เมื่อประธานโดนปั่น

แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวในห้องชมรมส่องกระทบกับใบหน้าบึ้งตึงของพายอย่างพอดิบพอดี ประธานสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและระเบียบวินัยขั้นสุดกำลังยืนกอดอกแน่น จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวอย่างเอาเป็นเอาตาย และในวินาทีที่พายกำลังจะเอื้อมมือไปปิดไฟห้องชมรมนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ที่ส่งตรงมาจากหน้าจอของธันวา—วิศวกรหนุ่มจอมมโนที่ชอบทำให้เธอปั่นป่วนหัวใจอยู่เรื่อย *[ธันวา]: ไฟห้องชมรมดับ... แต่ไฟในใจพี่ที่มอดลงไปนานแล้ว มันดันสว่างวาบขึ้นมาเฉยเลยวะพาย* พายสูดหายใจเข้าลึก, กะพริบตาปริบๆ สองทีเพื่อตั้งสติกับมุกเสี่ยวเลเวลร้อยที่จู่ๆ ก็ถูกหยอดใส่กลางดึกแบบนี้ เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามข่มกลั้นความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ยัยพาย! ตั้งสติหน่อยสid คนคนนี้มันเจ้าเล่ห์จะตาย แค่จะแกล้งให้เธอเขินเล่นเท่านั้นแหละ! "อะไรของเขาเนี่ย..." พายพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดปนหมั่นไส้เล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นเกาแก้มเนียนที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่พยายามจะทำหน้าดุใส่หน้าจอ แต่มุมปากเจ้ากรรมดันกระตุกยิ้มขึ้นมานิดนึงอย่างห้ามไม่อยู่ กร๊ิงงงง! เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องชมรมจนพายสะดุ้งโหย่ง ชื่อ "นายธันวา (จอมกวน)" ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอพร้อมกับภาพโปรไฟล์สุดกวนประสาทที่เจ้าตัวใส่เสื้อช็อปวิศวะแล้วขยับตาข้างหนึ่งใส่กล้อง พายลังเลอยู่ชั่วขณะว่าจะกดรับดีไหม แต่เสียงหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพลซะอีก "ฮัลโหล! นี่ดึกมากแล้วนะคะคุณธันวา ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไร ประธานชมรมจะขออนุญาตตัดสายและล็อกห้องแล้วค่ะ" พายกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ด้วยความเร็วรัวเป็นชุด พยายามดัดเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงของตัวเอง *(เสียงปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ)* "โหย ใจร้ายจังเลยครับท่านประธาน... นี่ผมโทรมาตรวจความเรียบร้อยของห้องชมรมตามหน้าที่ผู้ตรวจการพิเศษนะเนี่ย กลัวว่าคนแถวนี้จะแอบร้องไห้เพราะคิดถึงมุกของผมจนสำลักน้ำลายตัวเองตายไปซะก่อน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแซวมาตามสายอย่างอารมณ์ดี ตามสไตล์พ่อหนุ่มวิศวะสายมโนที่ไม่มีความเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ บนโลกใบนี้ "ใครคิดถึงคุณกันคะ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะธันวา ประชาสัมพันธ์สมองส่วนไหนของคุณเนี่ยที่คิดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ออกมาได้ หัดเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบโปรเจกต์ซะบ้างนะคะ ไม่ใช่เอาแต่ส่งไลน์มากวนประสาทคนอื่นอยู่ได้!" พายแหวใส่ทันควัน ความเขินอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ "อ้าว... ก็ไม่ได้อยากให้คิดถึงหรอกครับ แต่อยากให้คิด 'ถึงใจ' มากกว่า" ธันวาหยอดกลับทันทีแบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ "เนี่ย เห็นข้อความที่ส่งไปเมื่อกี้ยัง ยอมรับมาเถอะว่าแอบอมยิ้มจนแก้มปริอยู่ใช่ไหมล่ะคนสวย" พายชะงักกึก เผลอเอามือแตะแก้มตัวเองโดยอัตโนมัติ ยัยบ้าเอ๊ย! ทำไมต้องรู้ทันตลอดเลยวะเนี่ย! "พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลยค่ะ! ฉันจะวางสายแล้วนะ ง่วงนอน!" พายเสียงสูงกลบเกลื่อนอาการจำนนด้วยหลักฐาน "เดี๋ยวก่อนๆ อย่าเพิ่งวางสิครับพาย..." น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมานิดหน่อย จนพายที่กำลังจะกดวางสายต้องชะงักนิ้วไว้ "คือ... จริงๆ ที่ทักมาเนี่ยไม่ได้จะกวนอย่างเดียวหรอก พรุ่งนี้... ว่างป่ะล่ะ?" "ถามทำไมคะ จะชวนไปซ่อมเก้าอี้ชมรมอีกรอบรึไง บอกไว้ก่อนเลยนะว่าพังเพราะใคร คนนั้นต้องรับผิดชอบ!" พายเชิหน้าตอบ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม "เปล่าซะหน่อย... แค่จะชวนไปกินบิงซูร้านเปิดใหม่แถวมหาลัย เลี้ยงไถ่โทษที่ทำให้ท่านประธานสุดสวยต้องหงุดหงิดก่อนนอนไงครับ ถือว่าเป็นคำสั่งจากรุ่นพี่... เอ้ย ไม่ใช่! เป็นคำขอร้องจากใจจริงของวิศวะหนุ่มรูปหล่อคนนี้ก็ได้เอ้า" ธันวาหัวเราะร่วนในลำคอ พายเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทั้งๆ ที่อยากจะปฏิเสธเสียงแข็งแบบทุกที แต่ทำไมสมองมันถึงสั่งการให้ปากตอบตกลงไปซะได้นะ... "เอ่อ... ร้านไหนล่ะคะ? ถ้าไม่อร่อยจริง ฉันจะตัดคะแนนความประพฤติคุณแน่!" *(เสียงปลายสายอุทานด้วยความดีใจจนแทบสำลัก)* "โอโห้! รับปากแล้วนะ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด! พรุ่งนี้เลิกเรียนห้ามนัดใคร เดี๋ยวผมไปยืนรอรับที่หน้าคณะบริหารเลยครับท่านประธาน!" พายกดวางสายด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในท้อง มือบางทาบอกตัวเองที่กำลังเต้นโครมคราม เธอส่ายหัวเบาๆ ให้กับความใจง่ายของตัวเอง รอยยิ้มบางๆ เผยขึ้นบนใบหน้าสวยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ... ยัยพาย เธอแพ้ทางผู้ชายคนนี้เข้าให้อย่างจังแล้วจริงๆ สินะ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนั่งเล่นหอพักชาย ก้องเพื่อนสนิทตัวชงระดับชาติกำลังนั่งไขว่ห้างกินขนมกรุบกรอบอยู่บนโซฟา มองหน้าธันวาที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับคนบ้า "แหมมมม หน้าบานเป็นกระด้งเลยนะมึงไอ้ธันวา ตกลงเขายอมไปเดต เอ้ย ไปกินบิงซูกับมึงแล้วว่างั้น?" ก้องแซวพลโยนลูกอมเข้าปาก "ระดับกูแล้ว... พลาดที่ไหนวะ!" ธันวาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักโซฟาอย่างสบายใจ "กูบอกแล้วว่ามุกนี้พี่รอด พายเขาแพ้ทางความน่ารักอบอุ่นของกูเว้ย" "มั่นหน้าเบอร์นี้ ระวังเถอะมึง... เดี๋ยวจะโดนท่านประธานตลบหลังเอาซักวัน" ริน เพื่อนสนิทของพายที่บังเอิญวิดีโอคอลค้างไว้บนแท็บเล็ตบนโต๊ะโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะ ทำเอาธันวาสะดุ้งโหย่งรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที ธันวาหันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่มีใบหน้าสวยเฉี่ยวของรินกำลังจ้องเขม็งมาด้วยสายตารู้ทัน "อ้าว ริน... ยังไม่นอนอีกเหรอเนี่ย แอบฟังชาวบ้านเขาคุยโทรศัพท์เหรอเรา" "ไม่ได้แอบฟังย่ะ เสียงดังทะลุไมค์ขนาดนั้น ใครไม่ได้ยินก็หูหนวกแล้ว!" รินเชิ่ดหน้าใส่ "แล้วที่แกวางแผนจะไปเซอร์ไพรส์พายพรุ่งนี้อ่ะ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะนะ เพราะยัยพายเพิ่งไลน์มาบอกฉันเมื่อกี้..." ธันวาขมวดคิ้วฉับทันที ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมา "บอกอะไรวะ?" รินยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างในทันที "พายเขาบอกว่า... พรุ่งนี้เตรียมแผนแกงหม้อใหญ่ไว้รับมือแกโดยเฉพาะเลยล่ะ นายวิศวะจอมมโน!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอมยิ้มไปกับความโบ๊ะบ๊ะของทั้งคู่ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!