ข้อมูลลับฉบับที่หนึ่ง

"หยุดมือซะ ริน..." เสียงของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องลับใต้ดิน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวสะท้อนเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ของเขาราวกับหมาป่าที่กำลังดมกลิ่นเลือด นิ้วเรียวยาวของรินรดาชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ เสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานหนักส่งเสียงครางต่ำคล้ายเสียงครวญของปีศาจที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก "ถ้าฉันหยุดตอนนี้ เราจะไม่มีวันได้เห็นสิ่งที่อยู่หลังม่านเหล็กนั่นอีกเลยนะ ศิลา" รินรดาตอบกลับโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม ศิลาเดินเข้าไปใกล้ เขาไม่ได้ขวางเธอ แต่กลับวางมือลงบนไหล่ของหญิงสาว สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบของเขาทำให้รินรดาสะดุ้ง แต่เขาก็ไม่ได้ถอนมือออก "ฉันรู้... แต่เธอต้องเข้าใจว่า ข้อมูลที่พวกมันปิดตายไว้ขนาดนี้ มันไม่ได้มีไว้ให้คนธรรมดาอย่างเราเข้าไปแตะต้อง ความตายอาจจะเป็นราคาที่ถูกที่สุดที่เราต้องจ่าย" รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอกดรหัสผ่านครั้งสุดท้ายลงไป แถบสถานะการดาวน์โหลดบนหน้าจอขยับเขยื้อนอย่างเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน 0%... 40%... 80%... และแล้ว ความเงียบที่บีบคั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงสัญญาณเตือนที่ดังลั่นไปทั่วห้อง "ผ่านแล้ว" เธอพึมพำ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ไฟล์เอกสารลับที่ค่อยๆ คลี่คลายออก ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอนั้นไม่ใช่พิมพ์เขียวของอาวุธ หรือรายชื่อบัญชีธนาคารอย่างที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่มันกลับเป็นบันทึกการสังเกตการณ์บุคคลรายบุคคล... ศิลาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นรูปถ่ายของชายหญิงคู่หนึ่งในวัยหนุ่มสาว รูปนั้นถ่ายไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน ในสถานที่ที่เขาจำได้ขึ้นใจว่ามันคือสวนหลังบ้านของพ่อกับแม่เขา "นี่มันอะไรกัน..." ศิลาพึมพำ เสียงของเขาขาดห้วง ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ มือที่เคยหยิบจับอาวุธอย่างมั่นคงกลับสั่นเทาเมื่อเขาเห็นชื่อที่อยู่ใต้ภาพนั้น 'เป้าหมายระดับที่หนึ่ง: ผู้ทรยศ... สถานะ: กำจัดเรียบร้อย' รินรดารีบเลื่อนหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว เธอพบไฟล์วิดีโอที่ถูกเข้ารหัสไว้ชั้นในสุด เมื่อเธอคลิกเปิด ภาพความทรงจำที่ศิลาพยายามลบมันทิ้งกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง มันเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดในคืนวันที่บ้านของเขาถูกเพลิงเผาผลาญ ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด ท่าทางของเขาดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด "ศิลา... ดูนั่น" รินรดาชี้ไปยังเงาร่างที่ถือปืนเก็บเสียงในมือ ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิท ใบหน้าซีกหนึ่งถูกแสงไฟส่องจนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปดาวกระจายที่ขมับ ศิลาเบิกตากว้างจนแทบถลน เขาจำรอยแผลนั้นได้... มันคือรอยแผลของเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขามีในตอนนั้น "ธันวา..." ศิลาเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอด้วยความแค้นที่สุมอยู่ในอก "มันเป็นคนทำ... มันเป็นคนฆ่าพวกท่าน" รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไฟล์เอกสารหน้าถัดไปขึ้นมา หน้าจอแสดงผลกราฟิกที่ซับซ้อน มันคือแผนผังองค์กรที่แสดงให้เห็นว่า ธันวาไม่ได้เป็นเพียงแค่คนลงมือ แต่มันเป็น 'หมาก' ที่ถูกวางตัวมาตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาเริ่มคบหากันเป็นเพื่อนสนิท "ไม่ใช่แค่นั้นนะศิลา" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่เธออ่านข้อความในไฟล์นั้น "องค์กรไม่ได้แค่จ้างมันให้ฆ่าครอบครัวเธอ แต่พวกมันส่งมันมาเพื่อ 'เฝ้าดู' เธอมาตลอด ยี่สิบปีที่ผ่านมา ทุกก้าวย่างที่เธอเดิน ทุกลมหายใจที่เธอมี... ธันวามันรายงานทุกอย่างกลับไปยังเบื้องบนตลอดเวลา" ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของศิลา ข้อมูลลับฉบับที่หนึ่งที่พวกเขาเพิ่งได้มา ไม่ใช่แค่ข่าวร้าย... แต่มันคือคำประกาศิตที่บอกว่าชีวิตของเขาถูกขีดเส้นไว้โดยปีศาจในคราบเพื่อนสนิท "ถ้าอย่างนั้น..." ศิลาลุกขึ้นยืน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "ที่ผ่านมา มิตรภาพของเรา... ความทรงจำทั้งหมด... มันก็แค่บทละครที่ถูกจัดฉากขึ้นมางั้นเหรอ?" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ เสียงเคาะประตูสามครั้งเป็นจังหวะที่คุ้นเคยดังขึ้นช้าๆ ราวกับจงใจจะให้พวกเขารับรู้ว่าบัดนี้ 'ศัตรู' ได้มาถึงหน้าบ้านแล้ว ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ภายใต้เงาสลัว ชายผู้นั้นยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน ราวกับว่านี่คือการพบปะเพื่อนฝูงในยามเย็นปกติธรรมดา "ยินดีด้วยนะศิลา... ที่ในที่สุดนายก็รู้ความจริงเสียที" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงมาด้วยคำพูดที่ทำให้ศิลาต้องหยุดกึก "แล้วก็... ขอบใจนะรินรดา ที่ช่วยถอดรหัสไฟล์ที่ฉันเขียนทิ้งไว้ให้... เพราะถ้าเธอไม่ทำ ฉันก็คงไม่มีข้ออ้างที่จะกลับมาปิดงานนี้ด้วยมือตัวเองเสียที" มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความพลิกผันของโชคชะตาในตอนนี้นะครับ