ความกลัวของศัตรู

นิ้วเรียวยาวของธันวากำลังสั่นเทา—ภาพนี้คือสิ่งที่ไม่เคยปรากฏขึ้นเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมานับตั้งแต่พวกเขากลายเป็นปฏิปักษ์ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมส่องสะท้อนใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อกาฬของชายผู้เคยประกาศก้องว่าตนเองคือ “ผู้สร้างระเบียบใหม่” ดวงตาที่เคยคมกราบและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับเบิกกว้างจ้องมองโค้ดโปรแกรมสีแดงฉานที่กำลังวิ่งพล่านบนหน้าจอ บ่งบอกถึงการถูกเจาะระบบอย่างเบ็ดเสร็จจากบุคคลที่เขาเคยคิดว่าอยู่ใต้ฝ่าเท้า ร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ไม่ได้เริ่มต้นจากกระสุนปืนหรือคมดาบ หากแต่มันคือกำแพงป้องกันข้อมูลชั้นสุดท้ายที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย เหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาด ธันวากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามปูดโปน เสียงลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด หอบถี่ราวกับคนกำลังจมน้ำ ทั้งที่อุณหภูมิภายในห้องถูกปรับไว้ค่อนข้างเย็นเยียบ "เป็นไปไม่ได้..." พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินจิตวิญญาณของเขาอย่างช้าๆ รอยยิ้มเย้ยหยันที่มักประดับอยู่บนมุมปากหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความหวาดระแวงที่ส-ะท้อนผ่านแววตาคู่คมที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ตลอดชีวิตของการเป็นอาชญากรทางความคิดและการวางแผน ธันวาเชื่อมั่นเสมอว่าตนเองคือผู้กำหนดเกม หมากทุกตัวบนกระดานต้องเดินตามรอยเท้าที่เขาขีดไว้ ทว่าในเวลานี้ เบื้องหลังรอยร้าวของระบบรักษาความปลอดภัย เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจของศิลา—ชายผู้กุมความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือน และหญิงสาวผู้กุมรหัสผ่านแห่งความจริงอย่างรินรดา ทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์โต้ตอบกลับมาบนหน้าจอ เปรียบเสมือนเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ห้องขังของเขาเรื่อยๆ ธันวาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง แรงเหวี่ยงทำให้ข้าวของบนโต๊ะทำงานกระจัดกระจายระเนระนาด แต่เขาไม่ได้สนใจเสียงแตกหักเหล่านั้น ความกลัวที่ฝังรากลึกในใจกำลังแผ่ขยายตัวออกไปราวกับเชื้อร้าย มันไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม—ความกลัวที่จะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาเคยทำลายลงไป ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดอีกด้านหนึ่งของตึกบัญชาการ รินรดากำลังจดจ่ออยู่กับการรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมคีย์บอร์ด แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนแว่นตาของเธอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ขณะที่ศิลายืนกอดอกพิงกำแพงสีหม่น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกฮู้ดจ้องมองภาพผ่านกล้องวงจรปิดที่จับภาพความกระวนกระวายของธันวาไว้ได้ทั้งหมด "เขาเริ่มสูญเสียความเยือกเย็นแล้ว" รินรดากระซิบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "จิตวิทยาที่คุณใช้ได้ผลเกินคาด ธันวาไม่เคยชินกับการเป็นฝ่ายไล่ตามหลังใคร" ศิลาไม่ได้ตอบทันที เขายังคงใช้สายตาพิจารณาทุกอากัปกิริยาของอดีตเพื่อนสนิท ภาพของธันวาที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระสือกระสน สะท้อนภาพความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจมาเนิ่นนาน ความเงียบงันระหว่างพวกเขาทั้งคู่มีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ มันคือการชำระสะงล้างทางจิตวิญญาณที่ดำเนินมาถึงบทสรุปอันใกล้เข้ามาทุกที "คนเรามักจะกลัวสิ่งที่ตนเองไม่เข้าใจมากที่สุด" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัว "และธันวา... เขากำลังกลัวความจริงที่เขาสร้างขึ้นมาเอง" ความตึงเครียดภายในห้องควบคุมพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะสัมผัสได้ รินรดากดปุ่ม enter ครั้งสุดท้ายเพื่อส่งไฟล์ข้อมูลชิ้นสำคัญเข้าสู่ระบบหลักขององค์กรศัตรู เป็นการปิดตายทุกเส้นทางหนีทีไล่ของธันวาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่หน้าจอแสดงสถานะ "Operation Complete" เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก ไม่ใช่เสียงสัญญาณจากระบบของธันวา... แต่เป็นเสียงสัญญาณจากชั้นใต้ดินที่ควรจะว่างเปล่า! ศิลาหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักฆ่าร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เขาดึงตัวรินรดาให้ถอยหลังหลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกำแพงเข้ามาอย่างแม่นยำ เศษปูนกระเด็นว่อน ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ประตูเหล็กกล้าที่ควรจะล็อกหนาแน่นกลับถูกระเบิดเปิดออกด้วยแรงทำลายล้างสูงจากภายนอก ร่างในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากโลหะไร้อารมณ์ แต่นัยน์ตาที่มองตรงมายังศิลากลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—บุคคลที่ทุกคนคิดว่าตายไปตั้งแต่เหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งอดีตไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน