ความต่างที่ลงตัว

"ถ้าพายยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกสามวิ ธันวาคนหล่อคนนี้จะถือวิสาสะเป็นสปอนเซอร์คูลฟีเวอร์แปะหน้าผากให้ฟรีๆ เลยนะฃคะ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาแฟ้มบัญชีหนาเตอะในมือของฉันแทบจะร่วงลงไปฟาดกับพื้นโต๊ะทำงาน พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดให้สงบลง เธอเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะประชุมของชมรมบริหาร เพื่อพบกับร่างสูงกวนๆ ของนายวิศวะสายมโนที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตู ส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้ด้วยความมั่นหน้าเกินร้อย นี่มันเลยเวลาเลิกงานของชมรมมาครึ่งชั่วโมงแล้ว และเจ้าตัวแสบก็ยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในอาคารคณะบริหารอย่างไร้สำนึก "ใครใช้ให้นายมาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้อีกแล้วคะ ธันวา? งานการที่คณะวิศวะไม่มีทำหรือไง ถึงได้ว่างมาเดินตรวจตราความเรียบร้อยฝั่งบริหารเหมือนเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครอง" พายอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมกลับไป พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมองค้อนวงหน้าหล่อเหลานั้นแบบไม่ปิดบัง ธันวาไหล่งอเล็กน้อย ทำท่าทางตกอกตกใจเกินจริงจนน่าหมั่นไส้ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาตสักนิด แถมยังถือวิสาสะหยิบกระป๋องน้ำอัดลมของเธอขึ้นมาหมุนเล่นในมืออีกต่างหาก "โอייה ท่านประธานคนสวยอย่าเพิ่งดุสิคะ น้องธันวาใจคอไม่ดีเลยนะเนี่ย ที่เดินมาแถวนี้ก็เพราะความเป็นห่วงล้วนๆ เลยค่ะ กลัวว่าคนแถวนี้จะทำงานจนสมองกลับ กลายร่างเป็นยักษ์ปักหลั่นกินคนไปเสียก่อน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยหยอก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นเธอหัวเสีย แต่แปลก... ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอมักจะรู้สึกรำคาญจนแทบอยากจะเอาแฟ้มฟาดหัวเขาสักทีสองที แต่ในตอนนี้... พายกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่เธอไม่เคยใส่ใจมาก่อน ใต้ดวงตาคมคายคู่นั้นมีรอยคล้ำจางๆ ที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวอดหลับอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน เสื้อช็อปสีชมพูตัวเก่งที่ปกติจะรีดเรียบกริบ วันนี้กลับมีรอยยับย่นตรงช่วงแขนจากการใช้งานอย่างหนักหน่วง แถมแขนเสื้อยังถูกพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นรอยเปื้อนคราบสีน้ำมันจางๆ ที่ล้างไม่ออก เขาไม่ได้แค่เดินมาป่วนเล่นๆ สินะ... พายกวาดสายตามองถุงกระดาษแบรนด์โปรดของร้านเบเกอรี่ชื่อดังที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ขนมปังโฮลวีตอุ่นๆ และนมอุ่นๆ ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ทั้งหมดนี้... ถูกวางไว้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเริ่มเคลียร์บัญชีเล่มใหญ่เสียอีก "นี่..." พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่ถุงขนมบนโต๊ะ "นายซื้อมาให้เหรอคะ?" ธันวาชะงักไปนิด รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่เจือจางลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับคล้ายคนถูกจับได้ว่าทำความลับแตก แต่ไม่นานนักเขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ พร้อมกับยักไหล่กวนๆ ตามสไตล์ "เปล่าสักหน่อยค่ะ ใครจะไปซื้อให้คนใจร้ายแถวนี้กันล่ะ พอดีซื้อมาเกินแล้วกินไม่หมด ก็เลยเอามาวางไว้แถวนี้เผื่อมีคนหน้าตาดีแต่ไม่มีสมองจะกินรองท้องแค่นั้นแหละ" ปากแข็งชะมัด... พายแอบเบะปากในใจ แต่กลับรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันเต้นผิดจังหวะแปลกๆ อีกแล้ว ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ร้านกาแฟในวันนั้น... ความรู้สึกของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยคิดว่าเขาเป็นเพียงแค่นักศึกษาคณะวิศวะจอมกวนประสาทที่ชอบเข้ามาป่วนชีวิตอันสงบสุขของเธอ พายกลับเริ่มมองเห็น "มุมอื่นๆ" ที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มทะเล้นและมุกเสี่ยวๆ ของผู้ชายคนนี้ เขาไม่ได้ไร้สาระอย่างที่เธอเคยปรามาส... เบื้องหลังความขี้เล่นนั้น ธันวามักจะเป็นคนแรกเสมอที่คอยสังเกตว่าเธอกินข้าวตรงเวลาหรือเปล่า คอยเตือนให้เธอพักผ่อนเวลาที่หักโหมงานชมรมมากเกินไป และที่สำคัญที่สุด... เขามักจะยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ ในวันที่เธอรู้สึกเครียดและกดดันกับหน้าที่ประธานชมรม โดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำ "ถ้าซื้อมาเกิน... ทำไมต้องเป็นรสชาติที่ฉันชอบที่สุดด้วยล่ะคะ?" พายถามเสียงเบາ หลบสายตาคมคายคู่นั้นที่จ้องมองมาตรงๆ เหมือนจะทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ธันวาเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่อบอุ่นและชวนให้หัวใจเต้นแรง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางทราบลงกับขอบโต๊ะ ดวงตาคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่จริงจังจนพายไม่กล้าสบตาตรงๆ "ก็เพราะว่า..." เสียงทุ้มเอמהแผ่วเบาเคลือบไปด้วยความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน "เวลาที่คนเก่งของธันวาเหนื่อย หน้าตาเธอมันฟ้องชัดเจนเลยค่ะว่าต้องการอะไร ถึงปากจะบอกว่าไหว แต่แววตาน้อมรับความพังมากเลยรู้ไหมคะ" ตู้ม! เหมือนมีระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจ ใบหน้าของพายร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอก้มหน้าหลบสายตา ทำทีเป็นสนใจตัวเลขในบัญชีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง บ้าจริง... ผู้ชายคนนี้ใช้มุกอะไรเนี่ย ทำไมมันถึงได้มีอานุภาพทำลายล้างสูงขนาดนี้! ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานอมเปรี้ยวและชวนให้หัวใจละลาย เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว เพื่อหาทางหลบเลี่ยงสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ หน้าจอแสดงผลข้อความจาก "ริน" เพื่อนสนิทจอมรู้ทัน: *(ริน): "แกรรร เป็นไงบ้าง ยัยประธานคนสวยโดนวิศวะสายมโนตกไปถึงไหนแล้วคะ? เห็นเงียบไปนาน ระวังตกหลุมพรางเขานะยะ!"* พายกัดริมฝีปากเบาๆ พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ปนเขิน: *(พาย): "พูดอะไรของแกยะ! ฉันเนี่ยนะจะไปแพ้ทางคนแบบนั้น ไม่มีทางซะหรอก! เขาแค่วางตัวน่ารำคาญเฉยๆ ต่างหากเล่า!"* พิมพ์เสร็จ พายก็กดส่งทันทีโดยไม่ได้ตรวจทานความเรียบร้อย แต่ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วเรียวกดส่งข้อความ เธอก็เพิ่งสังเกตเห็นหน้าต่างแชทที่เปิดค้างอยู่... ไม่ใช่หน้าต่างแชทของริน! แต่มันคือหน้าต่างแชทส่วนตัวของเธอกับ **"ธันวา"** ต่างหากเล่า! พรวด! พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ข้อความสารภาพความรู้สึกแบบกล Sๆ ที่เด้งหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของคนตรงข้าม ทำเอาสติสตางค์ของเธอหลุดลอยไปไกลลิบ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือของตัวเองที่สั่นครึ่กๆ พร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความล่าสุดจากเธอ ก่อนที่มุมปากหยักจะค่อยๆ ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "อ๋อ... ไม่มีทางซะหรอกสินะคะ?" เสียงทุ้มเอ่ยทวนคำพูดในข้อความด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ทำเอาพายอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "ไหนบอกว่าไม่แพ้ทางไงคะคนเก่ง หื้ม?" พายหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู สมองตื้อตันจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก เธอรีบยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์มือถือคืนมาหมายจะกดยกเลิกข้อความ แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอมปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนีไปไหน "ไม่ต้องลบเลยค่ะ..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาท "เพราะธันวาเองก็... แพ้ทางพายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเหมือนกันค่ะ" ลมหายใจของพายสะดุดกึก โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนลงตรงวินาทีนั้น... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!