การต่อสู้ในที่ลับ

"นายคิดจริงๆ หรือว่าความมืดจะซ่อนเศษซากของความผิดพลาดนายได้ตลอดไป ธันวา?" เสียงของศิลาก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างย่านอุตสาหกรรมเก่าแก่ ร่างสูงในชุดสีดำสนิทกลมกลืนไปกับมุมมืดของกำแพงคอนกรีต เขาไม่ได้พกพาอาวุธปืน แต่ในมือคือมีดสั้นเล่มที่เขาได้รับสืบทอดมาจากพ่อ มันเย็นเยียบและคมกริบพอจะตัดผ่านความศรัทธาที่บิดเบี้ยวของอดีตเพื่อนสนิทได้ในฉับเดียว ที่มุมห้อง... ธันวานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่า แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะโลหะ เกิดเสียง 'เคร้ง' ที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทั้งคู่ "ความผิดพลาดคือมุมมองของพวกอ่อนแอ ศิลา" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม "นายยังคงยึดติดกับอดีตที่เน่าเฟะ... นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราถึงเดินทางมาถึงจุดนี้ จุดที่นายต้องเลือกเอาชีวิตมาทิ้งเพื่ออุดมการณ์ที่ไม่มีวันเข้าใจ" ศิลาไม่รอช้า เขาขยับกายดุจเงาพราย พุ่งเข้าหาธันวาด้วยความเร็วที่เหนือการคาดเดา แต่นั่นเป็นเพียงแผนลวง ธันวาแสยะยิ้มก่อนจะกดสวิตช์ใต้โต๊ะทันที ผนังเหล็กหนาหนักเลื่อนลงมาปิดกั้นเส้นทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของเหล่านักรบรับจ้างนับสิบที่โผล่ออกมาจากเงามืดรอบทิศทาง "รินรดา!" ศิลาร้องเรียกผ่านหูฟังขนาดจิ๋วในหู "ฉันจัดการระบบล็อกของประตูทั้งหมดแล้ว แต่นายมีเวลาแค่สามนาที ก่อนที่พวกมันจะรีเซ็ตระบบรักษาความปลอดภัยเอง!" เสียงของรินรดาฟังดูเคร่งเครียดและรวดเร็ว "ทางซ้ายมือ... พวกมันพกอาวุธหนัก อย่าปะทะตรงๆ ใช้ทางเดินท่อระบายอากาศนั่น!" ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแค่พลิกตัวหลบกระสุนนัดแรกที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่ศัตรูคนแรกด้วยทักษะการต่อสู้ที่ดุดันและแม่นยำ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาไร้ซึ่งความลังเล ราวกับร่างกายนี้นำพาด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี เขาหักข้อมือศัตรู แย่งชิงอาวุธ และใช้มันเป็นโล่กำบังท่ามกลางห่ากระสุนที่เริ่มระดมยิงเข้ามา ความโกลาหลในฐานย่อยแห่งนี้เปรียบเสมือนสมรภูมิขนาดย่อม กลิ่นดินปืนและกลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ศิลาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ... ธันวาไม่ได้หนีไปไหน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองดูการต่อสู้ด้วยสายตาที่เรียบเฉย ราวกับศิลากำลังแสดงโชว์ตลกให้เขาดู "นายคิดว่าฉันเตรียมการมาแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยงั้นรึ?" ธันวาตะโกนข้ามเสียงปืน "สิ่งที่นายกำลังทำลายอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ฐานย่อย แต่มันคือโครงข่ายข้อมูลที่เชื่อมต่อกับ 'สมองกล' ขององค์กร ถ้าทำลายจุดนี้ไป ความทรงจำของครอบครัวนายที่ถูกบันทึกไว้ในนั้น... จะสูญหายไปตลอดกาล!" มือของศิลาชะงักลงครู่หนึ่ง นี่คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อแม่ที่เขาตามหามาตลอดชีวิตกำลังอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ตรงหน้า... แต่ถ้าเขาหยุดตอนนี้ เขาก็ต้องตายด้วยคมกระสุนของพวกคนทรยศ "อย่าไปฟังมันศิลา!" รินรดาแผดเสียงผ่านหูฟัง "นั่นมันกับดักทางจิตวิทยา ถ้าข้อมูลพวกนั้นถูกทำลาย เราก็สร้างใหม่ได้จากรอยร้าวในอดีต แต่นายจะไม่มีวันได้โอกาสฆ่ามันอีกเป็นครั้งที่สอง!" ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาที่เคยสับสนกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง เขาตัดสินใจทิ้งปืนในมือ แล้วคว้าวัตถุระเบิดขนาดจิ๋วที่รินรดาแอบส่งให้ก่อนหน้านี้ออกมา "ความทรงจำที่แปดเปื้อนเลือด... ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้หรอก" เขากระโดดพุ่งตัวเข้าหาใจกลางของเซิร์ฟเวอร์ แรงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว โครงสร้างเหล็กของฐานย่อยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟวูบดับลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทว่าในความมืดนั้นเอง ศิลาสัมผัสได้ถึงไอเย็นของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาจากด้านหลัง "นายฉลาดขึ้นนะศิลา..." เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากธันวาที่มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ "แต่น่าเสียดาย ที่นายน่าจะรู้นะว่า คนที่จะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อดูจุดจบของนาย ไม่ได้มีแค่ฉัน" ศิลาแข็งทื่อไปทั้งร่าง เมื่อปลายกระบอกปืนอีกกระบอกถูกประทับลงที่หน้าอกของเขา พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่ส่องมาจากเงามืดของบันไดวนชั้นบน... บุคคลที่เขาไม่อยากเชื่อว่าจะปรากฏตัวอยู่ที่นี่กำลังก้าวลงมาอย่างใจเย็น ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับฝัน ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟฉายที่ส่องลงมา มันคือใบหน้าของพ่อ... ผู้ซึ่งควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งอดีตไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน