โปรเจกต์มหาลัยกับภารกิจร่วมกัน

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาดังสนั่นจนกาแฟในแก้วกระดาษสั่นระริก รินเพื่อนสนิทตัวดีถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม พายเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอpad ขมวดคิ้วมุ่นให้กับรายชื่อสมาชิกกลุ่มโปรเจกต์วิชาการตลาดระหว่างคณะที่เพิ่งประกาศสดๆ ร้อนๆ บนบอร์ดคณะ "หมายความว่ายังไงคะอาจารย์ ทำไมชื่อฉันถึงมาอยู่กลุ่มเดียวกับนายวิศวะจอมกวนนี่ได้ล่ะ" พายพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวกดซูมดูหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเผื่อว่าสายตาจะฝาดไป แต่ตัวอักษรชื่อ 'ธันวา' คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 3 ก็ยังคงเด่นหร่าอยู่บรรทัดเดียวกับเธออย่างไร้ความปรานี ในขณะเดียวกัน ที่มุมตึกคณะบริหารธุรกิจ ธันวากำลังโดนก้องเพื่อนสนิทตัวแสบใช้ศอกสะกิดสีข้างจนเกือบทำชีทเรียนหล่นพื้น "เฮ้ยไอ้ธัน! มึงเห็นรายชื่อยังวะ โชคชะตาฟ้าลิขิตชัดๆ ได้อยู่กลุ่มเดียวกับท่านประธานพายคนสวยขาด้วยนะมึง" ก้องกระซิบกระซาบด้วยรอยเจ้าเล่ห์ ธันวายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขากวาดตามองรายชื่อกลุ่มแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ "ฟ้าไม่ได้ลิขิตหรอกก้อง กูต่างหากที่เป็นคนไปอ้อนวอนอาจารย์ฝ่ายทะเบียนตั้งแต่วันก่อนโน้น" ธันวาตอบเสียงกลั้วหัวเราะ พรางนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงเวลาที่พายต้องมาปะทะคารมกับเขา มันช่างเป็นความบันเทิงระดับสิบดาวที่เขาไม่อยากพลาดจริงๆ เมื่อถึงเวลานัดหมาย ณ ห้องสมุดรวมของมหาวิทยาลัย พายมาถึงก่อนเวลาสิบห้านาทีด้วยชุดเสื้อนักศึกษาที่รีดเรียบกริบ กระโปรงทรงเอความยาวพอดีเข่า และแฟ้มเอกสารสีพาสเทลที่จัดระเบียบไว้อย่างดี เธอเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ รอคอยการปรากฏตัวของคู่หูจำเป็นที่ขึ้นชื่อเรื่องความกะล่อน แกร็ก... เสียงผลักประตูห้องประชุมกลุ่มเล็กดังขึ้น ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อนิสิตหลุดลุ่ยเล็กน้อยตามสไตล์เด็กวิศวะที่เพิ่งเดินลุยแดดมาหมาดๆ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารอยยิ้มมุมปากกับดวงตาคู่คมนั้นทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูสว่างขึ้นมาถนัดตา "รอนานไหมครับท่านประธาน พอดีรถติดมโนนิดหน่อย เลยมาเลทไปสองนาที" ธันวาหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต วางกระเป๋าเป้ลงเสียงดังตุ้บ พายสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา เธอดึงแฟ้มแผนงานตบลงตรงกลางโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้เรียกสายตากรุ้มกริมจากอีกฝ่ายได้ทันที "นี่คือโครงร่างโปรเจกต์ที่เราต้องส่งสัปดาห์หน้าค่ะ ฉันแบ่งหน้าที่ไว้หมดแล้ว คุณมีหน้าที่แค่อ่านแล้วทำตาม ไม่ต้องออกความคิดเห็นอะไรให้มันนอกลู่นอกทางทั้งนั้น เข้าใจไหมคะธันวา" พายร่ายยาวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เป็นระเบียบ และจริงจังทุกพยางค์ ธันวาเท้าคางมองใบหน้าหวานที่กำลังงอหงักด้วยความหมั่นเขี้ยว เขายกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ แกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด "โหใจร้ายจังเลยอ่ะพาย ให้เค้าเป็นแค่ลูกเบ๊ทำตามคำสั่งอย่างเดียวเลยเหรอ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะมีช่องให้ใช้หัวใจช่วยคิดบ้างนะ" "นี่! เลิกเล่นมุกแป้กสักทีเถอะค่ะ เรากำลังคุยเรื่องงานเกรดเฉลี่ยนะ ไม่ใช่เวลามาจีบกัน" พายตวาดแหว ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่แก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "อ้าว ใครว่าจีบล่ะครับ... อันนี้เขาเรียกว่าจีบจริงจังต่างหาก" ธันวาหัวเราะร่วนในลำคอ ชอบใจนักเวลาที่แม่ประธานระเบียบคนสวยเริ่มแสดงอาการรวนเรให้เห็น เขายื่นมือออกไปหยิบแฟ้มงานมาเปิดดูผ่านๆ สายตาคมกวาดมองตัวหนังสือเรียบร้อยที่เป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับพิมพ์ออกมาจากโรงพิมพ์ "โห ลายมือสวยจัง เหมือนคนเขียนเลยอ่ะ" "ธันวา! เลิกกวนประสาทฉันสักทีได้ไหมคะ ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวไร้สาระ ฉันจะไปขออาจารย์เปลี่ยนกลุ่มจริงๆ ด้วยนะ" พายยื่นคำขาด น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความเหลืออด เธอเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่จริงจังกับอนาคต และธันวาในสายตาเธอก็คือพ่อหนุ่มสับปลับที่วันๆ เอาแต่เล่นมุกเสี่ยวไปวันๆ บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีเมื่อเห็นว่าพายเริ่มโกรธจริงจัง ธันวาหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงข้ามตรงๆ น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ... ผมจริงจังก็ได้" ธันวาถอนหายใจเบาๆ "ที่ผมกวนประสาทเพราะอยากเห็นคุณยิ้มต่างหาก พายรู้ตัวไหมว่าเวลาเครียดแล้วหน้าตาเหมือนลูกแมวโดนแย่งปลาทูเลยนะ" พายชะงักงัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินประโยคที่คาดไม่ถึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าสายตาที่ธันวากำลังมองมานั้นไม่มีแววหยลอกล้อเล่นหัวเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความจริงใจที่ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง "อะ...อะไรของคุณ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง" พายเสหลบสายตา ก้มหน้าลงเปิดแฟ้มเอกสารในมือเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มและอาการหัวใจเต้นรำที่ควบคุมไม่ได้ มือบางสั่นเทาเล็กน้อยจนต้องแกล้งจัดหน้ากระดาษให้เข้าที่ "ไม่ได้พูดเล่นสักหน่อย..." ธันวาพึมพำเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นใบหูขาวเนียนของคนตรงข้ามเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ "งั้นเรามาเริ่มทำโปรเจกต์นี้จริงๆ กันเถอะครับ ท่านประธานจะได้เลิกบ่นผมสักที" เสียงเปิดหน้ากระดาษและเสียงพูดคุยเริ่มดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบที่มีเสียงหัวใจเต้นแทรกอยู่เป็นระยะ พายพยายามโฟกัสกับตัวเลขและแผนงานบนหน้ากระดาษ แต่ทุกครั้งที่หางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มจางๆ ของพ่อหนุ่มวิศวกรข้างกาย เธอก็เผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทในมือถือของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่งก่อนจะชะงัก สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบตึงขึ้นมาทันที นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันระวังตัวว่าหน้าจอของเขากำลังสะท้อนอยู่ในแว่นตาของพายที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พายกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอแชทของอีกฝ่ายที่เด้งขึ้นมาเตะตาพอดิบพอดี เป็นข้อความจากบัญชีปริศนาที่ส่งรูปถ่ายคู่ของธันวากับหญิงสาวคณะเดียวกันเมื่อปีก่อน พร้อมกับแคปชั่นชวนสงสัย 'พี่ธันคะ คืนนี้ว่างไหมคะ น้องมีเรื่องอยากเคลียร์...' ธันวารีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันทีด้วยความร้อนรน เขาเงยหน้าขึ้นมองพายด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย แววตาฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด พายหรี่ตามองด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วเข้ามาในอก ความรู้สึกอบอุ่นละมุนหัวใจเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบที่ปลายเท้า "ใครเหรอคะ..." พายถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "แฟนเก่าเหรอคะ หรือว่ากิ๊กเก่าล่ะคะคุณธันวา" ธันวาอ้าปากค้างกำลังจะอธิบาย แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างระหงของดาวคณะบริหารคนสวยที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "พี่ธันวาคะ... รอนานไหมเอ่ย พอดีรินบอกว่าพี่อยู่ห้องนี้ มารดาตัวจริงเขามาตามแล้วนะคะ" พายหันขวับไปมองผู้มาใหม่สลับกับธันวาที่นั่งหน้าซีดเผือดเป็นไก่ตาแตก ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อความจริงทุกอย่างกำลังจะแดงต่อหน้าต่อตา ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!