รายชื่อสีเลือด

“ถ้าความจริงมันฆ่าคนได้... คุณคิดว่าคุณจะอยู่รอดถึงบรรทัดสุดท้ายไหม ศิลา?” เสียงของรินรดาแหบพร่าและเย็นเยียบ เธอไม่ได้มองหน้าเขา ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวทาบทับใบหน้าของเธอเป็นจังหวะกระพริบ ราวกับสัญญาณชีพของคนที่กำลังจะดับสูญ บนหน้าจอนั้นคือฐานข้อมูลลับสุดยอดที่เธอเสี่ยงชีวิตแฮ็กเข้ามาจากเซิร์ฟเวอร์ชั้นในสุดขององค์กรพันธนาการ ศิลาไม่ตอบ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน มือที่กำไว้ข้างกายสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอัดอั้นที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ เขาพุ่งสายตาไปที่บรรทัดถัดไปบนหน้าจอ—รายชื่อที่ถูกตีตราด้วยรหัสลับ ‘Bloodline Protocol’ หนึ่งชื่อ... สองชื่อ... สิบชื่อ... นัยน์ตาของศิลาเบิกกว้างเมื่อเห็นนามสกุลที่คุ้นเคย ‘วรโชติเมธี’ นามสกุลที่เคยเป็นดั่งเกียรติยศของครอบครัวเขา แต่วันนี้กลับถูกระบุไว้ในหมวดหมู่ ‘เป้าหมายที่ถูกกำจัดเพื่อความมั่นคง’ และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า คือชื่อของผู้ลงนามอนุมัติคำสั่งปิดบัญชีในคืนนั้น “นี่มันหมายความว่ายังไง...” เสียงของเขาทุ้มต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำราม “คนพวกนี้... พวกเขาเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของพ่อฉัน! แล้วทำไม... ทำไมรอยประทับตราถึงเป็นของธันวา?” รินรดาหันกลับมา แสงจากจอสะท้อนในแววตาที่สั่นไหวของเธอ “เพราะธันวาไม่ใช่แค่เพื่อนที่หลงทางศิลา แต่มันคือสถาปนิก... สถาปนิกผู้ออกแบบความหายนะของตระกูลคุณตั้งแต่วันแรกที่พวกคุณพบกัน” ห้องทำงานมืดสลัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงและความลึกลับดูจะเล็กลงถนัดตา ศิลาคว้าแฟลชไดรฟ์จากมือรินรดา นิ้วโป้งของเขาคลึงไปบนโลหะเย็นเฉียบนั้น สัมผัสถึงน้ำหนักของความแค้นที่เขารอคอยมาตลอดสิบปี ความทรงจำที่เคยพร่าเลือนเริ่มปะติดปะต่อเป็นภาพจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์อย่างโหดร้าย เขาจำได้แล้ว... เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเพื่อนสนิทในคืนที่บ้านเขากลายเป็นทะเลเพลิง “ธันวาไม่ได้ทำเพื่อเงิน” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เย็นเยือกจนรินรดาต้องถอยหลัง “มันทำเพื่อพิสูจน์ว่า ‘พันธนาการแห่งโชคชะตา’ ที่พวกเราเคยเชื่อมั่น แท้จริงแล้วเป็นเพียงโซ่ตรวนที่มันใช้ล่ามพวกเราไว้กับความตาย” เขาเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้ที่เคยเป็นเพียงเหยื่อ แต่บัดนี้ในแววตาของเขามีบางอย่างเปลี่ยนไป ความเงียบขรึมถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม เขารู้แล้วว่าใครคือคนที่ต้อง ‘จบ’ เรื่องนี้ และเขารู้แล้วว่าทำไมเขาถึงต้องรอดชีวิตมาเพื่อเป็นพยานในโศกนาฏกรรมครั้งนี้ “รินรดา... ส่งพิกัดล่าสุดของมันมา” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่นดั่งประกาศิต “คุณจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าคุณจะบุกไปที่คฤหาสน์ของมันเพียงลำพัง ศิลา นั่นมันการฆ่าตัวตายชัดๆ!” รินรดาพยายามค้าน แต่ศิลาไม่ได้หันกลับมามอง “โลกนี้ไม่ได้มีที่ว่างให้กับเราสองคนหรอก... ถ้าฉันไม่ปิดฉากมันคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าศพที่จะถูกพบในรายชื่อสีเลือด จะไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพวกเรา” เขาก้าวเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน รินรดามองแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก แต่ในขณะที่ศิลากำลังจะผลักบานประตูออกไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า... จังหวะของการล่า ‘กึก... กึก... กึก...’ ประตูค่อยๆ แง้มออกเองราวกับได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เงาร่างหนึ่งทอดทับเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวจากทางเดินเผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรในความทรงจำของศิลาบัดนี้ฉาบด้วยความว่างเปล่า ธันวายืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือซองจดหมายสีขาวสะอาดตา “ฉันรู้ว่านายต้องมาถึงจุดนี้ ศิลา...” ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับคุยกับเพื่อนรัก “ขอบคุณนะที่ช่วยตรวจสอบรายชื่อให้... เพราะตอนนี้ ขาดไปแค่ชื่อเดียวในบัญชีนี้เท่านั้นที่ฉันยังหาไม่เจอ” ธันวาเงยหน้าขึ้น สบตากับศิลาด้วยแววตาที่ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความว่างเปล่า ก่อนจะวางซองจดหมายลงบนโต๊ะ “และชื่อนั้น... ก็คือนายเอง ศิลา” ศิลาชะงักงัน ในมือของธันวาค่อยๆ ปรากฏอาวุธสังหารที่เขาจำได้ดีจากคืนแห่งเพลิงผลาญ... บัดนี้สงครามที่เขารอคอยมาทั้งชีวิต ไม่ได้อยู่ในหน้าจออีกต่อไป แต่มันมายืนประจันหน้ากับเขาแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะกลับมาพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ