เสียงแจ้งเตือนที่รอคอย

"บอกว่าอย่าส่งรูปหมาหน้าโง่มาไงเล่า! นายธันวา!" เสียงใสของพายดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด จนรินที่กำลังนั่งมาร์กหน้าอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งเฮือก เกือบทำแผ่นมากอร์โกะหลุดจากหน้า รินเหลือบตาขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังเดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่น มือเรียวบางถือสมาร์ตโฟนเคสสีพาสเทลแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ปกติมักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย "แกเป็นอะไรอีกละยัยพาย ตั้งแต่กลับมาจากคณะบริหารแล้วนะ เดินวนเป็นเลขแปดอยู่ได้ เวียนหัวแทน" รินดึงแผ่นมาส์กออก หยิบแก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยแซ with รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หรือว่า... พ่อวิศวะสายมโนคนนั้นเขาทำอะไรให้อีกละ" "เปล่าสักหน่อย!" พายรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย หน้าตึกคณะบริหารที่เพิ่งผ่านมา ธันวาเดินเข้ามาหน้าตาเฉย ยื่นแก้วชานมไข่มุกหวานน้อยที่เธอชอบเป๊ะมาให้ แล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคกำกวมว่า *'จำได้ว่ามีคนบ่นว่าอยากกิน เลยไปต่อแถวมาสามสัปดาห์... เอ้ย สามนาทีครับ'* ก่อนจะวิ่งหนีหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะกวนประสาท แล้วจู่ๆ หน้าจอมือถือที่เงียบสนิทมาตลอดสามเทอม ก็มีแจ้งเตือนสีเขียวเด้งขึ้นมา *(1 ข้อความใหม่)* **Tanwa_Vlove:** 'น้องพายครับ ชานมแก้วนั้นน้ำแข็งละลายหมดยังเอ่ย ระวังท้องเสียนะ เดี๋ยวพี่ต้องไปคุมความประพฤติอีกรอบนะ' นั่นแหละค่ะ คือต้นเหตุที่ทำให้ประธานชมรมจอมเจ้าระเบียบคนนี้สติหลุดลอยไปถึงดาวอังคาร พายเป็นคนประเภทที่เกลียดความไม่เป็นระเบียบเกลียดความวุ่นวายที่สุด แต่ผู้ชายชื่อธันวาคนนี้กลับเข้ามาปأسบปั่นตารางชีวิตเธอจนพังไม่เป็นท่าแถมเธอยัง... เผลอยิ้มให้กับหน้าจอแบบไม่รู้ตัวซะด้วยสิ "แกดูเขาสิริน! ทักมาแบบนี้หมายความว่าไงอะ ใครให้นินทาเขาล่ะเนี่ย" พายยื่นหน้าจอให้เพื่อนดู รินชะโงกหน้าเข้ามาอ่านแล้วหลุดหัวเราะคิกคักออกมาทันที "อุ๊ยตายแล้ว ประธานพายขา เขาทักมาส่วนตัวครั้งแรกในรอบปีเลยนะยะ ปกติเจอแต่ในไลน์กลุ่มงานคณะไม่ใช่เหรอ แบบนี้เขาเรียกว่ารุกฆาตค่ะเพื่อนรัก" รินแซวพร้อมทำมือประกอบท่าทางล้อเลียนจนพายอยากจะเอาหมอนฟาดหน้าสักที "รุกฆาตอะไรเล่า ฉันแค่... แค่ไม่อยากอ่าน กลัวเขาได้ใจ" พายเบะปากทำเป็นเมินหน้าหนี แต่สายตากลับเหลือบมองหน้าจออยู่ตลอดเวลา นิ้วเรียวชั่งใจว่าจะกดเข้าไปอ่านดีไหม หรือจะปล่อยให้อ่านแล้วไม่ตอบให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล่นบ้าง *(2 ข้อความใหม่)* **Tanwa_Vlove:** 'อ่านแล้วไม่ตอบ ใจร้ายจังเลยอะ' **Tanwa_Vlove:** 'ส่งสติกเกอร์หมาน้อยอ้อนวอน.png' พายกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุ่นขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เปิดแอร์ตั้งยี่สิบห้าองศา เธอนั่งลงบนโซฟาข้างริน สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจใช้นิ้วจิ้มลงไปที่หน้าจอเพื่อพิมพ์ตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ **Pai_Prasan:** 'ใครใจร้ายคะ? ฉันแค่งานยุ่งต่างหาก ว่าแต่คุณเถอะ ไม่มีงานมีการทำหรือไง ถึงมานั่งเฝ้าหน้าจอแชตชาวบ้านเขาแบบนี้' กดส่งปุ๊บ พายก็แทบอยากจะเอาหัวมุดโซฟาปั๊บ เธอพิมพ์อะไรลงไปเนี่ย! น้ำเสียงมันดูใส่ใจเกินไปหรือเปล่า? มันเหมือนคนรอเขาตอบกลับชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้งราวกับเขานั่งรอจ้องหน้าจอมือถืออยู่ตลอดเวลา **Tanwa_Vlove:** 'งานน่ะมีครับ แต่ถ้าเทียบกับงานเคลียร์ใจกับน้องพายแล้ว อันหลังสำคัญกว่าเยอะ' **Tanwa_Vlove:** 'แล้วก็... ดีใจจัง ที่พิมพ์ยาวกว่าเดิม แสดงว่าคิดถึงพี่อยู่ใช่ไหมล่ะครับ' "ยี้! หยอดเก่งเป็นที่หนึ่ง พ่อหนุ่มวิศวะคนนี้เอาอะไรมามั่นใจเนี่ย" รินแกล้งทำท่าขนลุกขนพอง แต่แววตากลับเป็นประกายด้วยความสนุกสนาน "ตอบกลับไปเลยแก เอาให้หน้าหงายไปเลย" พายสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกใหม่กำลังตีวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรำคาญ แต่เป็นความรู้สึก 'จั๊กจี้' ที่อธิบายไม่ถูก รอยยิ้มบางๆ เผลอผุดขึ้นที่มุมปากโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เห็นชื่อผู้ส่ง เธอกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปเพื่อแก้เขิน แต่จู่ๆ หน้าจอมือถือในมือก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพายแข็งค้างไปในทันที ไม่ใช่ข้อความจากธันวา... แต่เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ขึ้นแจ้งเตือนว่ามาจาก 'สถานีตำรวจท้องที่' พายขมวดคิ้วแน่นด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ เธอกดรับสายทันทีโดยมีรินมองด้วยความสงสัย "สวัสดีค่ะ..." พายกรอกเสียงลงไป "สวัสดีครับ ใช่คุณพาย เพื่อนสนิทของนายธันวา คณะวิศวะไหมครับ พอดีตอนนี้..." ปลายสายเอ่ยชื่อธันวาขึ้นมา ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เจอกันตอนหน้าค่ะ รี้ดที่น่ารักของที่คั่นหนังสือสีชมพูจะต้องไม่พลาดเด็ดขาดนะคะ!