ความโกรธแค้น

“มึงก็รู้ดีที่สุดว่าไอ้ประโยคที่พ่นออกมาน่ะ... มันไม่ได้ทำให้มึงดูเป็นผู้กอบกู้โลกหรอกนะ ธันวา มันแค่ทำให้มึงดูเป็นสุนัขรับใช้ที่เพิ่งตระหนักได้ว่าปลอกคอตัวเองแน่นเกินไปเท่านั้นเอง” ศิลากระชากเสียงต่ำขณะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาแตะลงบนด้ามปืนพกข้างเอว นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นต่อกองกำลังติดอาวุธที่โอบล้อมรอบอาคารร้างแห่งนี้ แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งโทสะที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน ธันวายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว รอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของชายผู้เคยเป็นเพื่อนรักยังคงเย็นชาดั่งน้ำแข็ง “มึงเรียกมันว่าการเป็นแพะรับบาป แต่องค์กรเรียกมันว่า ‘ความจำเป็นของระบบ’ ศิลา... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่มันขับเคลื่อนด้วยความโสมมที่ต้องมีคนรองรับไว้ และคนที่เหมาะสมที่สุด... ก็คือคนที่ไม่มีใครรักอย่างมึงไง” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นอายของเหล็กสนิม เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักฟังดูคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณ ศิลาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาทำเพียงถอดเซฟตี้ปืนออก เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานราวกับประกาศิตแห่งความตาย “ถ้าโลกนี้สร้างกูมาเพื่อเป็นแพะ” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันคือแววตาของสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุมจนต้องสู้ “งั้นกูก็จะทำลายทุกอย่างที่โลกนี้พยายามปกป้อง... เริ่มจากสิ่งของที่มึงหวงแหนที่สุด” “มึงหมายความว่ายังไง?” คิ้วของธันวาขมวดเข้าหากันเป็นครั้งแรก ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน “รินรดา...” ศิลาเรียกชื่อนั้นเบาๆ ผ่านระบบสื่อสารที่เชื่อมต่อกับหูฟังของหญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ในฐานทัพลับ “ถอนรหัสทั้งหมดทิ้งซะ และเปิดระบบทำลายตัวเอง (Self-destruct) ของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ธันวาใช้เชื่อมต่อข้อมูลเครือข่ายความมั่นคงของประเทศนี้ให้หมด ไม่ต้องเหลืออะไรไว้ให้พวกมันเลย” สิ้นคำสั่งนั้น เสียงพิมพ์รัวของรินรดาจากอีกฟากของเมืองดังตอบรับทันที “เสร็จเรียบร้อย ศิลา... ทั้งบัญชีดำ ฐานข้อมูลลับ และที่สำคัญที่สุด... รายชื่อสายลับทุกคนที่ธันวาใช้เป็นเครื่องมือทำลายคนบริสุทธิ์ จะถูกตีแผ่ต่อสาธารณะภายในสามสิบวินาที” ธันวาหน้าถอดสี ท่าทีสุขุมนุ่มลึกมลายหายไปในพริบตา เขาพุ่งตัวเข้าใส่ศิลาหมายจะแย่งชิงอุปกรณ์สื่อสาร แต่ศิลาไวกว่า เขาเตะกวาดขาจนร่างของอดีตเพื่อนรักเซถลา ก่อนจะงัดปืนขึ้นจ่อไปที่กลางหน้าผากของอีกฝ่าย “มึงทำแบบนี้ มึงจะไม่มีวันได้รู้ความจริงเรื่องครอบครัวมึง!” ธันวาตะโกนสุดเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นพอๆ กับที่ศิลาเป็น “กูคือคนเดียวที่เก็บไฟล์ข้อมูลเหล่านั้นไว้ในสมองของกู!” “งั้นมึงก็ตายไปพร้อมกับมันนั่นแหละ” ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่ากลัว “เพราะสำหรับกูตอนนี้ การเห็นมึงสูญเสียทุกอย่างที่มึงสร้างมาด้วยมือเปื้อนเลือด... มันสำคัญกว่าอดีตที่มันเน่าเฟะไปแล้ว” ขณะที่นิ้วของศิลากำลังจะเหนี่ยวไก สัญญาณไฟสีแดงจากแผงวงจรในห้องโถงก็กะพริบถี่ขึ้นพร้อมเสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นจากภายนอก ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนที่ดังออกมาจากลำโพงประจำอาคาร มันเป็นเสียงที่ศิลาคุ้นเคยดีจนลมหายใจถึงกับสะดุด “หยุดมือเถอะ ศิลา... เพราะถ้ามึงลั่นไกตอนนี้ คนที่จะไม่มีลมหายใจคนต่อไป ไม่ใช่แค่ไอ้ธันวา แต่มันคือ ‘คนสำคัญ’ ที่มึงอุตส่าห์เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมาตลอด” ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางห้อง ภาพวิดีโอสดเผยให้เห็นรินรดาที่กำลังถูกชายชุดดำรุมล้อมอยู่กลางห้องทำงาน และที่คอของเธอมีปลอกคอโลหะที่ส่องแสงสีฟ้าวาบ... มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานทุกเมื่อหากได้รับสัญญาณจากผู้ควบคุม นัยน์ตาของศิลาเบิกกว้าง ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาพลันมอดไหม้เหลือเพียงความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ธันวาที่ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นออกจากเสื้อหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “หมากตานี้มึงพลาดแล้ว ศิลา... มึงทำลายเซิร์ฟเวอร์กูได้ แต่มึงไม่มีวันทำลาย ‘พันธนาการ’ ที่กูวางไว้หรอก” ศิลากำปืนแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน เขาตกหลุมพรางที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายเท่าตัว ในขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจก้าวเดินไปในเส้นทางที่ไม่หวนกลับ ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องโถงกลับถูกพังทลายเข้ามาโดยฝีมือของใครบางคนที่ศิลาไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้... เงาร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับศิลาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ดูเหมือนว่าความโกรธแค้นของแก จะทำหน้าที่เป็นกุญแจชั้นดีในการไขไปสู่ ‘ความทรงจำที่หายไป’ ของแกแล้วนะ... หลานชาย” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความโกรธแค้นนี้ไปกับผม หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะครับ! มหายุทธ์ไร้เทียมทาน