ห้องนิรภัยใต้ดิน

"อย่ากะพริบตา... เพราะในความมืดมิดนี้ สิ่งที่จ้องมองเรากลับมา อาจไม่ใช่แค่กล้องวงจรปิดครับ" ศิลาเอ่ยเสียงแผ่วขณะที่ฝ่ามือวางทาบลงบนผนังเหล็กกล้าเย็นเยียบ ผิวสัมผัสของโลหะใต้ดินนั้นขรุขระและแฝงไปด้วยไอเย็นที่ชวนให้ขนลุกชัน เขาไม่ได้หันไปมองรินรดา แต่เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาของเธอผ่านความเงียบงันที่กดทับอยู่ในอุโมงค์เบื้องล่างของฐานบัญชาการ ‘เซกเตอร์ซีโร่’ แห่งนี้ รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากอุปกรณ์ถอดรหัสในมือเธอสะท้อนกับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกทว่ามุ่งมั่น เธอแตะนิ้วลงบนแผงวงจรที่ซ่อนอยู่หลังผนังเหล็กนั้นอย่างชำนาญ เสียง ‘ติ๊ด’ แผ่วเบาดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจของเครื่องจักรที่กำลังถูกกระชากวิญญาณ "รหัสชุดนี้ซับซ้อนเกินกว่าที่ธันวาจะปล่อยให้คนนอกเข้าถึงได้ง่ายๆ" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ศิลา... นายมั่นใจนะว่าเครื่องจักรตัวนั้นที่นายพูดถึง มันจะทนต่อแรงต้านของระบบรักษาความปลอดภัยระดับมหาประลัยนี่ได้จริงๆ?" ศิลาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเรียบเฉย ทว่าหากมองให้ลึกเข้าไป รอยร้าวในอดีตกำลังสั่นไหวราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่แตกร้าว "มันไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือผลผลิตจากความแค้นที่ธันวาหยิบยื่นให้ผมเอง... ถ้ามันถูกสร้างมาเพื่อทำลายความลับของเขา มันก็ไม่มีวันยอมสยบให้แก่รหัสชุดใดในโลกนี้ครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานอุโมงค์ที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมาราวกับเสียงระฆังเตือนภัย รินรดากัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอรัวบนแผงควบคุมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทันใดนั้น ไฟสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรอบอุโมงค์ก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสีฟ้าครามที่นิ่งสนิท ประตูเหล็กบานยักษ์ที่เบื้องหน้าเริ่มขยับ มันไม่ได้เปิดออกด้วยกลไกปกติ แต่มันกำลังแยกตัวออกจากกันอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นห้องนิรภัยที่ซ่อนอยู่ใจกลางความลับดำมืด กลิ่นอายของเอกสารเก่าๆ และไอเย็นของระบบหล่อเย็นเครื่องเซิร์ฟเวอร์ปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องที่กว้างขวางเกินคาดคิด แสงสลัวๆ จากจอภาพนับร้อยที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบห้องส่องกระทบใบหน้าของศิลาให้เห็นริ้วรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ฐานข้อมูล แต่มันคือบันทึกความทรงจำของ ‘โครงการฟีนิกซ์’ ที่เขาสูญเสียไป "นั่นไง..." รินรดาชี้ไปที่ไฟล์หลักที่อยู่บนจอภาพกลางห้อง "ข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของนาย... ทุกอย่างอยู่ที่นี่ ศิลา" ศิลาเดินเข้าไปหาจอภาพนั้นอย่างช้าๆ ราวกับคนกำลังเดินไปสู่แท่นประหาร มือของเขาสั่นระริกขณะที่คว้าแป้นพิมพ์ขึ้นมา แต่ทันใดนั้น รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนจอภาพก็ปรากฏขึ้น ไม่ใช่ภาพจากระบบ แต่มันเป็นวิดีโอถ่ายทอดสดที่เพิ่งเริ่มบันทึก "ยินดีต้อนรับสู่ห้องนิรภัยของฉัน... ศิลา" เสียงของธันวาดังก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่เสียงผ่านลำโพง แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย ราวกับเขามายืนอยู่ข้างหลังพวกเขาจริงๆ ศิลาชะงัก สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มวูบไหว "แกไม่ได้อยู่ที่นี่ ธันวา... แกกำลังถ่วงเวลาอยู่" "เปล่าเลยเพื่อนเก่า" เสียงของธันวาหัวเราะอย่างเยือกเย็นในลำคอ "ฉันไม่ได้ถ่วงเวลา แต่ฉันกำลังรอให้แกมาถึงจุดจบที่ฉันเตรียมไว้ให้ต่างหาก นายมองไปที่มุมซ้ายของบันทึกนั่นสิ... รหัสผ่านที่นายต้องการไม่ใช่ตัวเลข แต่มันคือสิ่งเดียวที่นายเกลียดที่สุดในตัวนายเอง" ศิลาเบิกตากว้าง เขาเหลือบมองที่มุมจอภาพ ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาไม่ใช่ชื่อคนหรือสถานที่ แต่เป็น ‘รหัสพันธุกรรม’ ของเขาเองที่ถูกคัดลอกและบิดเบือนไปโดยสมบูรณ์ รินรดาหน้าซีดเผือด เธอมองไปที่ประตูทางเข้าที่จู่ๆ ก็ล็อคสนิทลง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพ "ศิลา! ระบบมันไม่ได้แค่ป้องกัน มันกำลัง ‘ลบ’ ทุกอย่างทิ้ง รวมถึงพวกเราด้วย!" ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะพังทลายลง ศิลาตัดสินใจคว้ามือรินรดาไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองไปยังจอภาพด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับพิมพ์คำสั่งบางอย่างลงไปบนแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง "ถ้าแกอยากจะลบฉันนัก ธันวา..." ศิลาคำรามเสียงต่ำ "ฉันก็จะลากความลับทั้งหมดของแกไปลงนรกพร้อมกับฉันด้วย!" ทว่าในวินาทีที่หน้าจอขึ้นแถบสถานะ ‘กำลังลบข้อมูล 99%’ แสงไฟในห้องก็เปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีม่วงเข้มอย่างประหลาด ประตูด้านหลังของศิลาไม่ได้ถูกเปิดออกโดยระบบ แต่มันค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเอง... พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ร่างนั้นคือคนที่ศิลาจำได้แม่นยำว่า ‘เสียชีวิต’ ไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน นางก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่เหมือนกับศิลาทุกกระเบียดนิ้ว เธอเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของศิลาหยุดเต้นไปชั่วขณะ "การลบข้อมูลน่ะ มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างลูก... พ่อรอให้ลูกมาถึงตรงนี้มานานมากแล้วครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะกลับมาพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ