พันธมิตรจากที่ไกล

“ถ้าคุณจะลงมือฆ่าผม ก็จงทำเสียตอนนี้ อย่าให้ผมต้องเสียเวลาฟังคำลวงจากปากพวกคนตายเดินดินอีกเลย” เสียงของศิลาแหบพร่า ทว่ากังวานด้วยแรงอาฆาตที่พุ่งออกมาจากดวงตาคู่คม เขาจ้องมองชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าในห้องใต้ดินอันมืดมิด กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับที่แห่งนี้คือสุสานที่รอการฝังร่างของใครสักคน ชายวัยกลางคนผู้นั้น—ชายที่ถูกขนานนามว่า 'ผู้คุมกฎแห่งเงา'—เพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่าเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงระฆังมรณะในความรู้สึกของรินรดาที่ยืนกุมมือแน่นอยู่ข้างหลังศิลา “ศิลา... ใจเย็นหน่อย” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น เธอรู้ดีว่าในเวลานี้ การเป็นศัตรูกับองค์กรใต้ดินกลุ่มนี้หมายถึงจุดจบของพวกเขา แต่ในเมื่อธันวากำลังไล่ล่าพวกเขาดั่งสุนัขป่าที่หิวโหย พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอความช่วยเหลือจาก 'ปีศาจ' ที่ยอมทำสัญญาด้วยเลือด “ความตายไม่ใช่สิ่งที่ผมปรารถนา” ชายในชุดสูทกล่าวขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็น “สิ่งที่ผมต้องการจากคุณ... คือสิ่งที่ธันวาพยายามทำลายทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน” ศิลานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกเศษเสี้ยวแห่งความแค้นบดบังเริ่มสั่นไหว เขาจำได้เพียงภาพเปลวเพลิงที่กลืนกินบ้านทั้งหลัง และเสียงกระซิบสุดท้ายของพ่อก่อนสิ้นลมที่บอกให้เขามีชีวิตอยู่เพื่อ 'กุญแจ' ชิ้นนั้น “คุณรู้เรื่องของธันวาดีเกินไป” ศิลาแค่นหัวเราะ “คนอย่างคุณไม่ได้ทำอะไรเพราะความเมตตา บอกมาเถอะว่าต้องการอะไรเป็นค่าตอบแทน ถ้าผมไม่มีเงินหรืออำนาจมากพอจะให้คุณ ก็อย่าได้หวังว่าจะได้เห็นศพของผมก่อนเวลาอันควร” ผู้คุมกฎแห่งเงานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ “ผมไม่ได้ต้องการเงิน ศิลา ผมต้องการ 'ความจริง' ที่ถูกซ่อนอยู่ในหน่วยความจำสมองของคุณ ซึ่งคุณเองก็ยังเข้าไม่ถึงมัน” รินรดาก้าวออกมาข้างหน้า สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่เอกสารนั้น “นี่คือเอกสารลับของโครงการ ‘เนตรพันธนาการ’ ใช่ไหม? คุณเอามาจากไหน!” “ข้อมูลไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาด้วยความบังเอิญ รินรดา” ชายผู้นั้นตอบพลางลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลภายในห้อง “ธันวาไม่ได้เป็นแค่คนบ้าอำนาจ แต่มันคือผลผลิตที่ผิดพลาดจากโครงการนี้ และถ้าคุณสองคนต้องการจะโค่นล้มมัน กลุ่มของเราจะมอบเส้นทางเข้าสู่ฐานทัพลับของธันวาให้ แต่มีข้อแม้...” ศิลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงต่ำ “ข้อแม้คืออะไร?” “คุณต้องเป็นคนลั่นไกสังหารมันด้วยมือของคุณเอง... แม้ในวินาทีที่มันจะเอ่ยชื่อของคนที่ฆ่าครอบครัวคุณจริงๆ ก็ตาม” คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ศิลาพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี มือของศิลากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทะกับความสงสัยที่ว่า ธันวาอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่านั้น ขณะที่ความตึงเครียดในห้องกำลังถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแว่วมาจากชั้นบนของตัวอาคาร ทันใดนั้น ไฟในห้องใต้ดินก็ดับพรึ่บลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ รินรดารีบดึงตัวศิลาให้หลบเข้าหลังเสาคอนกรีต “พวกมันตามมาเร็วเกินไป!” รินรดาแฮ็กเข้าสู่ระบบกล้องวงจรปิดในพริบตา ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ศิลา... กองกำลังพิเศษของธันวาไม่ได้มาแค่หน่วยเดียว แต่มันมาพร้อมกับ ‘ผู้คุมเงา’ อีกคน” ศิลาชักปืนพกคู่กายออกมา ตรวจสอบกระสุนในรังเพลิงด้วยความนิ่งสงบที่สวนทางกับสถานการณ์ “ถ้าเราต้องตายที่นี่ อย่างน้อยธันวาก็ต้องเสียกองกำลังที่ดีที่สุดไป” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนกำลังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงกระจกแตกกระจายด้านบน ประตูเหล็กนิรภัยของห้องใต้ดินถูกกระแทกจนสั่นสะเทือน บานพับเหล็กค่อยๆ งอตัวตามแรงอัดมหาศาลจากภายนอก ผู้คุมกฎแห่งเงาที่เพิ่งยื่นข้อเสนอหายตัวไปจากห้องราวกับอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว ทว่าในจังหวะที่บานประตูเหล็กกำลังจะพังทลายลง ศิลาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แปะอยู่บนเอกสารที่ชายคนนั้นทิ้งไว้ มันไม่ใช่แค่แผนที่ แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกทิ้งไว้... มันเป็นรูปถ่ายของเขากับธันวาในวัยเด็ก แต่ในภาพนั้น... มีบุคคลที่สามยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งคู่... บุคคลที่เขาจำได้ดีว่าเป็นคนที่ตายไปในเหตุการณ์คืนนั้น ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในรูปถ่ายนั้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังลั่นทะลุเข้ามาในห้องปิดตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในครั้งนี้ไปกับผมนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน