลุ่มรวมเพื่อนบริหารที่ส่งรูปถ่ายบางอย่างเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาพายถึงกับหน้าถอดสี ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ สมองขาวโพลนขึ้นมาทันทีราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว รินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบชะโงกหน้ามาดูแล้วอุทานออกมาเบาๆ อย่างตกใจไม่แพ้กัน ธันวาที่สังเกตเห็นความผิดปกติบรรยากาศในห้องที่เงียบกริบลงอย่างฉับพลัน หุบยิ้มกวนๆ ลงทันที เขาสบตากับพายด้วยความกังวลใจระคนสงสัยก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้งอย่างระแวดระวัง “พาย... เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจังเป็นครั้งแรกของวัน พายเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย เธอมองหน้าธันวาสลับกับโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ก่อนที่นิ้วเรียวเล็กจะยื่นหน้าจอที่มีภาพนั้นให้เขาดู พร้อมกับกระซิบเสียงสั่น “ธันวา... คือว่า... คนในรูปนี้... มันไม่ใช่แฟนเก่าฉันนะ แต่เขากำลัง—” *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะข้อความสำคัญที่กำลังจะหลุดออกจากปากพาย พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย็นชา... บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้! โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ!