งานเต้นรำมหาลัย

“ไหนคะคนสวย… ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยสิว่า ผู้ชายคนที่เธอพิมพ์ ‘ชอบ’ ใส่หน้าจอเมื่อตอนบ่ายเนี่ย… มันคือใครกันแน่?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นแต่นัยน์ตากลับคมกริบดังขึ้นชิดริมหู จนพายที่กำลังยืนจัดกระโปรงทรงเอหน้ากระจกบานใหญ่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปหมายจะเอ็ดวิศวกรตัวดีที่ถือวิสาสะบุกเข้ามาในห้องแต่งตัวหลังเวทีงานเต้นรำมหาลัย แต่ทว่า… คำด่าทอทั้งหมดที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อพบว่าธันวาในชุดสูทสากลสีดำสนิท ภายในสวมทับด้วยเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ กำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่—ให้ตายเถอะ—โคตรจะอันตรายต่อหัวใจเลยค่ะ! “นาย… เข้ามาได้ยังไงเนี่ย นี่มันห้องแต่งตัวฝ่ายหญิงนะ!” พายเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามก้าวถอยหลังหนีคนที่เดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวทีละก้าว เธอเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทั้งที่หัวใจตอนนี้เต้นรำไปถึงจังหวะสามช่าแล้ว “แล้วใครอนุญาตให้เข้ามาไม่ทราบ ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะเรียกพี่รินมาลากคอนายออกไปจริงๆ ด้วย!” “โห… ใจร้ายจังเลยนะคะคุณประธาน จะไล่แฟน เอ้ย! จะไล่คู่กรณีคนนี้ทั้งที มองหน้ากันหน่อยก็ไม่ได้เหรอ” ธันวายกยิ้มมุมปาก ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้งเต็มแรง มือหนาสองข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ “ตอบคำถามเมื่อกี้มาก่อนดีกว่า… ตกลงว่าผู้ชายโชคดีคนนั้น เป็นไอ้ก้องเพื่อนรักผม หรือว่าเป็น ‘ใครบางคน’ ที่ยืนอยู่ตรงนี้กันแน่ล่ะหึ?” บรรยากาศในห้องแต่งตัวเงียบลงถนัดตา มีเพียงเสียงดนตรีแว่วๆ จากฮอลล์ด้านนอกที่กำลังบรรเลงเพลงคลอเบาๆ แสงไฟสีส้มอุ่นจากกระจกสะท้อนให้เห็นใบพักตร์หวานที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่เธอเผลอพิมพ์ข้อความบ้าๆ ลงในแชตกลุ่มคณะบริหารสลับกับแชตส่วนตัวของนายวิศวะจอมมโนนี่เข้า ให้ตายสิ! มือเธอมันคงลั่นหรือเพราะความเบลอจากการอดนอนตรวจเอกสารงานเต้นรำกันแน่ ถึงได้ส่งคำว่า *‘ชอบ’* ไปหาคนตรงหน้าแบบนั้น แถมยังกดลบไม่ทันเพราะอีกฝ่ายแคปหน้าจอส่งกลับมาเยาะเย้ยแทบจะไม่ถึงเสี้ยววินาที! “ฉัน… ฉันแค่พิมพ์ผิดต่างหากเล่า! มือมันลั่น!” พายหาข้อแก้ตัวเสียงแข็ง ทั้งที่ดวงตากลมโตหลบวับไม่กล้าสู้สายตาแพรวพราวคู่นั้น “อีกอย่าง คนอย่างนายเนี่ยนะจะทำให้ฉันพิมพ์คำนั้นได้ ไม่มีทางหรอกค่ะ หลบไปเลยนะ ฉันต้องออกไปดูความเรียบร้อยหน้างานแล้ว!” “มือลั่นบ่อยจังนะคะช่วงนี้ ลั่นจนผมเก็บไปนอนฝันหวานทุกคืนเลยเนี่ย” ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายังคงไม่ขยับไปไหน ซ้ำยังจ้องมองชุดเดรสเกาะอกสีชมพูพาสเทลยาวระพื้นของพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ “แต่จะว่าไป… วันนี้คุณสวยเป็นบ้าเลยพาย… ไม่แปลกใจเลยที่ข้างนอกเขาฮือฮากันทั้งฮอลล์ ว่าประธานชมรมบริหารปีนี้สวยกินคน” พายชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำชมที่หลุดออกมาจากปากคนกะล่อนอย่างเขา ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจนัก ปกติมีแต่คำหยอกล้อกวนประสาท แต่น้ำเสียงนุ่มนวลและแววตาจริงจังที่ฉายชัดอยู่เสี้ยววินาทีเมื่อครู่ มันกลับทำให้ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม “วะ… วาสิชมอะไรเลอะเทอะ หลบไปเลยนะ ชุดฉันยับหมดแล้ว” พายดันอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้ หลวมๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “ถ้าไม่อยากให้ชุดยับ… งั้นเปลี่ยนเป็นเต้นรำเปิดฟลอร์กับผมแทนดีไหมครับ… คนสวย?” ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนหน้าไม่อายนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นพร้อมกับเสียงหอบแฮกของริน เพื่อนสนิทที่เปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว “พาย! แก… อุ๊ย! ตายแล้ว ฉันมาขัดจังหวะอะไรพวกแกหรือเปล่าเนี่ย!” รินเบิกตากว้างยกมือขึ้นปิดตาตัวเองทันทีเมื่อเห็นภาพวิศวกรหนุ่มยืนครึ่งกอดครึ่งกุมมือเพื่อนสาวคนสนิทในระยะประชิด “คือ… คือฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาขัดโมเมนต์นะคะคุณธันวา เชิญพวกแกสวีทกันต่อตามสบายเลยจ้า ฉันแค่จะมาบอกว่า… ข้างนอกฮอลลส์ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” พายรีบสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของธันวาหน้าตาตื่น เธอจัดชุดเดรสให้เข้าที่แล้วหันไปดุเพื่อนสนิททันที “เรื่องใหญ่บ้าบออะไรของแกย่ะ ยัยริน พูดให้มันดีๆ นะ!” “ก็จริงนี่แก!” รินทำหน้าเครียดดึงแขนพายให้เดินตามไปที่หน้าประตูห้องแต่งตัวที่มองออกไปเห็นฟลอร์เต้นรำด้านนอก “ก็อีตาคิมหันต์ เดือนคณะวิศวะปีสี่คนนั้นน่ะสิ อยู่ๆ ก็เดินถือดอกกุหลาบช่อโตขึ้นไปบนเวที แล้วประกาศไมโครโฟนกลางงานเลยว่า… เขาเตรียมเซอร์ไพรส์ขอ ‘ใครบางคน’ เต้นรำเปิดฟลอร์ต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัย!” สิ้นเสียงของริน บรรยากาศรอบตัวก็เหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ พายหันขวับกลับมามองหน้าธันวาที่ตอนนี้รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันทีจนน่ากลัว นัยน์ตาคมกริบฉายแววหึงหวงอย่างไม่คิดจะปิดบัง “คิมหันต์เหรอ…” ธันวาทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอีกครั้งแต่มันช่างดูน่ากลัวเสียเหลือเกินสำหรับคนมอง “ไอ้รุ่นพี่ตัวดีคนนี้นี่มันยังไงซะอีกแล้วนะ… สงสัยต้องออกไปเคลียร์ให้รู้เรื่องหน่อยแล้วล่ะมั้ง ว่าที่ของใคร… ใครเขาก็รู้กันหมด!” ธันวาคว้ามือเล็กของพายมากุมไว้แน่นทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ก่อนจะออกแรงดึงให้เธอเดินตามออกไปที่ประตูหน้าฮอลล์ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงช้าๆ ที่ดังคลอเคล้ากับเสียงฮือฮาของผู้คนนับร้อยที่กำลังจับจ้องมองมาทางเดียวกัน! —------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ รักนะคะ! <3