การกลับมาของอดีต

"นั่นไม่ใช่แฟ้มคดีฆาตกรรมธรรมดา รินรดา แต่มันคือบันทึกการทดลองที่มีชีวิต" เสียงของศิลาแหบพร่าและเย็นเยียบ เขาไม่ได้หันมามองหน้าเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพียงหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายรหัสพันธุกรรมสลับซับซ้อนภายในห้องนิรภัยใต้ดินที่ถูกลืม รินรดานิ่งงัน ปลายนิ้วที่กำลังรัวบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนหยุดชะงัก เธอหายใจเข้าลึก พยายามระงับความสั่นเทาของมือ ความจริงที่เธอเพิ่งขุดพบจากเซิร์ฟเวอร์สำรองขององค์กรไม่ได้มีเพียงตัวเลข แต่มันคือเส้นทางเลือดที่เชื่อมโยงชายสองคนไว้ด้วยกัน "ธันวาไม่ได้เป็นแค่เพื่อนสนิทของคุณ" รินรดาเอ่ยพลางแค่นยิ้มขมขื่น สายตาจ้องเขม็งไปยังรายชื่อในไฟล์ ‘โครงการดวงตะวันคู่’ "เขาคือผลผลิตที่ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเงา... เงาที่จะทำลายต้นกำเนิดของตัวเอง" ศิลาหมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาไหววูบเหมือนเปลวเทียนในพายุ "เธอเจออะไรกันแน่ รินรดา อย่าบอกนะว่าบันทึกนั่นระบุว่าเราสองคน..." "เราไม่ใช่แค่คนรู้จักศิลา เราเป็น 'ชุดทดลองหมายเลข 01 และ 02'" รินรดาตัดบท เธอโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบงัน "ธันวาไม่ได้มีอุดมการณ์บิดเบี้ยวเพราะเขาเลือกเอง แต่มันถูกโปรแกรมไว้ในระบบประสาทของเขาตั้งแต่เกิด เหมือนกับที่เธอถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือแก้แค้นที่ไร้ความรู้สึก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นแรงกดดันมหาศาล ศิลายันกายลุกขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความโกรธแค้นที่ปะทุออกมาเงียบๆ เขาเดินตรงเข้าไปหาคอมพิวเตอร์หลัก พลางกวาดสายตามองเอกสารดิจิทัลที่รินรดาแฮ็กออกมาได้ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือการถูกวางหมากให้ทำลายล้างกันเองโดยผู้บงการที่ยังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด "แล้วครอบครัวของฉัน..." ศิลาเค้นเสียงถาม "คนที่ตายในกองเพลิงวันนั้น พวกเขามีตัวตนจริง หรือเป็นแค่ตัวละครที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อให้ฉันมีเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่?" รินรดาสบตากับเขา ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตาของเธอ "ศิลา ฉันเกรงว่าคำตอบนั้นจะทำร้ายเธอมากกว่าความจริงที่ว่าธันวาเป็นใคร" เธอกดปุ่มเปิดไฟล์วิดีโอเก่าที่ถูกเข้ารหัสลับสูงสุด ภาพบนจอเริ่มสั่นไหว ปรากฏภาพเด็กชายสองคนยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่กำลังโหมกระหน่ำในคฤหาสน์หลังเก่า ทั้งคู่ดูหวาดกลัว ทว่าเด็กชายคนหนึ่ง—คนที่มีแววตาเยือกเย็นเหมือนศิลาในปัจจุบัน—กำลังกำมีดเล่มหนึ่งไว้แน่นในมือ และคนข้างๆ ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายด้วยความหวาดกลัวคือธันวา ศิลานิ่งงันไปเหมือนถูกสาป เขายกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นจางๆ หลังใบหู ภาพความทรงจำที่แตกสลายเริ่มประกอบร่างเข้าหากัน เสียงกรีดร้อง เสียงปืน และกลิ่นคาวเลือดที่เขาพยายามลบเลือนมาตลอดชีวิตค่อยๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำ "ไม่ใช่แค่ศัตรู... แต่ฉันคือคนจุดไฟเผาอดีตของตัวเอง?" เขาพึมพำกับความว่างเปล่า "เดี๋ยวก่อน!" รินรดาร้องเตือนเมื่อระบบตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก หน้าจอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "มีคนรู้ว่าเรากำลังเข้าถึงข้อมูลส่วนนี้ ระบบป้องกันภัยกำลังล็อกดาวน์ห้องนี้!" ประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ ปิดตัวลง ศิลาหันกลับมามองรินรดา แววตาของเขากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแฝงด้วยความโหดเหี้ยมที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความโหดเหี้ยมของเหยื่อที่ถูกไล่ล่า แต่เป็นความเด็ดขาดของคนที่พร้อมจะทำลายโลกทั้งใบเพื่อทวงคืนความจริง "ปิดระบบซะ รินรดา" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าพวกเขาอยากให้เราเล่นเกมนี้ต่อ งั้นเราก็จะเป็นผู้คุมกฎเอง" "ศิลา เธอจะทำอะไรน่ะ?" รินรดาถามด้วยความตระหนก ศิลาไม่ตอบ เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ธันวาเคยทิ้งไว้ให้ในภารกิจก่อนหน้าขึ้นมา แล้วกดปุ่มเชื่อมต่อสัญญาณที่เขาเพิ่งปลดล็อกได้จากเซิร์ฟเวอร์ทันที เสียงสัญญาณสายเรียกเข้าดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนที่ปลายสายจะรับด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย "ในที่สุด... นายก็รู้ความจริงแล้วใช่ไหม ศิลา" เสียงของธันวาดังลอดออกมาจากอุปกรณ์ มันไม่ใช่เสียงของศัตรูที่ดุร้าย แต่เป็นเสียงของคนที่เฝ้ารอเวลานี้มาตลอดชีวิต "ยินดีต้อนรับสู่ความพินาศที่แท้จริงนะ พี่ชาย" ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยอะไรตอบ ประตูห้องนิรภัยก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ร่างเงาสีดำหลายร่างพุ่งเข้ามาพร้อมกับลำแสงเลเซอร์ที่กราดไปทั่วห้อง ศิลากระชากตัวรินรดาหลบไปหลังแท่นควบคุมพลางดึงปืนพกคู่ใจออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องหยุดนิ่งไม่ใช่กองกำลังติดอาวุธตรงหน้า แต่คือบุคคลที่เดินตามหลังกองทหารเหล่านั้นเข้ามา—คนที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับบิดเบี้ยวและเย็นชาเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะมีได้ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ในฐานะที่นายเป็นคนฆ่าฉันไปเมื่อยี่สิบปีก่อน" ชายคนนั้นกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ปืนมาที่หน้าผากของศิลา ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแผลเป็นที่ตำแหน่งเดียวกันบนใบหน้าของชายผู้นั้น ความจริงที่ลึกซึ้งกว่าเดิมกำลังจะถูกเปิดเผย และดูเหมือนว่าหมากตัวนี้จะถูกวางไว้นานเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดเสียอีก ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามการเดินทางที่แสนโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมจนกว่าความลับสุดท้ายจะปรากฏนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานครับ