เสียงค้อนแรกในโลกไร้แสง

"วางมันลงซะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือของคุณต้องกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในกองขยะ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ผมจ้องมองชายร่างกำยำตรงหน้า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจากความพ่ายแพ้ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เขาไม่สามารถระบายออกไปได้ แต่ที่นี่... โลกเสมือนจริง 'อาเธอร์เทีย' แห่งนี้ มันคือสนามเด็กเล่นใหม่ที่กฎเกณฑ์เดิมถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่ขยับนิ้วมือผ่านอากาศเบาๆ เรียกหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมา ความเย็นเยียบของกระแสข้อมูลไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ประสาทสัมผัส ผมคือ 'เรย์' ช่างตีเหล็กที่ไร้ซึ่งเลเวลและประวัติใดๆ ในเซิร์ฟเวอร์เปิดใหม่นี้ แต่สิ่งที่ผมมีมากกว่าคนอื่น คือสัมผัสที่ปลายนิ้ว... สัมผัสที่แยกแยะได้ว่าเหล็กกล้าก้อนไหนมีจิตวิญญาณ และก้อนไหนเป็นเพียงขยะราคาถูก "ได้ยินไหมไอ้สวะ!" ชายคนนั้นเงื้อง้ามด้ามดาบไม้ในมือขึ้นเตรียมฟาดฟัน ผมเหลือบมองเขานิ่งๆ สายตาของผมไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของเขา แต่มองทะลุไปถึง 'จุดอ่อน' บนไหล่ขวาที่ตกต่ำลงเล็กน้อยเนื่องจากน้ำหนักตัวที่ถ่ายเทไม่สมดุล นั่นคือจุดตายที่หากกระแทกเพียงครั้งเดียว ระบบฟิสิกส์ของเกมจะคำนวณผลลัพธ์เป็นความเสียหายรุนแรงทันที "ความโกรธไม่เคยสร้างผลงานชิ้นเอกหรอกครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางขยับเท้าเบี่ยงหลบจังหวะเหวี่ยงที่เดาทางง่ายดายเพียงหนึ่งก้าว "และถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแบบนี้ ต่อให้ผมสร้างดาบระดับตำนานให้คุณไป คุณก็คงใช้มันได้แค่หั่นขนมปังเท่านั้น" ผมไม่ได้รอให้เขาตอบโต้ แต่เลือกที่จะก้าวเดินผ่านเขาไป มุ่งหน้าสู่ 'โรงตีเหล็กเก่า' ที่ตั้งอยู่สุดขอบเมืองเริ่มต้น นี่คือสถานที่ที่ไม่มีใครเหลียวแล กลิ่นอายของถ่านหินและความร้อนที่ตกค้างในจินตนาการทำให้หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ทันทีที่มือสัมผัสกับประตูไม้ผุพัง ระบบก็เด้งเตือนทันที [ระบบ: สถานที่นี้ถูกทิ้งร้างมานานเกินกว่า 300 ปี คุณต้องการสืบทอดเตาหลอมโบราณ 'อัคนีผลาญนิรันดร์' หรือไม่?] ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของโลหะที่หลอมละลายแว่วเข้ามาในจมูก แม้มันจะเป็นเพียงการจำลองข้อมูล แต่มันก็สมจริงจนน่าใจหาย ความสูญเสียในอดีตที่ผมเคยพยายามลบเลือนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง... วันที่ผมไม่อาจปกป้องคนที่รักไว้ได้เพราะดาบที่ผมสร้างขึ้นในวันนั้นมัน 'เปราะบาง' เกินไป "ตกลง" ผมตอบสั้นๆ เสียงกลไกโบราณทำงานขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือน เตาหลอมที่เคยดับมอดกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แสงสีฟ้าอมส้มค่อยๆ สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโรงตีเหล็ก ผมมองเห็นประกายไฟที่ร่ายรำเสมือนดวงดาวที่กำลังถือกำเนิดขึ้นใหม่ ในขณะที่ผมกำลังจะเริ่มหยิบเศษเหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบ เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง "ช่างตีเหล็กที่หายตัวไปจากสมาคมกิลด์ใหญ่... มาทำอะไรในที่ซอมซ่อแบบนี้เหรอคะ—อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'ครับ'" ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอสวมชุดเกราะหนังที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาเป็นอย่างดี เอลิน่า... ผู้นำกิลด์ที่กำลังจะล่มสลาย เธอไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง แต่เธอกำลังมองหา 'ปาฏิหาริย์' "ผมไม่ได้หายไปไหน ผมแค่กำลังสร้างเครื่องมือที่จะทำให้คนที่มองข้ามฝีมือของผมต้องนึกเสียใจภายหลัง" ผมตอบ พลางวางค้อนเหล็กสีสนิมเขรอะลงบนทั่งอย่างนุ่มนวล "และดูเหมือนว่าคุณกำลังมองหาใครสักคนที่สามารถตีดาบที่ไม่มีวันหักในสมรภูมิที่ไร้จุดจบนี้ใช่ไหมครับ?" เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มที่ดูผ่อนคลายขึ้น แต่ในแววตานั้นยังคงมีความกังวลที่ปิดไม่มิด "ฉันต้องการอาวุธที่คู่ควรกับความหวังของสมาชิกกิลด์ฉัน... คุณทำได้จริงหรือ?" ผมไม่ตอบ แต่หยิบก้อนแร่หยาบๆ ขึ้นมาวางบนทั่ง ค้อนในมือเหวี่ยงลงไปจังหวะเดียวด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี เสียงโลหะปะทะกันกังวานใสเสมือนเสียงดนตรีที่ปลุกเร้าวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: คุณได้รับทักษะลับ 'จิตวิญญาณแห่งช่างตีเหล็ก' – เพิ่มประสิทธิภาพความทนทานของวัตถุ 500%] ทว่า ในขณะที่สะเก็ดไฟพุ่งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ความมืดมิดที่เคยมืดสนิทกลับมีเสียงฝีเท้าของ 'บางอย่าง' ดังขึ้นจากใต้เตาหลอม พื้นดินเริ่มร้าวรานออกเป็นทางยาว พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผมและเอลิน่าอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS 'เสียงเคาะแรกเรียกผู้คุมหอคอย' เริ่มต้นขึ้น!] [คำเตือน: สิ่งที่คุณปลุกให้ตื่นขึ้นมา ไม่ใช่เพียงเตาหลอม แต่คือผู้พิทักษ์ที่ถูกจองจำมานานนับพันปี...] [เป้าหมาย: จงหลอมอาวุธขึ้นมาทันทีเพื่อสยบมัน ก่อนที่โรงตีเหล็กแห่งนี้จะถล่มลงมาทับคุณทั้งคู่!] เงาดำมืดขนาดมหึมาพุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ทั่งหลอม ดวงตาสีโลหิตจ้องมองมาที่ผมด้วยความกระหายเลือด มันคือบอสลับที่ไม่อยู่ในสารบบของเกม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กคนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ