แชตกลุ่มนรกแตก

"ถ้าน้องพายยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนพี่ยัดห่วงยางใส่พุงตัวเองล่ะก็... พี่จะถือว่าน้องอยากเปลี่ยนสถานะจาก 'คู่กรณี' เป็น 'คู่ชีวิต' แทนแล้วนะ" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้นลอยๆ ท่ามกลางความเงียบงันหน้าห้องประชุมคณะบริหาร ประตูบานกระจกใสเพิ่งปิดสนิทลงไปหมาดๆ แต่ไอร้อนจากตัวของคนที่เพิ่งก้าวออกมากลับแผ่ซ่านจนพายรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่ใกล้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ มือบางที่กำโทรศัพท์มือถือจนข้อต่อนิ้วขาวซีดสั่นระริกด้วยความโกรธปนความเขินที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ยัยรินเพื่อนสนิทของเธอเคยเตือนไว้แล้วว่าผู้ชายคณะวิศวะสายรหัสนี้อันตรายต่อสุขภาพจิตยิ่งกว่าวิชาแคลคูลัสปีหนึ่ง แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอ 'ตัวพ่อ' อย่างธันวาที่ขยันสรรหาคำพูดหน้าไม่อายมาหยอดเธอได้ทุกวินาทีที่หายใจแบบนี้ พายสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติและมามาดประธานชมรมจอมเจ้าระเบียบกลับคืนมา เธอยกโทรศัพท์ขึ้นทำทีเป็นกดพิมพ์งานยุ่งเหยิงเพื่อหลบสายตาพราวระยับคู่นั้น แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าหนี เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันสีเขียวจากโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นรัวเป็นชุดจนเครื่องสั่นสะเทือนไปหมด *Rrrr / Ping!* **[แชตกลุ่ม: ✧ 3/4 มหาประลัย (วิศวะ x บริหาร) ✧]** **[ธันวาเองจ้า]:** มีคนแถวนี้หน้าแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุกแล้วครับทุกคน ใครพอจะมีทริคช่วยดับความร้อนให้ประธานพายคนสวยบ้าง พอดีผมไม่มีพัด มีแต่หัวใจพัดโบกให้แทน สนใจรับสมัครไหมครับ 🤭 **[ก้องคนหล่อพ่อทุกสถาบัน]:** อูยยยยย! กลิ่นความรักมันลอยมาเตะจมูกกูถึงตึกช็อปเลยวะไอ้ธัน เปิดฉากมาวันแรกมึงก็รุกฆาตเลยเหรอวะประธานชมรมระเบียบจัดเขาไม่เอาไม้เรียวตีหัวมึงก็บุญแล้วไอ้เพื่อนรัก 5555555 **[รินรินคนสวยขา]:** @พาย เพื่อนแกเป็นอะไรยะ ทำไมปล่อยให้หมาวัดมันมาเห่าหอนหน้าห้องประชุมบริหารได้ หรือโดนมนต์คาถาเด็กวิศวะเข้าไปแล้ว ยัยพาย! แกตอบแชตฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! พายขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหจนกรามแทบแตก ยัยรินนะยัยริน แทนที่จะช่วยเพื่อนกลับไปผสมโรงกับไอ้คนประสาทพวกนี้ซะได้ นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วแสงเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของประธานชมรม **[P-Pie (ประธานผู้ทรงเกียรติ)]:** @ธันวาเองจ้า ว่าangเพ้อเจ้ออะไรของคุณวะคะ! ถ้าว่างมากนักก็เอาเวลาไปเคลียร์โปรเจกต์ส่งอาจารย์โน่น ไม่ใช่มานั่งส่องไอจีหรือยืนส่งสายตาเรี่ยราดแถวตึกคนอื่น ถอยไปเลยนะ! ฉันจะเดิน! **[ธันวาเองจ้า]:** อ้าว... พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกแฮะ สงสัยจะเขินจริง ฮ่าๆๆๆ เปล่าส่องไอจีสักหน่อยครับ ก็คนมันยืนอยู่ตรงนี้ จะให้มองฟ้ามองฝนได้ไง ในเมื่อสิ่งสวยงามที่สุดมันยืนถือโทรศัพท์หน้าบึ้งอยู่ตรงหน้าเนี่ย **[ก้องคนหล่อพ่อทุกสถาบัน]:** เชี่ยยยย เสี่ยวสิบกระสอบ! กูสำลักน้ำลายตัวเองเลยไอ้สาสสส 5555555 **[รินรินคนสวยขา]:** โถๆๆๆ พ่อหนุ่มวิศวะคลั่งรัก เอาวะแก ยัยพายมันหน้าแดงถึงหูแล้วมั้งนั่น ฉันเห็นจากมุมหน้าต่างตึกคณะเนี่ย ตัวจริงเขินน่ารักอ่ะดิแกรรร พายหันขวับไปมองหน้าต่างตึกฝั่งตรงข้ามทันที และก็พบเงาหัวหยิกๆ ของยัยรินกำลังโบกไม้โบกมือยิกๆ พร้อมทำมือเป็นรูปหัวใจส่งมาให้เธออย่างน่าหมั่นไส้ อยากจะวิ่งไปหยิกแขนเพื่อนสักทีสองทีให้หายมันเขี้ยว แต่ติดที่ว่าไอ้เจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรที่ยืนขวางทางอยู่ดันก้าวเข้ามาประชิดตัวขึ้นอีกนิดจนเงาสูงทาบทับร่างเธอไว้มิด "ถอยไปเลยนะ" พายเงยหน้าขึ้นขู่ เสียงหวานติดจะสั่นนิดๆ เมื่อระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันใกล้เกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยทางใจ "บอกให้ถอยไงคะธันวา ฉันมีธุระต้องไปตรวจเอกสารต่อ ไม่ว่างมาเล่นเกมไร้สาระกับคุณหรอกนะ" "ครับๆ ยอมแพ้แล้วครับคุณประธานคนเก่ง" ธันวายกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมจำนน แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับไม่ได้ลดดีกรีความกวนลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบพราวระยับทอดมองคนตัวเล็กที่พยายามทำตัวพองขนใส่เขาเหมือนแมวขู่ "แต่ก่อนจะไป... พี่ขอเคลียร์เรื่องที่เราตกลงกันไว้เมื่อวานก่อนสิครับ เรื่องที่น้องพายต้องมาเป็น 'คู่ปรับคุมความประพฤติ' ให้พี่ไง ลืมแล้วเหรอ?" พายชะงักไปนิด เธอไม่ได้ลืม... เรื่องนั้นเธอยังจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสูตรคำนวณบัญชีเสียอีก เนื่องจากธันวาทำคะแนนความประพฤติเสียจากวีรกรรมสุดแสบที่ไปป่วนงานประกวดดาวเดือนจนเกือบโดนคณบดีทัณฑ์บน อาจารย์จึงมอบหมายให้เธอ ซึ่งเป็นประธานชมรมระเบียบวินัยมารับหน้าที่เป็น "ผู้คุมความประพฤติ" ส่วนตัวให้กับนายวิศวะตัวแสบคนนี้ตลอดเทอม! คิดแล้วมันก็น่าปวดหัวชะมัด ทำไมเธอต้องมาซวยรับกรรมคุมความประพฤติผู้ชายประเภทนี้ด้วยก็ไม่รู้ "ใครตกลงกับคุณคะ ฉันโดนอาจารย์บังคับต่างหากล่ะ อย่ามาพูดให้เข้าใจผิดนะ!" พายเถียงเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงหนี แต่ธันวาก็ไว as lightning ก้าวมาขดบังทางไว้อีกรอบอย่างรู้ทัน "โอเคๆ โดนบังคับก็โดนบังคับครับ... งั้นถือว่าเป็นการทำตามหน้าที่ก็แล้วกันเนอะ" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มใสจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "เย็นนี้... สี่โมงเย็น ตรงม้าหินอ่อนคณะบริหาร ห้ามเบี้ยว ห้ามเลท ไม่งั้นพี่จะเดินไปตามถึงห้องชมรมแถมหอมแก้มเป็นค่าปรับด้วย ข้อหาขัดคำสั่งผู้ต้องหา เอ๊ย ผู้คุม!" "ไอ้... ไอ้คนบ้า!" พายหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู เธอผลอกอกแกร่งเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งหนีหายเข้าไปในตึกบริหารทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทว่า... ความวุ่นวายในแชตกลุ่มนรกแตกไม่ได้จบลงแค่นั้น เมื่อความเงียบงันเข้าปกคลุมได้ไม่ถึงห้านาที เสียงแจ้งเตือนข้อความยาวเหยียดก็เด้งขึ้นมาอีกระลอก จนพายที่กำลังยืนเอามือแนบแก้มตัวเองอยู่หน้าลิฟต์ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย **[P-Pie (ประธานผู้ทรงเกียรติ)]:** นายธันวา! เลิกส่งข้อความบ้าๆ มาแซวฉันในกลุ่มสักทีนะยะ ไม่งั้นฉันจะหักคะแนนความประพฤติคุณให้ติดลบจนเรียนไม่จบจริงๆ ด้วยคอยดูสิ! 😡😡😡 (คุณกำลังพิมพ์ข้อความ...) พายพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความโมโหจนนิ้วรัวเป็นระเบิด แต่ด้วยความรีบร้อนและมือที่ยังสั่นเทาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทำให้เธอกดผิดปุ่ม... แทนที่จะส่งข้อความขู่ไปในแชตส่วนตัวของเขา นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดส่งข้อความสารภาพความในใจอีกแบบที่เธอแอบพิมพ์ค้างไว้ตอนเผลอคิดถึงหน้าเขาเมื่อคืนลงไปใน "แชตกลุ่มสาขาบริหาร-วิศวะ" ที่มีสมาชิกอยู่เกือบร้อยคนแทน! **[P-Pie (ประธานผู้ทรงเกียรติ)]:** *...จริงๆ ก็ไม่ได้เกลียดรอยยิ้มกวนๆ ของนายหรอกนะไอ้บ้าธันวา ถ้านายเลิกกวนประสาทแล้วมาทำหน้าตาดีๆ ใส่... บางทีฉันอาจจะใจอ่อนยอมให้จีบก็ได้มั้ง...* พรึบ! ข้อความสีชมพูหวานแหววปรากฏหราอยู่กลางหน้าจอแชตกลุ่มใหญ่ที่ตอนนี้ทุกสายตาของเพื่อนร่วมคณะและเพื่อนคณะวิศวะกำลังจับจ้อง พายเบิกตากว้างจนแทบถลุดออกจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับไฟฟ้าลัดวงจร *ตายๆๆๆ ยัยพาย แกตายแน่ๆ!* พายรีบละลานละลุกใช้นิ้วกดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างลิบลี้ลนลาน แต่ทว่า... มันขึ้นเตือนตัวสีแดงเด่นหร่าว่า **'ไม่สามารถยกเลิกข้อความได้หลังจากผ่านไป 3 วินาที'** ในจังหวะที่เธอกำลังจะสติหลุดและเตรียมปาโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะ หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากคู่กรณีตัวแสบที่ส่งตรงเข้ามาในกลุ่มทันทีแบบไม่ต้องรอให้ใครเดา **[ธันวาเองจ้า]:** อุ๊ย! ประธานพายพิมพ์สารภาพรักกลางกลุ่มแบบนี้... พี่เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วนะเนี่ย แบบนี้ต้องรีบเคลียร์กันยาวๆซะแล้วล่ะมั้งครับที่รัก ❤️ พายยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าลิฟต์ ในขณะที่เสียงหัวingและข้อความแซวรัวเป็นร้อยข้อความจากเพื่อนๆ ในกลุ่มกำลังระเบิดระเบ้อขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่... --- ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกคนที่แวะมาโบกมือทักทายและตกหลุมรักความวุ่นวายของยัยประธานคนสวยกับนายวิศวะสายมโนคนนี้ไปด้วยกันนะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!