การเตรียมตัวสู่ศึกใหญ่

"รินรดา ถ้าเธอจะขีดเส้นใต้รายชื่อพวกนี้ด้วยสีแดง หมายความว่าพวกมันคือคนที่ต้องกำจัดทิ้ง หรือคนที่ต้องดึงมาเป็นพวกกันแน่?" ศิลาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องลับใต้ดินดูเย็นเยียบลงถนัดตา รินรดาไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ขยับนิ้วเรียวบนหน้าจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพผังองค์กรใต้ดินของศัตรู แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาที่คมกล้าของเธอ "ถ้าศิลาอยากได้หมากที่เดินเกมได้ไกลถึงขั้นพลิกกระดานธันวาได้ เราก็ไม่ควรสนเรื่องวิธีการครับ... บางคนยอมสละศีลธรรมเพื่อแลกกับความอยู่รอด แต่นั่นแหละคือจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดที่เราจะใช้โจมตี" ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระดานยุทธศาสตร์ เขาจ้องมองภาพถ่ายของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง—หัวหน้ากลุ่มมาเฟียที่คุมเขตท่าเรือซึ่งเคยเป็นพันธมิตรเก่าของครอบครัวเขา "คนคนนี้ทรยศพ่อของฉันด้วยการส่งข้อมูลให้ธันวา การให้ฉันไปจับมือกับมัน... ริน เธอคิดว่าฉันจะทำใจได้จริงหรือ" "ความแค้นส่วนตัวคือสิ่งที่ทำให้ศิลาแข็งแกร่ง แต่ถ้ามันกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดมือเท้าตัวเองในยามนี้ เราก็คงไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่รอวันถูกเชือด" รินรดาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "เราไม่ได้ไปขอให้เขารักเราครับศิลา เราแค่จะเสนอผลประโยชน์ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้... ข้อมูลการฟอกเงินของธันวาที่ผมแอบเจาะมาได้ คืออาวุธที่ทำให้เขากลายเป็นเบี้ยล่างเราได้ทันที" ศิลาเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ทว่าในหัวกลับกำลังครุ่นคิดถึงภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยว—กลิ่นควันปืน เสียงกรีดร้อง และใบหน้าของธันวาที่ยิ้มเยาะเย้ยในวันที่โลกของเขาพังทลายลง หากเขาต้องการล้มธันวาที่เปรียบเสมือนจอมทัพไร้พ่ายในโลกเงามืด เขาไม่อาจทำได้ด้วยตัวคนเดียว การสร้างเครือข่ายนี้ไม่ใช่ทางเลือก แต่มันคือความเป็นความตาย "เตรียมรถเถอะ" ศิลาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "เราจะไปพบเขาที่ท่าเรือคืนนี้ แต่อย่าได้คิดว่าฉันจะลืมสิ่งที่มันทำไว้" "ผมเตรียมทีมสนับสนุนไว้สามจุดครับ" รินรดาตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอหยิบแจ็กเก็ตหนังขึ้นมาพาดบ่า "คนของเราที่ซุ่มอยู่ในเงามืดพร้อมที่จะประทับตราสังหารทันทีที่สัญญาณถูกส่งไป หากการเจรจาล้มเหลว..." "การเจรจาต้องไม่ล้มเหลว เพราะถ้าคืนนี้เราไม่ได้พันธมิตรเพิ่ม เราก็คือรายต่อไปที่จะถูกลบชื่อออกจากสารบบ" การเดินทางสู่ท่าเรือในยามวิกาลเต็มไปด้วยความเงียบงัน ศิลานั่งอยู่ในเงามืดของเบาะหลังรถยนต์คันหรู สายตาจับจ้องไปที่เงาสะท้อนของตนเองในกระจก—ชายหนุ่มผู้ถูกหล่อหลอมด้วยความสูญเสียและโชคชะตาที่บิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าการก้าวเท้าเข้าสู่เขี้ยวเล็บของศัตรูในคราบพันธมิตรนั้นอันตรายเพียงใด แต่ในโลกของ "เงามายา" นั้น ไม่มีที่ว่างให้กับผู้ที่ใสซื่อบริสุทธิ์ เมื่อถึงจุดนัดพบ เสียงคลื่นกระทบฝั่งแว่วมาตามลมปะปนกับกลิ่นคาวสนิมของน้ำเค็ม ศิลาและรินรดาก้าวลงจากรถ ท่ามกลางลูกน้องนับสิบที่ยืนเรียงรายด้วยท่าทีคุกคาม ชายร่างท้วมผู้มีรอยแผลเป็นที่หางตาเดินเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ไม่คิดว่าคุณศิลาจะกล้าก้าวขาออกมาจากรูที่ซ่อนตัวอยู่... คิดยังไงถึงนึกถึงเพื่อนเก่าอย่างผมขึ้นมาล่ะครับ?" เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ศิลาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลึกถึงกระดูก "เพราะที่ที่นายกำลังยืนอยู่ มันกำลังจะจมลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร... ถ้าไม่อยากตายโดยไม่รู้ตัว ก็จงฟังข้อเสนอของฉันให้ดี" ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากสปอตไลท์ขนาดใหญ่ก็กราดส่องลงมาที่พื้นที่ท่าเรืออย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับร้อยพุ่งเข้าล้อมรอบพื้นที่โดยรอบอย่างเป็นระเบียบ เสียงเหนี่ยวไกปืนนับร้อยดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงดนตรีแห่งความตายที่ถูกกำหนดไว้ รินรดาเบิกตากว้างพลางหันไปมองจอแท็บเล็ตในมือที่รัวรหัสลับขึ้นมาไม่หยุด "ศิลา! สัญญาณดักฟังมันถูกย้อนรอย... พวกเราถูกต้อนเข้ามาในกับดัก!" ศิลาไม่ได้ตกใจ เขายังคงจ้องมองชายร่างท้วมที่เริ่มหน้าถอดสี ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงปรบมือที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องบนตู้คอนเทนเนอร์ "ยินดีต้อนรับสู่การรวมตัวครั้งใหญ่ครับศิลา... นายลืมไปแล้วหรือว่าคนที่จะจัดงานเลี้ยงนี้ได้ ไม่ได้มีแค่พวกนายสองคน" ธันวาก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมด้วยรอยยิ้มที่สยดสยองที่สุดเท่าที่ศิลาเคยเห็นมา ในมือของเขาถือรีโมทคอนโทรลสีเงินขนาดเล็กที่เขากดมันลงไปโดยไม่ลังเล และวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากใต้เท้าของพวกเขา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับครับ