วันหยุดที่ไม่ได้หยุด

กองกระดาษชีทสรุปวิชาการเงินเพื่อการจัดการที่สูงเกือบเท่าตึกใบหยกจำลองกำลังสั่นไหวเบาๆ ตามแรงกระแทกจากปลายนิ้วเรียวสวยของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ถ้าชีทหน้านี้ยังมีรอยกาแฟเลอะอีกหยดเดียว นายเตรียมตัวย้ายไปนอนนอกห้องได้เลยนะธันวา" เสียงหวานใสที่เจือความเฉียบขาดระดับประธานชมรมควบคุมวินัยดังขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตที่จ้องเขม็งมายังร่างสูงของคนที่กำลังนั่งเท้าคางยิ้มแป้นแล้นอยู่หลังกองหนังสือ ธันวาไหวไหล่เบาๆ เขาย1ืดตัวขึ้นในชุดฮู้ดสีเทาสบายตา แสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียดราวกับโลกใบนี้ช่างโหดร้ายกับวิศวกรปีสามผู้บอบบางเหลือเกิน "โห คุณพายครับ... เอ๊ย คุณพายคะ! ใจคอจะไม่ให้พักหายใจหายคอกันบ้างเลยเหรอ นี่เราติวกันมาสามชั่วโมงเต็มแล้วนะ สมองวิศวะของผมมันรรับความรู้ทางบริหารไม่ไหวแล้ว มันล้นทะลักออกมาทางหูหมดแล้วเนี่ย" "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดมากเลยนะ ยอดนักมโนประจำคณะวิศวะ" พายค้อนให้วงใหญ่ เธอปัดมือไล่ให้เขาเลิกนอกเรื่องแล้วก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ "นี่เพิ่งจะบ่ายโมงเอง วันหยุดทั้งที นายควรจะใช้มันให้เป็นประโยชน์มากกว่าการมานั่งแทะปากกาเล่นนะ" "ใครว่าผมแทะปากกาเล่นเล่า ผมกำลังใช้ความคิดสร้างสรรค์ต่างหาก" ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะอ่านหนังสือในห้องสมุดคณะบริหารที่ถูกจับจองเป็นพื้นที่ติวส่วนMตัวชั่วคราว "อีกอย่าง... วันหยุดที่ได้มานั่งติวหนังสือกับคนสวยระดับดาวบริหารเนี่ย สำหรับผมมันคือกำไรชีวิตชัดๆ ใครเขาอยากจะไปพักผ่อนกันล่ะจริงไหมครับ... อุ๊ย! เผลอพูดครับอีกแล้ว ตีปากตัวเองแป๊บ" พายส่งค้อนให้อีกวงจนตาแทบคว่ำ แต่ใบหูกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบก้มหน้าลงเปิดสมุดบันทึกเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา "ถ้ายังไม่เลิกหยอดมุกเลี่ยนๆ นี้นะ ฉันจะยึดชีทสรุปทั้งหมดแล้วให้นายไปสอบตกวิชานี้คนเดียวจริงๆ ด้วย" "โห โหดร้ายอ่ะ" ธันวาทำหน้ามقطุยล้อเลียน แต่ก็ยอมก้มลงหยิบปากกาไฮไลต์ขึ้นมาทำตามคำสั่งโดยดี บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่มีเสียงกระดาษพลิกดังเป็นระยะ ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาเขียวจากแก้วบนโต๊ะที่พายเพิ่งจะสั่งมาดื่ม แม้ปากจะบ่นว่าเบื่อ แต่ลึกๆ แล้วธันวากลับรู้สึกว่า "วันหยุดที่ไม่ได้หยุด" วันนี้ เป็นวันหยุดที่ดีที่สุดในรอบปีเลยทีเดียว ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจดจ่ออยู่กับตัวเลขและกราฟฟังก์ชันในกระดาษ หน้าจอโทรศัพท์มือถือวางคว่ำอยู่บนโต๊ะของธันวาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาติดต่อกันหลายครั้ง จนพายต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรำคาญ "โทรศัพท์นายสั่นจนโต๊ะจะพังอยู่แล้วนะ ไม่คิดจะหยิบขึ้นมาดูหน่อยเหรอ หรือว่ากิ๊กโทรตาม" พายอดแซะไม่ได้ แม้ในใจจะแอบมีความรู้สึกแปลกๆ สะกิดเบาๆ อยู่เหมือนกัน ธันวาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียวแล้วทำเป็นเมิน "ปล่อยมันไปเถอะ น่าจะเป็นไอ้ก้องมันชวนไปเตะบอลนั่นแหละ วันนี้วันหยุดทั้งที ผมขอเอาเวลามาทำคะแนนกับประธานพายผู้ทรงเกียรติก่อนดีกว่า เดี๋ยวคะแนนความประพฤติผมจะติดลบ" "ใครเขาจะให้คะแนนความประพฤตินายกันล่ะ บ้าบอ" พายบ่นอุบอิบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอของธันวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความกลุ่มของแก๊งเพื่อนสนิทที่เด้งขึ้นมาโชว์หรี่ๆ บนหน้าจอ *[กลุ่ม: วิศวะสายมโน (3)]* *ก้อง: @Thantwa เฮ้ยไอ้ธัน! มึงอยู่ไหนวะ รีบเคลียร์ธุระส่วนตัวแล้วไสหัวมาที่ตึกกิจกรรมด่วน!* *ธันวา: อะไรของมึง กูติวหนังสืออยู่ อย่ากวนใจ* *ก้อง: ติวกับน้องพายไทป์แมวขู่กูรู้แล้วน่า แต่มึงฟังนี่! ตอนนี้แฟนเก่าคณะบริหารของน้องเขา... ที่ชื่อ 'กรณ์' กลับมาคณะแล้วเว้ย! เห็นว่าเพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษ แล้วกำลังเดินตรงดิ่งไปที่ห้องสมุดคณะบริหารที่พวกมึงสิงอยู่ตอนนี้ด้วย!* ดวงตาคมของธันวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีจนพายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสังเกตเห็นความผิดปกติได้ "เป็นอะไรไปธันวา หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย หรือว่าโจทย์ข้อนี้ยากเกินไปจนสมองน็อค" พายเอ่ยถามด้วยความสงสัย พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขารีบควคว้ามือถือขึ้นมาพิมพ์ตอบเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน *[กลุ่ม: วิศวะสายมโน (3)]* *ธันวา: เชี่ย! แล้วมันไปทำอะไรที่นั่นวะ?* *ก้อง: ไม่รู้เว้ย แต่มันถือดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มเลย น่าจะมาง้อ... มึงรีบพาingพายหนีออกมาก่อนที่มันจะไปถึง!* ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับพายทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาในห้องสมุดเงียบสงบแห่งนี้ ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องสมุดกระจกใสบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน เสียงฝเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ "พาย... พี่กลับมาแล้วนะ" ธันวาชะביกค้างทันที เขาค่อยๆ หันกลับไปมองตามเสียงนั้น และพบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน ที่กำลังยืนถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้หญิงสาวตรงหน้า โดยไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย พายชะงักกึก ปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึงเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ "พี่กรณ์..." เสียงหวานพึมพำออกมาแผ่วเบาราวกับคนละเมอ ธันวานั่งหลังตรง แววตาสีเข้มฉายแววไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึกในใจ "อ้าว... ดูท่าทาง 'วันหยุดที่ไม่ได้หยุด' ของผมวันนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาแจมด้วยซะแล้วสิครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับคมกริบราวกับกำลังประเมินคู่แข่งหัวใจที่เพิ่งเดินเกมรุกเข้ามาตรงหน้า พายหันกลับมามองหน้าธันวาด้วยความเลิกลั่ก สลับกับมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ ร่างบางนั่งไม่ติดเก้าอี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อสถานการณ์เฉพาะหน้ากำลังจะกลายเป็นสนามอารมณ์ที่เธอไม่ได้เตรียมใจรับมือมากที่สุด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รี้ดที่น่ารักของที่คั่นหนังสือสีชมพูจะต้องไม่พลาดเด็ดขาดนะคะ!