ชัยชนะเล็กๆ

“ถ้านายยังกดรหัสผ่านนั่นซ้ำอีกครั้ง ระบบป้องกันตัวเองของฐานจะล็อกทุกอย่าง และเราทั้งคู่จะถูกฝังอยู่ใต้คอนกรีตพวกนี้ถาวร ศิลา” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากทว่าสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจัดจ้าจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามขมับของหญิงสาว เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูนรกร้างที่กั้นระหว่างทางรอดกับหายนะ ศิลาไม่ตอบ เขากระชับปืนพกในมือแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่สั่นสะเทือนจากการระเบิดวงกว้างที่เขาเป็นคนวางโครงสร้างไว้เอง ฐานย่อยแห่งที่สามขององค์กรกำลังล่มสลายลงต่อหน้าต่อตา เสียงโลหะบิดเบี้ยวและเสียงเตือนภัยดังก้องราวกับเสียงกรีดร้องของสัตว์ร้ายที่กำลังสิ้นใจ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อล้มเหลว ริน” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด “ถ้าธันวาคิดจะเปลี่ยนโลกด้วยเลือด ผมก็จะเป็นคนดับไฟในเตาหลอมของมันให้หมด” “นายกำลังบ้า” รินรดาแค่นยิ้ม “การทำลายฐานย่อยนี้ไม่ได้แค่ทำให้พวกมันเสียศูนย์ แต่มันเหมือนกับการเอานิ้วไปจิ้มตาพญามาร... นายคิดหรือว่าธันวาจะปล่อยให้คนที่เป็นคนหักหลังเขามีชีวิตรอดไปถึงตอนเช้า?” ศิลาเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพอดีตแวบเข้ามาในห้วงความคิด—ภาพธันวาในชุดนักศึกษาที่ยืนหัวเราะอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่ภาพนั้นจะถูกแทนที่ด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งในวันที่เขาสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับกองเพลิง เขาสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นทิ้ง ความแค้นคือเชื้อเพลิงที่หล่อเลี้ยงชีวิตเขามาตลอดสามปีนี้ “ให้มันรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายล่า” ตูม! แรงระเบิดจากชั้นล่างสั่นสะเทือนจนฝุ่นปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ศิลาคว้าแขนรินรดาดึงตัวเธอหลบเข้าหลังเสาเหล็กกล้าทันเวลา แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้เงามืดที่ทอดยาวดูเหมือนปีศาจที่พร้อมจะเข้าจู่โจม “เข้าได้แล้ว!” รินรดาร้องบอกพร้อมกับที่ประตูกลเหล็กหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออก “ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้ ข้อมูลการโอนถ่ายเงินทุนและการพิกัดฐานทัพใหญ่ ถ้าเราเอาออกไปได้ องค์กรของมันจะถูกถอนรากถอนโคนภายในหนึ่งสัปดาห์” ศิลาพยักหน้า เขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องควบคุม รวดเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องมองเหยื่อไว้มั่น แต่ทว่า... เมื่อก้าวเข้าสู่ใจกลางห้อง สายตาของเขากลับหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ตัวกลาง ไม่ได้มีแค่แผนที่ฐานทัพ แต่มันคือภาพถ่ายสดจากกล้องวงจรปิดในสถานที่แห่งหนึ่ง... สถานที่ที่เขาจำได้แม่นยำ บ้านหลังเก่าที่เขาเคยอาศัยอยู่ก่อนที่ทุกอย่างจะมอดไหม้ไปกับเปลวเพลิง และในภาพนั้น มีร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมกับหันมามองกล้องราวกับรู้ว่าเขากำลังดูอยู่ ธันวา... เขายืนอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ท่ามกลางหลุมศพของครอบครัวเขา “ริน... ดูนี่” ศิลาเสียงสั่น มือที่ถือปืนสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดาเดินเข้ามาดู ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเธอต้องยกมือปิดปาก แสงไฟจากหน้าจอฉายให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของธันวาที่ส่งผ่านมายังพวกเขาผ่านเลนส์กล้อง มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ทันใดนั้น เสียงจากลำโพงในห้องก็ดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ศิลาจำได้ขึ้นใจ “ยินดีด้วยนะศิลา... นายทำลายฐานที่ผมทิ้งไว้ให้ทำลายได้สำเร็จจริงๆ สมกับเป็นเพื่อนสนิทที่ผมภูมิใจมาโดยตลอด” เสียงของธันวาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แต่นายรู้ไหมว่าของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้ในฐานนี้ ไม่ใช่ข้อมูลพวกนั้นหรอก...” ศิลารีบหันกลับไปมองรอบห้อง ทันใดนั้น ไฟสีแดงฉุกเฉินก็ดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม พร้อมกับเสียงติ๊ดที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ มาจากใต้ฐานเครื่องควบคุม “ของขวัญของนาย คือความตายที่นายเลือกเอง... ผมรออยู่นะ เพื่อนรัก” เสียงระเบิดดังขึ้นจากอีกด้านของห้องกำแพงพังทลายลง พร้อมกับร่างของกลุ่มชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาจากเงามืด นำหน้าโดยบุคคลที่ศิลาไม่คิดว่าจะเห็นในสภาพที่สมบูรณ์ขนาดนี้... ชายคนนั้นเดินถือรูปถ่ายใบหนึ่งในมือ ซึ่งเป็นรูปถ่ายของรินรดาที่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานขององค์กรลับเมื่อเช้านี้ รินรดามองดูรูปนั้นแล้วหน้าซีดเผือด “นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้” ศิลาเงยหน้าขึ้นมองชายชุดดำที่ยืนล้อมกรอบเขาไว้ ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามา ทั้งความเจ็บปวดจากอดีตที่ธันวาขุดคุ้ย และวิกฤตที่รินรดากำลังตกเป็นเป้าหมาย เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่เข็มวินาทีกำลังเดินถอยหลังสู่ศูนย์อย่างรวดเร็ว ทางเลือกเหลือเพียงหนึ่งเดียว และมันเป็นทางเลือกที่จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งอดีตไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน