ใครจะกล้าชวนประธานเต้น?

“นี่... นายจะพาฉันมาตรงนี้ทำไมเนี่ย ธันวา!” เสียงหวานเอ็ดเบาๆ เจือความตื่นตระหนกเล็กน้อย เมื่อแรงฉุดกระชากที่ไม่ได้ตั้งตัวพาเธอก้าวพ้นจากประตูบานใหญ่ของหอประชุมคณะบริหาร เข้ามาสู่ความสงบเงียบของสวนหย่อมด้านข้างที่ร่มครึ้มไปด้วยพุ่มไม้ประดับและแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟสนาม พายพยายามสะบัดข้อมือเล็กของตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงกว่าจะรู้ทัน ฝ่ามือหนาที่ห่อหุ้มข้อมือเธอไว้ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ แต่กลับกระชับมั่นคงราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปในความมืดเสียอย่างนั้น ธันวาหยุดเดินกะทันหันจนพายที่เดินตามมาติดๆ เกือบจะพุ่งชนแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าเต็มแรง ร่างสูงโปรดในชุดสูทนักศึกษาพอดีตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบที่มักจะมีประกายขี้เล่นแพรวพราวอยู่เสมอกลับไหววับด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบงันลงไปถนัดตา แม้ว่าเสียงเพลงบรรเลงช้าๆ จากงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของเด็กปีสามจะยังลอยแว่วมาตามสายลม แต่ในพื้นที่เล็กๆ ตรงนี้ กลับมีแค่เสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะที่ไม่เป็นระเบียบ “ก็หลบมาหายใจไงครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มเป็นพิเศษ ผิดไปจากมาดกวนประสาทที่เธอคุ้นเคย “ข้างในนั้นคนเยอะจะตาย แถมยังมีสายตาอีกเป็นร้อยคู่จ้องมองเราเหมือนเราเป็นโจรปล้นธนาคาร... โดยเฉพาะสายตาของเพื่อนเธอคนนั้น... รินน่ะ น่ากลัวยิ่งกว่าสารวัตรนักเรียนอีกนะพาย” พายอดไม่ได้ที่จะค้อนใส่เขาหนึ่งวง แม้จะรู้ว่าในความมืดนี้เขาคงมองเห็นไม่ชัดเจนนัก “ก็ใครใช้ให้จู่ๆ นายก็พุ่งเข้ามาลากฉันออกมากลางฮอลล์แบบนั้นเล่า! รู้ไหมว่าคนอื่นเขามองกันทั้งบางแล้วนะ ธันวา นายคิดอะไรอยู่เนี่ย ถึงได้ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้น!” “ไม่ได้บ้าสักหน่อย” ธันวาแย้งทันควัน รอยยิ้มมุมปากเริ่มปรากฏขึ้นมาทีละน้อยตามนิสัยเดิมที่เริ่มกลับเข้าร่าง “เขาเรียกว่า... การตัดสินใจที่เด็ดขาดและรวดเร็วแบบฉบับวิศวะต่างหากล่ะครับ แล้วอีกอย่าง... ใครจะยอมให้ประธานชมรมจอมเจระเบียบยืนงكอยู่ตรงนั้นคนเดียวตอนที่เพลงช้ากำลังบรรเลงล่ะ จริงไหม?” “แล้วมันธุระอะไรของนายไม่ทราบ?” พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามสร้างเกราะกำบังความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งพวงแก้ม “ฉันจะยืนอยู่ตรงไหน มันก็เรื่องของฉัน!” “แต่เรื่องของพาย... คือเรื่องของผมครับ” ประโยคสั้นๆ แต่หนักแน่นนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของธันวาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง จนพายถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ไม่มีแววหยอกล้อเจือปนเลยแม้แต่น้อย ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัด... มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยถ้อยคำมากมายที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา ธันวายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขายังไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของเธอ และในขณะเดียวกัน ความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้ก็ทำให้พายได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคย ผสมผสานกับกลิ่นอายความอบอุ่นที่เป็นตัวตนของเขาอย่างชัดเจน “ธันวา...” พายกระซิบเรียกชื่อเขาเบาหวิว ราวกับเสียงถอนหายใจ “นาย... เป็นอะไรเนี่ย วันนี้แปลกๆ นะ” “ผมไม่ได้แปลกครับพาย” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพายต้องเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับเสาไฟสนามเสียก่อนจะทันได้หนีไปไหน ร่างสูงก้าวตามมาปิดกั้นพื้นที่ด้านหน้าเอาไว้ทั้งหมด มือหนาข้างที่ว่างจากการกุมมือเธอ ยกขึ้นมาทาบลงบนเสาไฟด้านหลังศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างกลายๆ โดยที่ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี สายตาของเขาลึกล้ำเกินกว่าที่พายจะกล้าสบมองตรงๆ เธอจึงเบนสายตาไปมองกระดุมเสื้อสูทของเขาแทน ขณะที่หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในอก “นาย... จะทำอะไร” เสียงของพายเริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “ไม่ได้จะทำอะไรครับ... แค่จะรวบรวมความกล้า” ธันวาตอบเสียงเบา ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่ใกล้หน้าผากของเธอจนรู้สึกได้ “รู้ไหมพาย... ตั้งแต่รู้จักกับประธานชมรมจอมเฮี้ยบคนนี้ ผมต้องท่องบทสวดมนต์ในใจวันละกี่รอบ เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอใจไปมากกว่านี้... แต่ดูเหมือนว่ายิ่งพยายามห้าม มันก็ยิ่งห้ามไม่ได้ว่ะ” พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกเลยสักคำ ปกติแล้วเธอเป็นคนฝีปากกล้า สามารถตอกกลับผู้ชายกวนๆ อย่างธันวาได้ทุกเม็ด แต่ทำไม... ในเวลานี้ สมองส่วนเหตุผลของเธอมันถึงได้หยุดทำงานไปเสียดื้อๆ ล่ะ? “นายพูดอะไรของนายเนี่ย...” เธอบ่นพึมพำอ้อมแอ้ม มืออีกข้างที่ว่างอยู่พยายามดันอกเสื้อของเขาเบาๆ แต่ก็เหมือนเป็นการเพิ่มความใกล้ชิดเข้าไปอีกเมื่อธันวาฉวยโอกาสนั้นรวบมือทั้งสองข้างของเธอเข้าไปกุมไว้แนบอกของเขาเอง ตึกลัก... ตึกลัก... ตึกลัก! สัมผัสจากฝ่ามือที่แนบอยู่กับหน้าอกข้างซ้ายของเขาส่งผ่านจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนน่าตกใจ มันดังชัดเจนเสียจนพายแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบประสานกับดวงตาของเขาอีกครั้งโดยอัตโนมัติ และในเสี้ยววินัตินั้นเอง เธอก็เห็นความจริงจังและความหวั่นไหวที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้นอย่างชัดเจน “หัวใจผมมันบอกแบบนั้นจริงๆ นะพาย” ธันวาเอ่ยต่อ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเว้าวอนที่ทำเอาคนฟังรู้สึกวาบหวามไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย “ไอ้ก้องมันคอยเตือนผมตลอดว่าอย่าไปยุ่งกับประธานคนนี้เลย เพราะเดี๋ยวจะโดนใบแดงไล่ออกจากชีวิต... แต่ผมว่า... ผมคงโดนใบแดงจากใจเธอไปตั้งนานแล้วล่ะ” “คนบ้า...” พายพึมพำออกมาได้แค่นั้น ใบหน้าร้อนผ่าวจนคิดว่าถ้าตอนนี้มีไข่ต้มคงสุกไปนานแล้ว เธอพยายามจะหลบสายตาคมกริบคู่นั้น แต่ก็ถูกนิ้วเรียวของเขาเชยคางมนขึ้นเบาๆ ให้เงยหน้าขึ้นมารับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมายของเขา จังหวะเวลานั้นช่างเนิ่นนานและหยุดนิ่ง เสียงเพลงจากในฮอลล์ดูเหมือนจะไกลออกไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันในความเงียบงันของสวนหย่อม ธันวาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ ช้าๆ อย่างให้เวลาเธอได้ปฏิเสธ... แต่พายกลับทำได้เพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อบรรยากาศและหัวใจตัวเองที่ร่ำร้องไม่ต่างกัน ในขณะที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... “แฮ่ม! ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะดอกฟ้ากับหมาวัดแถวนี้ พอดีฉันเดินมาตามหาเพื่อนร่วมงานน่ะค่ะ!” เสียงแหลมสูงคุ้นหูดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่ส่องตรงเข้ามาใส่หน้าของทั้งคู่เต็มๆ จนธันวาต้องผละถอยหลังออกมาอย่างหัวเสียเล็กน้อย ขณะที่พายสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือตัวเองกลับแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกใจ ธันวาหันขวับไปมองต้นเสียงด้วยสายตาเคืองจัด พร้อมจะเอาเรื่องเต็มที่ “ไอ้ก้อง! แกนี่มันจังหวะนรกจริงๆ เลยนะเว้ย! มาขัดลาภ เอ๊ย มาขัดจังหวะอะไรตอนนี้วะ!” ก้องเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับรินที่ยืนกอดอกมองเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยรอยยิ้มรู้ทัน รินปรายตามามองพายที่ตอนนี้หน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยดให้ธันวา “ก็ไม่ได้อยากจะขัดหรอกนะนายธันวา” รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าหมั่นไส้ “แต่พอดีอาจารย์ที่ปรึกษาฝากตามตัวประธานพายด่วนน่ะสิ พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงบประมาณชมรมที่ต้องเคลียร์คืนนี้... ส่วนนายอ่ะนะ เตรียมตัวโดนฉันสอบสวนข้อหาลักพาตัวเพื่อนฉันไปได้เลย!” ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็งสุดขีด ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพายที่ตอนนี้กำลังพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าริมฝีปากอิ่มจะยังเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นรอยยิ้มเขินอายไว้ก็ตาม “งั้น... ไว้ค่อยคุยกันต่อนะครับ ประธานพาย” ธันวาโน้มตัวกระซิบเบาๆ ใกล้หูเธอ ก่อนจะผละออกไปพร้อมกับก้องที่ส่งยิ้มล้อเลียนมาให้อีกรอบ พายมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งเดินลับหายไปทางงานเลี้ยง หัวใจในอกยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ และในขณะที่เธอกำลังจะเดินตามรอยเพื่อนสนิทกลับเข้าไปในฮอลล์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืดขึ้นมาเบาๆ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นข้อความแชตจากไลน์ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ จากคนชื่อ ‘ธันวา วิศวะสายมโน’ [ธันวา]: ยังพูดไม่จบนะ... คืนนี้เลิกงานแล้ว เจอกันที่เดิม ใต้หอพัก เคลียร์ให้รู้เรื่อง ห้ามเบี้ยว ไม่งั้นผมจะไปปีนระเบียงห้องคุณจริงๆ ด้วย! พายอ่านข้อความนั้นแล้วก็ได้แต่เม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความเขินจนแทบจะระเบิดออกมา เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอาย [พาย]: บ้าหรือไง! ใครจะยอมให้นายปีน! ฝันไปเถอะ! กดย่งส่งข้อความไปได้ไม่ถึงวินาที ทางนั้นก็ขึ้นสถานะ ‘อ่านแล้ว’ ทันที พร้อมกับพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วจนน่าหมั่นไส้ [ธันวา]: ฝันถึงผมใช่ไหมล่ะ? งั้นคืนนี้ฝันดีล่วงหน้าเลยนะครับที่รัก เจอกันเที่ยงคืน! พายหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคำว่า ‘ที่รัก’ ที่อีกฝ่ายพิมพ์ส่งมาหน้าตาเฉย เธอยังไม่ทันได้พิมพ์ด่ากลับไปเพื่อแก้เขิน จู่ๆ หน้าจอแชตก็ขึ้นแจ้งเตือนสถานะแปลกประหลาดที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ... *(มีข้อความถูกยกเลิก)* และตามมาด้วยข้อความใหม่ล่าสุดที่ทำให้พายถึงกับยืนนิ่งค้างกลางทางเดินมืดๆ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ออกมาอีกเลย! [ธันวา]: เผลอกดคำว่า ‘ที่รัก’ ไป... แต่จริงๆ ตั้งใจจะพิมพ์ว่า ‘ว่าที่แฟน’ ต่างหากล่ะครับ 😊 --- *(ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของนายธันวาและยัยตัวแสบของเราในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าคืนนี้ย่างก้าวใต้หอพักจะวุ่นวายขนาดไหนนะคะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู)*