รอยร้าวที่ยากจะประสาน

ความเงียบงันภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับหนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศนับตันกดทับลงบนทรวงอก เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของรินรดาที่ดังขึ้นท่ามกลางความสลัวของแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา เปรียบเสมือนคมมีดเล่มเล็กที่กรีดลงบนความอดทนอันเปราะบางของศิลาทีละน้อย "คุณกำลังทำลายทุกสิ่งที่เราพยายามสร้างมาด้วยมือของคุณเอง ศิลา" น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย มันคือความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานแรมเดือน ความระแวงสงสัยที่กัดกินจิตใจจนไม่เหลือพื้นที่ให้ความเชื่อใจหลงเหลืออยู่ ศิลานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังเก่าๆ แสงสีฟ้าจากหน้าจอย้อนสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบที่ฉายแววเย็นชา เขากอดอกแน่น ราวกับต้องการปกป้องหัวใจที่กำลังถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความระแวง "ผมไม่ได้ทำลายริน ผมแค่กำลังปกป้องเส้นทางที่เราต้องเดิน... หรือว่าคุณมองเห็นเส้นทางอื่นที่ปลอดภัยกว่านั้น?" "ความปลอดภัย?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปิดฝาหน้าจอโน้ตบุ๊กเสียงดังสนั่นจนศิลาต้องขยับตัวเล็กน้อย "คุณเรียกว่าการเก็บงำความลับ การโกหก และการทำตัวลับๆล่อๆ เหมือนธันวาเข้าไปทุกที ว่าเป็นการปกป้องงั้นเหรอ? ศิลา... คุณมองหน้าฉันสิ แล้วบอกฉันมาจริงๆ ว่าตอนนี้คุณยังเห็นฉันเป็นคู่คิด หรือเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่คุณจะใช้ประโยชน์เมื่อไหร่ก็ได้!" คำถามนั้นพุ่งตรงเข้าปะทะความรู้สึกของชายหนุ่มอย่างจัง ศิลาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขารู้ดีว่าตนเองมีนิสัยเก็บตัวและชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แต่นั่นก็เพราะอดีตอันเลวร้ายที่คอยหลอกหลอน เขากลัว—กลัวว่าความอ่อนโยนของรินรดาจะต้องมาแปดเปื้อนเลือดเนื้อและคราบน้ำตาจากโลกมืดที่เขาเผชิญอยู่ แต่ความหวارดีนั้นกลับกลายเป็นกำแพงหนาเตอะที่ผลักไสเธออกไปไกลเสียเอง "ถ้าคุณคิดว่าผมทำเพื่อผลประโยชน์... คุณก็คงไม่รู้จักผมเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา" ศิลาตอบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของหญิงสาว "ใช่... บางทีฉันอาจจะไม่เคยรู้จักคุณเลยจริงๆ" รินรดากล่าวเบาหวิว ราวกับคำพูดนั้นใช้พลังงานทั้งหมดในตัวเธอ เธอยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารลับชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะโยนลงตรงหน้าเขา "นี่คือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของธันวาที่คุณอยากได้นักหนา... เอาไปซะสิ ฉันหามาให้คุณแลกกับการที่เราไม่ต้องมายืนเถียงกันด้วยความระแวงแบบนี้อีก" ศิลามองแฟ้มเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของรินรดา หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบอัดจนแทบแหลกสลาย เขาอยากจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเธอไว้ อยากจะเอ่ยคำขอโทษที่โง่เง่าและดื้อรั้น แต่ศักดิ์ศรีและปมในใจกลับตรึงมือทั้งสองข้างของเขาไว้แน่นราวกับถูกล่ามโซ่ รินรดาถอยหลังไปสองก้าว เมื่อเห็นความเงียบงันที่ไร้การรั้งจากชายหนุ่ม เธอก็พยักหน้ารับช้าๆ กับความจริงอันโหดร้ายนั้น "เข้าใจแล้ว... งั้นเราต่างคนต่างไปเถอะครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันลืมไปว่าคุณไม่ชอบใช้คำสุภาพกับความรู้สึกพรรค์นี้" เธอหันหลังเดินไปที่ประตูทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีก ศิลาได้แต่หลับตาลงรับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เสียงเปิดประตูและปิดลงอย่างหนักหน่วงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เป็นสัญญาณชัดเจนว่ารอยร้าวครั้งนี้ได้ลึกลงเกินกว่าที่มือคู่นี้จะประสานมันกลับคืนได้เสียแล้ว ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ศิลายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ความเงียบกลับมาครอบงำห้องนี้อีกครั้ง ทว่ามันกลับหนาแน่นและเหน็บหนาวกว่าเดิมหลายเท่า เขาก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดูอย่างไร้จุดหมาย ทว่าทันทีที่พลิกหน้าแรกกระดาษแผ่นนั้นกลับไม่ใช่รายงานของธันวาอย่างที่รินรดาพูดไว้ มันคือกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของธันวา *‘ยินดีด้วย ศิลา นายทำลายเกราะป้องกันสุดท้ายของเธอได้สำเร็จแล้ว และตอนนี้... ฉันกำลังต้อนรับเธออยู่ในที่ที่ปลอดภัยกว่าที่นายคิด’* ดวงตาของศิลาเบิกกว้างขึ้นในฉับพลัน ความง่วงงุนและเศร้าสร้อยมลายหายไปสิ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกสุดขีด เขวี้ยงแฟ้มเอกสารทิ้งทันทีแล้วพุ่งตัวไปคว้าเสื้อแจ็คเก็ตที่พนักเก้าอี้ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าออกจากประตู เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก ประตูกค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของธันวาที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ภายใต้ความมืดของทางเดิน พร้อมกับรินรดาที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน