วัตถุดิบชิ้นแรกกับโชคชะตา

"ถอยหลังไปซะ เรย์!" เสียงตะโกนของเอลิน่าแหลมสูงจนเกือบขาดห้วง ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกดำ เงาดำมืดขนาดมหึมาที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ทั่งหลอมไม่ได้เป็นเพียงแค่กลุ่มควันหรือภาพลวงตา มันคืออสูรกายกลายพันธุ์ที่มีรูปร่างกึ่งมนุษย์และกึ่งเครื่องจักร โครงสร้างของมันประกอบขึ้นจากเฟืองเหล็กขึ้นสนิมและซากโครงกระดูกของผู้เล่นที่สูญหายไปในดันเจี้ยนแห่งนี้ ดวงตาสีโลหิตคู่นั้นไม่ได้จ้องมองมาด้วยความโกรธเกลียด แต่มันมองมาด้วยความหิวกระหาย—ความกระหายที่จะบดขยี้ทุกสิ่งที่ถูกตีขึ้นจากเตาหลอมนี้ให้แหลกสลาย ผมไม่ได้ขยับเขยื้อนตามคำเตือนของเธอ ในโลกแห่ง VRMMO ที่ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยโค้ดและตัวเลข ผมกลับรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองที่ชัดเจนยิ่งกว่าตอนอยู่andโลกความเป็นจริง กลิ่นอายของกำมะถันและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก สายตาของผมกวาดมองผ่านทักษะ [เนตรช่างตีเหล็กขั้นสูง] ที่ถูกปลุกเร้าโดยสัญชาตญาณ หน้าต่างสถานะสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว Italic ตัวโตปรากฏขึ้นตรงหน้า: *[คำเตือน: บอสลับนอกสารบบ 'อสูรหลอมเหล็กกลืนวิญญาณ' เลเวล 75 ปรากฏตัว!]* เลเวล 75... ในขณะที่ผมและเอลิน่ายังวนเวียนอยู่แถวเลเวล 20 ต้นๆ เท่านั้น นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชนะ แต่มันคือการเอาชีวิตรอดจากความตายที่แท้จริง "ฉันบอกให้ถอยไงเล่า!" เอลิน่าพุ่งเข้ามาขวางหน้าผม มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เธอยกคถาเวทมนตร์ขึ้นตั้งรับ ร่างกายของเธอบาดเจ็บจากศึกยืดเยื้อเมื่อครู่จนชุดเกราะหนังมีรอยขาดวิ่น แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัว "นายยังมีพิมพ์เขียวที่ต้องทำให้สำเร็จ... ฉันจะยื้อเวลาให้เอง วิ่งไปที่ประตูซะ เรย์!" ผมมองแผ่นหลังที่สั่นเทราของหญิงสาว ภาพซ้อนของเหตุการณ์ในอดีต—อุบัติเหตุพรากเอาทุกคนที่ผมรักไปในโลกความจริง—แวบเข้ามาในหัว สมองของผมประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเจ็บปวดที่คุ้นเคย *ผมเกลียดการสูญเสีย และผมเกลียดการยืนดูคนอื่นเอาชีวิตเข้าแลกโดยที่ตัวเองทำได้แค่หนีที่สุด* "เอลิน่า..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงจนเธอต้องหันกลับมามองด้วยความตกใจ "ช่างตีเหล็กจะไม่ยอมให้ชิ้นงานที่ตัวเองสร้างต้องมีตำหนิ... และเธอก็ไม่ใช่เครื่องมือที่จะเอามาทิ้งไว้ตรงนี้เพื่อซื้อเวลาให้ผมหรอกนะครับ" ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคัดค้านใดๆ ผมก็ก้าวข้ามไหล่เธอไปยืนอยู่เบื้องหน้าอสูรกายมหึมานั้น มือขวาคว้าค้อนเหล็กประจำตัวที่เพิ่งใช้ตีโลหิตมังกรลงไปเมื่อครู่ แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าของบอสทำให้พื้นหินแตกร้าวเป็นทางยาว อสูรหลอมเหล็กคำรามลั่นจนเพดานถ้ำสั่นสะเทือน มันเหวี่ยงกรงเล็บขนาดมหึมาที่ทำจากดาบหักนับร้อยเล่มเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ *เคร้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบราวกับดวงดาวระเบิด แรงปะทะทำให้แขนทั้งสองข้างของผมชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก แรงกระแทกส่งผลให้ผมกระเด็นไถลไปกับพื้นหินหลายเมตร เลือดในกายลดฮวบลงจนแถบพลังชีวิตเหลือเพียงขีดแดงสุดท้าย "เรย์!" เสียงกรีดร้องของเอลิน่าดังลั่นทะลุก้องถ้ำ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ผมล้มลงนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งใต้ซากปรักหักพังที่อสูรกายตัวนั้นเพิ่งผุดขึ้นมา แสงสีรุ้งเรืองรองอ่อนๆ ลอดผ่านรอยแตกของแผ่นหินความร้อนสูง มันไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่เงิน และไม่ใช่แร่ Mithril ทั่วไปที่เคยพบเห็นในตำราเล่มไหน *[ระบบวิเคราะห์ทำงาน: ตรวจพบแร่บริสุทธิ์ระดับตำนาน - 'เศษเสี้ยวหัวใจดาราจักร (Stellar Core Shard)' สถานะ: ยังไม่เสถียร]* หัวใจของผมกระตุกวูบ แร่ชนิดนี้คือวัตถุดิบในตำนานที่เหล่านักตีเหล็กทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ตามหามานานนับปี มันมีคุณสมบัติในการหลอมรวมเข้ากับอาวุธใดก็ได้เพื่อข้ามขีดจำกัดทางกายภาพ และที่สำคัญที่สุด... มันคือชิ้นส่วนเดียวที่จะทำให้ผมสามารถตี "ดาบเล่มนั้น" ขึ้นมาได้สำเร็จ อสูรหลอมเหล็กเงื้อง่ากรงเล็บเหล็กขึ้นอีกครั้ง หมายจะปิดฉากผมในคราวเดียว เงาสีดำทมิฬแผ่ขยายปกคลุมร่างของผมจนมืดมิด แรงกดดันมหาศาลทำให้การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก ผมสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า "แกตื่นขึ้นมาผิดเวลา... และเลือกเหยียบผิดที่ซะแล้วล่ะครับ เจ้าเศษเหล็กไร้ค่า" ผมสะบัดมือขวาออกไปสุดแรง คว้าก้อนแร่เรืองแสงสีรุ้งที่ฝังอยู่ใต้พื้นดินขึ้นมาได้ทันเวลาก่อนที่กรงเล็บมรณะจะฟาดลงมา ทันทีที่นิ้วสัมผัสกับผิวแร่ ความเย็นเยือกสายหนึ่งก็วิ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่องราวกับคนสติแตก *[ติ๊ง! คุณได้รับไอเทมระดับปรมาจารย์: 'เศษเสี้ยวหัวใจดาราจักร' (1 ชิ้น)]* *[เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: พลังงานจากแร่ในตำนานตอบสนองต่อจิตวิญญาณช่างตีเหล็ก]* *[คำเตือนระดับวิกฤต: พลังงานรอบตัวกำลังแปรปรวน... มีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลใต้ก้นบึ้งของดันเจี้ยนแห่งนี้อีกครั้ง...]* พื้นดินใต้เท้าของพวกเราทรุดฮวبลงอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดมหาศาลดึงร่างของผมและเอลิน่าร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงหัวเราะปริศนาที่ดังสะท้อนก้องมาจากความเวิ้งว้างไร้ก้นบึ้ง... --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ