ไอศกรีมละลายกับใจที่สั่นไหว

"ถ้าคุณธันวาเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว พายจะถือว่านี่เป็นการคุกคามสตรีมีระเบียบนะคะ!" เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดในคาเฟ่สุดชิคหลังมหาวิทยาลัย พาย ประธานชมรมสาวจอมเจ้าระเบียบแห่งคณะบริหาร ยืนหลังตรงเป๊ะ มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตตรวจเช็กงบประมาณชมรม ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตพยายามจ้องมองหน้าจอเพื่อหลบสายตาพราวระยับที่ส่งตรงมาจากร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าที่คุ้นเคย ธันวา ไม่ได้ถอยหลังตามคำขู่แถมยังก้าวเข้ามาประชิดอีกครึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ถูกจุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบระยิบระยับด้วยประกายความขี้เล่นตามแบบฉบับวิศวะสายมโน "โห ประธานพายครับ... เอ้ย! ประธานพายคะ! พูดจาใจร้ายกับวิศวะตาดำๆ คนนี้จังเลย" ธันวาแกล้งทำเสียงอ่อย ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีแทบจะสิงเข้าไปกับเคาน์เตอร์ร้าน "ผมแค่เดินผ่านมาเหนื่อยๆ แล้วบังเอิญ—เน้นคำว่าบังเอิญมากๆ นะครับ—เห็นคนแถวนี้กำลังทำหน้าเครียดเหมือนกินยาขมหมอเส็ง ก็เลยหวังดีแวะมาซื้อไอศกรีมเติมความหวานให้ชีวิตสักหน่อย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าของร้านจะแถมรังสีอำมหิตมาให้อีกชุดใหญ่" "ใครเป็นเจ้าของร้านไม่ทราบคะ แล้วใครบอกว่าต้องการความหวานจากคุณธันวาไม่ทราบ!" พายหันขวับมาสวนกลับทันควัน แก้มเนียนใสยามนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอแดดด้านนอกหรือเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขากันแน่ที่มันใกล้จนเกินความจำเป็น "แล้วก็ช่วยถอยไปห่างๆ ด้วยค่ะ คนมองกันทั้งร้านแล้วนะ!" ธันวาเหลือบตาไปมองรอบๆ ร้านที่มีสายตาของนักศึกษาโต๊ะอื่นแอบมองมาพร้อมอมยิ้มคิกคัก แต่แทนที่จะถอย เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "ให้เขามองไปสิทธิ์ครับ เผื่อเขาจะได้รู้ว่าวิศวะปีสามคนนี้กำลังเดินหน้าจีบประธานบริหารสุดโหดอยู่... เอ้า ไอศกรีมวานิลลาโปรดของคุณ ละลายหมดแล้วมั้งเนี่ย" ธันวาว่าพลางวางถ้วยไอศกรีมโฮมเมดเนื้อเนียนลงบนโต๊ะตรงหน้าพายอย่างถือวิสาสะ พายก้มมองถ้วยไอศกรีมวานิลลาที่มีร่องรอยการละลายเป็นน้ำเยิ้มๆ เล็กน้อยตามกาลเวลาที่ธันวาใช้เดินเข้ามาหาเธอ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรำทำเพลงไม่เป็นจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ หมอนี่จำได้แม่นขนาดนี้เลยเหรอว่าเธอชอบไอศกรีมรสอะไร ทั้งที่เธอก็แค่เคยบ่นลอยๆ ให้รินฟังเมื่อสัปดาห์ก่อนตอนที่พวกเขานั่งทำงานกลุ่มด้วยกันที่ห้องสมุด หรือว่า... ธันวาจะมีสายสืบเป็นรินจริงๆ! "มองหน้าผมแบบนี้ แสดงว่ากำลังซาบซึ้งในความใส่ใจจนพูดไม่ออกใช่ไหมล่ะครับ" ธันวาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งพายจะได้เห็น ซึ่งมันเป็นโหมดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเสียเหลือเกิน "หลงตัวเองที่สุดค่ะ!" พายรีบยกแท็บเล็ตขึ้นมาบังหน้าตัวเองเพื่อซ่อนอาการเขินที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู "พายไม่ได้ซาบซึ้งอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ แค่กำลังคิดว่าจะเอาไอศกรีมถ้วยนี้ไปทิ้งถังขยะยังไงไม่ให้เสียดายเงินที่คุณจ่ายต่างหาก" "ใจร้าย..." ธันวาทำหน้าหงิกแกล้งงอน แต่นัยน์ตากลับพราวระยับ "อุตส่าห์เดินตากแดดตากลมฝ่าดงทีสิสมาซื้อให้ ตั้งใจเลือกเองกับมือเลยนะเนี่ย" "ใครใช้ให้ซื้อไม่ทราบคะ!" พายลดแท็บเล็ตลงเล็กน้อย ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนตัวโตที่ยืนกอดอกยิ้มแป้น "ไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับคณะไปเลยค่ะ อย่ามาเกะกะแถวนี้ พื้นที่ตรงนี้เป็นเขตปลอดคนมโนค่ะคุณธันวา" "โห ไล่กันตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ ใจร้ายกว่าไอศกรีมละลายเมื่อกี้อีกนะเนี่ย" ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แสร้งทำเป็นปาดน้ำตาปลอมๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากพายที่เผลอหลุดยิ้มออกมานิดหน่อย แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อธันวาพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "โอเคๆ ผมไม่กวนแล้วก็ได้... แต่ว่าเย็นนี้ ห้ามปฏิเสธผมเด็ดขาดนะครับ" พายชะงัก เงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวง "อะไรอีกคะเนี่ย อย่าบอกนะว่า..." "ผมจองตัวประธานพายไปกินชาบูกู้ชีพหลังเลิกประชุมชมรมแล้วครับ" ธันวาพูดตัดบทหน้าตาเฉย "ห้ามเบี้ยว ห้ามอ้างประชุมดึก และห้ามบอกว่าไม่ว่าง เพราะก้องมันโทรไปเคลียร์คิวกับรินเรียบร้อยตั้งแต่ตอนที่เรายืนเถียงกันเมื่อกี้แล้วครับผม!" "นี่พวกคุณ..." พายอ้าปากค้าง นึกอยากจะหยิกแขนหนาๆ ของพ่อตัวดีสักทีข้อ1วิสาสะเกินเบอร์ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *Rin: แก ห้ามปฏิเสธพี่ธันวานะ! ไม่งั้นฉันงอนแกจริงๆ ด้วย เขาอุตส่าห์วานให้ฉันช่วยนัดตั้งนานแล้ว แกต้องไปกินข้าวกับเขา,เข้าใจมั้ย!* พายอ่านข้อความบนหน้าจอแล้วอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้สักตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด นี่เธอกำลังโดนเพื่อนสนทรตัวดีหักหลังขายให้ฝั่งนั้นแบบแพ็กคู่เลยใช่ไหมเนี่ย! ธันวาโน้มตัวเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แล้วเจอกันนะครับ... แฟนเก่าที่ยังไม่ได้เป็นแฟน" พลันที่พูดจบ ธันวาก็ส่งยิ้มละลายใจให้ทีหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินลิ่วออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้พายยืนหน้าแดงแจ๋ ใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือบางเผลอยกขึ้นแตะพวงแก้มร้อนผ่าวของตัวเองขณะจ้องมองถ้วยไอศกรีมที่ละลายจนเหลวเปิง แต่ความหวานของมันกลับซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ และในจังหวะที่พายกำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความไปต่อว่าพ่อวิศวะจอมเจ้าเล่ห์ หน้าจอแจ้งเตือนแอปพลิเคชันเดียวกันก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากแชทของธันวาที่ส่งรูปภาพเซลฟี่หน้าคาเฟ่พร้อมแคปชันสั้นๆ แต่ทำเอาพายแทบสำลักอากาศ *Thanwa: "ไอศกรีมอาจจะละลายเพราะความร้อน... แต่ใจผมนี่สิ ละลายเพราะคนแถวนี้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาแล้วครับพาย 😉"* พายเบิกตากว้าง รีบกดพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความรวดเร็วเพื่อแก้เขิน *'ใครคนแถวนี้ไม่ทราบคะ! แล้วใครอนุญาตให้พิมพ์อะไรเลี่ยนๆ แบบนี้ ส่งผิดคนหรือเปล่าคะคุณธันวา!'* เธอกดส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นปุ่มวงกลมสีแดงเล็กๆ ที่ขึ้นเตือนสถานะการพิมพ์ของอีกฝ่าย และเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึก— *Thanwa ได้ทำการยกเลิกข้อความ* *และธันวากำลังโทรเข้า...* หัวใจของพายกระตุกวูบ ท่ามกลางเสียงริงโทนที่ดังขึ้นในความเงียบงัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจอที่แสดงชื่อของคนที่ทำให้เธอใจสั่นไม่เป็นจังหวะตลอดทั้งวัน... เธอควรจะกดรับดีไหมนะ? ขอบคุณที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!