ใครอนุญาตให้ยิ้มแบบนี้?

แฟ้มเอกสารสีชมพูพาสเทลในมือของพายถูกเปิดและปิดเสียงดังป้าบเป็นรอบที่สามของนาทีนี้ รินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องเลิกคิ้วสูง พับหน้าจอแท็บเล็ตในมือลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอาใจ "แกเป็นอะไรเนี่ยพาย หงุดหงิดตั้งแต่ก้าวขาเข้าห้องสมุดมาแล้วนะ หน้าบึ้งเป็นตูดเป็ดหมดแล้วเนี่ย เดี๋ยวรอยตีนกาขึ้นหน้าผากไม่รู้ด้วยนะจ๊ะคุณประธานชมรม" รินเอ่ยแซวพร้อมกับยื่นแก้วชาไทยเย็นเฉียบไปตรงหน้าเพื่อนสนิท "ก็ไอ้... ไอ้รุ่นพี่วิศวะนั่นน่ะสิริน!" พายหลุดปากเสียงดังจนบรรณารักษ์โต๊ะข้างๆ ต้องส่งสายตาปราม พายจึงรีบหดคอลงแล้วเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบด้วยความเคืองแค้น "ฮึ! คนอะไร หน้ามึนเป็นตราช้าง ทักมาได้ทั้งวันไม่ทำมาหากินอะไรหรือไง ล่าสุดส่งรูปแมวหน้าตลกมาบอกว่า *'น้องบอกว่าคิดถึงประธานคนสวย'* บ้าบอที่สุด! ฉันเป็นประธานชมรมบริหารนะ ไม่ใช่แม่แมว!" รินหลุดขำพรืดออกมาทันที "โอייה เขากdejจีบแกแบบเนียนๆ หรือเปล่าแก ธันวาออกจะฮอตจะตายหนุ่มวิศวะปีสามคนนั้นน่ะ หุ่นก็น่าซบ หน้าตาก็ระดับพระเอกซีรีส์เกาหลี มีแต่คนอยากวิ่งเข้าหา แต่นายคนนั้นกลับมาวนเวียนอยู่รอบตัวยัยประธานจอมเนิร์ดอย่างแกเนี่ยนะ ฉันว่าเขามีพิรุธ" "พิรุธอะไรล่ะ รุกฆาตน่ารำคาญต่างหาก!" พายเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่สองแก้มขาวเนียนกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ภาพใบหน้าทะเล้นกับรอยยิ้มมุมปากแพรพราวของธันวาตอนที่ยืนขวางทางเธอหน้าตึกคณะเมื่อวานลอยเข้ามาในหัวอย่างไม่ได้รับเชิญ ชel... ชelรอยยิ้มแบบนั้นมันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว! ใครอนุญาตให้เขายิ้มแบบนั้นใส่เธอกันเล่า! ตัดภาพมาที่ฝั่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ โรงจอดรถตึก A บรรยากาศร้อนระอุไปด้วยกลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบต์ ธันวากำลังนั่งยองๆ เช็ดทำความสะอาดท่อไอเสียรถคันโปรดอย่างอารมณ์ดี โดยมีก้องเพื่อนสนิทตัวดีเดินถือกระป๋องน้ำอัดลมเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินใกล้ๆ "ไอ้ธัน ช่วงนี้มึงดูอารมณ์ดีผิดปกตินะวะ ยิ้มคนเดียวจนกูหลอนละเนี่ย บอกมาซะดีๆ ไปโดนตัวไหนมา หรือว่า... แผนพิชิตใจยัยประธานสุดโหดมันคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว" ก้องหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ธันวาเงยหน้าขึ้นจากรถ มaยิ้มกริ่มจนตาหยี มือหนายกขึ้นเสยผมปรกหน้าผากอย่างลวกๆ "ระดับกูซะอย่าง องุ่นเปรี้ยวอะไรก็หวานหมดแหละวะ ก็น้องพายเขาน่ารักน่าแกล้งซะขนาดนั้น ปากบอกว่ารำคาญ แต่เวลาเขินหูแดงถึงต้นคอทุกที กูเห็นนะเว้ย" "โห มั่นหน้าเบอร์นี้ ระวังเถอะมึง จะโดนเขาเอาแฟ้มเอกสารฟาดหัวแตกเข้าสักวัน" ก้องหัวเราะรơi "แล้ววันนี้ไม่ไปหยอดเขาหน่อยเหรอวะ เดี๋ยวโดนหนุ่มบริหารคาบไปกินไม่รู้ด้วยนะ" "หึ ส่งไปแล้วเมื่อกี้..." ธันวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอแชทที่เพิ่งกดส่งข้อความหาใครบางคนไปหมาดๆ "กูส่งสติกเกอร์น้องหมาอ้อนวอนไป พร้อมแคปชั่นว่า *'ถ้าพายไม่ยอมตอบ ธันจะไปนั่งเฝ้าหน้าคณะบริหารตั้งแต่เช้าจนค่ำเลยนะ'* รอดูได้เลย ไม่เกินสามวิ... ยัยนั่นต้องพิมพ์ยาวเหยียดส่งกลับมาด่ากูแน่นอน" โทรศัพท์ในมือของธันวาสั่นครืดทันทีตามคาด ก้องชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น บนหน้าจอแชท ปรากฏข้อความรัวเป็นชุดจาก *'Pai Pre-fix'*: *[นายธันวา! เลิกส่งอะไรไร้สาระแบบนี้สักทีนะ! ว่าว่างมากนักหรือไง ถึงได้ตามตื๊ออยู่ได้!]* *[แล้วก็ไม่ต้องมาเดินวนเวียนแถวตึกบริหารด้วยนะ คนเขามีงานต้องทำ ไม้ได้ว่างเหมือนวิศวะบางคนหรอก!]* *[อ่านแล้วก็ไม่ต้องตอบกลับมาด้วย!]*** ธันวาหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นจนก้องต้องยกมือขึ้นอุดหู "เห็นไหมล่ะมึง ยิ่งด่ายิ่งน่ารัก ปากแข็งชะมัดยัยตัวแสบ" นิ้วแกร่งพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นเขี้ยว: *[ครับผม ประธานพายสุดสวย รับทราบครับ เดี๋ยวดึกๆ ไปส่งชานมไข่มุกนะ ห้ามปฏิเสธด้วย ไม่งั้นจะไปนั่งรอหน้าห้องจริงๆ ด้วย]* ตัดกลับมาที่พาย ซึ่งกำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวในมือของตัวเอง ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความโมโหจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด "ริน ดูไอ้รุ่นพี่นี่สิ! มันบอกว่าจะมาส่งชานมไข่มุก! ใครอยากกินกันเล่า! ฮึ่ย!" พายโวยวายเบาๆ พลางทุบโต๊ะเบาๆ ด้วยความขัดใจ รินที่นั่งมองอยู่หลุดขำคิกคักอีกรอบอย่างเอ็นดู ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของพายก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาจากธันวาโดยตรง: *[พาย...]* พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ปกติเขาจะต้องต่อท้ายด้วยประโยคกวนประสาทเสมอ แต่นี่มีแค่ชื่อเธอเปล่าๆ ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะแปลกๆ *[ถ้าคืนนี้... พี่บอกว่าที่ตามจีบอยู่ทุกวัน ไม่ได้ทำเพราะเล่นๆ แต่พี่จริงจัง... พายจะให้โอกาสคนเจ้าชู้คนนี้ไหมครับ?]* ข้อความถูกส่งมาแล้วค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจของพายกระตุกวูบไหวราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักว่านี่ไม่ใช่การหยอดเล่นๆ แบบที่ผ่านมา ก่อนที่พายจะทันได้ตั้งสติและพิมพ์ข้อความใดๆ กลับไป หน้าจอก็ปรากฏสถานการณ์ไม่คาดฝันขึ้น—ข้อความสเตตัสบนหน้าจอเปลี่ยนเป็น: *'ธันวา ยกเลิกข้อความแล้ว'* พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยัยประธานสาวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อจะพิมพ์ถาม แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะกระจกเบาๆ ที่หน้าต่างห้องสมุดฝั่งที่เธอนั่งอยู่ ก็ทำให้เธอต้องหันไปมองตามสัญชาตญาณ ร่างสูงโปรดของธันวายืนส่งยิ้มละลายใจอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับชูแก้วชานมไข่มุกในมือขึ้นสูง ดวงตาคมกริบส่งประกายความจริงจังที่ทำเอาพายแทบหยุดหายใจ และก่อนที่เธอจะทันได้ลุกหนีหนีความเขินอุ่นวาบในอก เสียงเคาะเบาๆ สองครั้งก็ดังขึ้นอีกพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาทะลุกระจก "เปิดหน้าต่างให้หน่อยสิครับ... แฟนเก่า(ในอนาคต) มาส่งการบ้านแล้วนะ" ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!