ความหวาดระแวง

“เธอกำลังโกหก หรือไม่ก็ถูกหลอกให้เชื่อในสิ่งที่ผิด รินรดา” ศิลาวางกระบอกปืนลงบนโต๊ะไม้เก่าที่สั่นไหว เสียงเหล็กกระทบเนื้อไม้นั้นดังกังวานบาดลึกในความเงียบงันของห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น เขามองสบตากับหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความระแวงที่ปิดไม่มิด รินรดาไม่หลบสายตา เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงพรมอยู่บนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนที่ฉายแสงสีฟ้าจางๆ ก่อนจะหยุดชะงักลง “ข้อมูลจากฝั่งธันวาที่นายได้รับมา มันเป็นเพียงกับดัก ศิลา นายมองไม่ออกหรือว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้สายข่าวของเราเข้าถึงบันทึกการประชุมลับนั่นได้ง่ายดายขนาดนั้น?” “ง่ายดายงั้นหรือ?” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก “หรือเป็นเพราะเธอต่างหากที่พยายามบิดเบือนเส้นทางข้อมูล เพื่อปกป้องใครบางคนที่เธอไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับออกซิเจนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเรียบเฉยของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ฉันอยู่เคียงข้างนายมาตลอด ตั้งแต่ที่ครอบครัวนายถูกพรากไป... นายลืมไปแล้วหรือว่าใครกันที่ลากนายออกมาจากขุมนรกนั่น” “ฉันไม่เคยลืม” ศิลาก้าวเข้าหาเธอจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้าของหญิงสาว “แต่ความจงรักภักดีมักจะมีวันหมดอายุ โดยเฉพาะเมื่อความเชื่อใจมันถูกแทนที่ด้วยความลับที่เธอซ่อนไว้ในไฟล์รหัสผ่านนั่น” รินรดากำหมัดแน่น เธอรับรู้ได้ว่าศิลาไม่ได้เพียงแค่สงสัย แต่เขากำลัง 'ล่า' หาความจริงโดยไม่สนว่าจะต้องทำลายความสัมพันธ์ที่สร้างมานานกี่ปี “บันทึกนั่นระบุว่าธันวาจะบุกคลังแสงที่ท่าเรือตะวันออกในคืนนี้” ศิลาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เลื่อนภาพกราฟิกแผนที่ที่แสดงตำแหน่งจุดยุทธศาสตร์ “แต่ข้อมูลที่เธอส่งมาเมื่อครู่ กลับบอกว่าเขาจะปรากฏตัวที่ฐานปฏิบัติการลับใต้ดินใจกลางเมือง ข้อมูลสองชุดนี้ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง... ใครบางคนกำลังโกหก และในสถานการณ์เช่นนี้ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงความตาย” “ถ้าฉันจะฆ่านาย ฉันทำไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาวางแผนซับซ้อนขนาดนี้” รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “นายมันก็แค่ชายที่ถูกอดีตหลอกหลอนจนมองคนรอบข้างเป็นศัตรูไปหมด นายกำลังเสียสติ ศิลา!” “อาจจะจริง” ศิลาถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาของเขาดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยว “แต่ในโลกที่เชื่อใจใครไม่ได้ ความสติแตกอาจจะเป็นอาวุธเดียวที่ปกป้องฉันจากพวกทรยศได้” เขาหมุนตัวเดินไปยังประตูทางออกโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าของหน้าจอที่กระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อลับร่างของชายหนุ่มไปแล้ว รินรดาก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ เธอรีบกวาดนิ้วปิดหน้าจอหลักทันที ก่อนจะเปิดไฟล์ลับอีกไฟล์หนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด บนหน้าจอปรากฏภาพถ่ายชุดหนึ่ง เป็นภาพของศิลาในวัยเด็กที่ยืนอยู่ข้างชายลึกลับคนหนึ่ง—คนที่รินรดาเพิ่งสนทนาด้วยผ่านสัญญาณเข้ารหัสลับเมื่อสิบนาทีก่อน *‘เขาเริ่มสงสัยแล้ว’* ข้อความที่เธอกำลังพิมพ์ตอบโต้ปรากฏขึ้น *‘ปล่อยให้เขาเป็นไปตามแผน’* ปลายทางตอบกลับทันควัน *‘เมื่อเขาสูญสิ้นความศรัทธาในตัวเพื่อนร่วมทาง เขาจะไร้ซึ่งที่ไป และนั่นคือเวลาที่เขาต้องกลับมาหาเรา... ในฐานะอาวุธที่สมบูรณ์แบบที่สุด’* ในขณะเดียวกัน ศิลาที่เดินออกมาสู่ความมืดมิดของทางเดินภายนอก เขาก็หยุดชะงัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังแว่วมาตามลมจากมุมมืดของอาคาร เขาไม่ได้หันไปมอง แต่กุมด้ามปืนที่เอวไว้แน่น หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง “ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นั่น ธันวา” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดุดัน ความมืดเบื้องหน้าค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมา เขาคือธันวา อดีตเพื่อนสนิทที่ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้วซ้าย เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่ได้เป็นศัตรูที่กำลังจะห้ำหั่นกัน “ข้อมูลขัดแย้งกันสนุกดีใช่ไหมล่ะ ศิลา?” ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “นายคิดว่าใครส่งข้อมูลชุดแรกให้รินรดา? และใครกันที่วางแผนให้เรามาเจอกันที่นี่ในเวลาที่ความเชื่อใจของพวกนายถึงจุดต่ำสุดแบบนี้?” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบ ความจริงบางอย่างเริ่มแจ่มชัดขึ้นในหัว แต่ทว่าก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ เสียงไซเรนเตือนภัยขององค์กรก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งฐานทัพ พร้อมกับแสงไฟสีแดงที่สาดส่องลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ไม่เพียงแค่นั้น เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นจากห้องที่รินรดาอยู่! มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับความพลิกผันในครั้งนี้นะครับ