รุ่งอรุณแห่งสงคราม

"ถ้ามึงจะเหนี่ยวไก ก็ทำเสียตอนนี้ศิลา อย่าให้กูต้องเสียเวลาขู่เพื่อนเก่าด้วยความอดทนที่เหลือน้อยนิดเลย" เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอาคารสำนักงานใหญ่ขององค์กรลับ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้า ลมเบื้องล่างโหมกระหน่ำตีหน้าต่างกระจกจนสั่นไหว แต่แววตาของชายหนุ่มที่ถือปืนจ่อไปทางเขา—ศิลา—กลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม ศิลากระชับปืนในมือแน่น นิ้วชี้สัมผัสไกปืนด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับแบกรับน้ำหนักของคนทั้งตระกูลที่ล้มตายไปเมื่อสิบปีก่อนไว้บนนั้น "มึงเปลี่ยนไปมากนะธันวา... หรือจริงๆ แล้วนี่คือตัวตนที่มึงซ่อนเอาไว้ตลอดเวลาที่เราเคยเป็นพี่น้องกัน?" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เราทุกคนล้วนเป็นเหยื่อของโชคชะตาที่ถูกขีดเขียนไว้ สิ่งที่กูทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการ 'ชำระล้าง' ต่างหาก มึงถามหาความจริงไม่ใช่หรือ? งั้นก็ดูให้เต็มตาว่าสิ่งที่มึงปกป้องมาตลอดชีวิต มันเน่าเฟะแค่ไหน" ในมุมมืดของดาดฟ้า รินรดาที่กำลังรัวนิ้วลงบนแท็บเล็ตเพื่อเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของอาคาร เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นที่ข้างขมับ เธอรู้ดีว่าเวลาของพวกเขาเหลือไม่มาก ระบบกำลังรีเซ็ตตัวเองและปืนใหญ่เลเซอร์ที่ธันวาติดตั้งไว้กำลังจะเริ่มทำงาน หากศิลาไม่ตัดสินใจในวินาทีนี้ ทุกสิ่งที่พวกเขาพยายามมาตลอดครึ่งปีจะสูญเปล่า "ศิลา... อย่าฟังมัน!" รินรดาตะโกนข้ามเสียงลม "ข้อมูลที่ฉันกู้มาได้บอกว่าธันวาไม่ได้ทำคนเดียว มันมีเบื้องหลังใหญ่กว่านั้น ถ้าคุณเหนี่ยวไกตอนนี้ เราจะไม่มีวันรู้เลยว่าใครคือคนที่บงการอยู่ข้างหลังมัน!" ธันวาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาเย็นชา "คุณรินรดา... ความฉลาดของคุณน่าชื่นชม แต่ก็น่ารำคาญไม่แพ้กัน" เขาดึงรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เอาล่ะศิลา เลือกเอาว่ามึงจะรักษาความยุติธรรมที่ว่างเปล่า หรือจะเลือกกู้ซากความทรงจำที่แตกสลายของมึงคืนมา" ศิลาหลับตาลงชั่วขณะ ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับวันที่บ้านของเขาถูกเผาไหม้แล่นเข้ามาในหัว ภาพของชายในชุดสูทสีดำที่ไม่ได้มีใบหน้าแบบธันวา... แต่เป็นใครบางคนที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ลดปืนลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะเขารับรู้ได้ถึงกับดักที่ซ่อนอยู่ "กูไม่ฆ่ามึงตอนนี้หรอกธันวา" ศิลากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนเก่า "เพราะมึงคือคนเดียวที่จะพาไปเจอไอ้คนที่ฆ่าครอบครัวกูได้ และกูจะทำแบบนั้นด้วยมือของกูเอง ไม่ใช่ด้วยวิธีสกปรกแบบที่มึงทำ" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบของรินรดาดังระงม แสงสีแดงวาบไปทั่วชั้นดาดฟ้า ธันวาแสยะยิ้มก่อนจะกดรีโมทในมือ "สายไปแล้วเพื่อนรัก... สงครามที่แท้จริงมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังกึกก้องจากชั้นล่างแรงอัดมหาศาลทำให้พื้นปูนร้าวราน ธันวากระโดดหายเข้าไปในเงามืดของอาคารทิ้งไว้เพียงความโกลาหล ศิลาพุ่งเข้าไปหารินรดาเพื่อคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่พื้นตรงหน้าจะถล่มลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ท่ามกลางเศษฝุ่นและแสงไฟที่ดับลง รินรดารีบยื่นแท็บเล็ตให้ศิลาดู "นี่... นี่มันหมายความว่ายังไง ศิลา? ข้อมูลที่ฉันดึงมาได้ล่าสุด มันไม่ใช่รายชื่อคนทรยศ แต่มันเป็นแผนผังองค์กรที่โยงไปถึงสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ... และ... และรอยนิ้วมือในไฟล์ดิจิทัลนี้..." ศิลาอ่านชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับมีใครมาบีบคอไว้ ชื่อที่เขามั่นใจว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาอายุได้เจ็ดขวบ ปรากฏหราอยู่บนสถานะ 'ผู้บัญชาการสูงสุด' ของฝ่ายที่ธันวากำลังร่วมมือด้วย ก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยปาก ประตูทางออกดาดฟ้าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังติดอาวุธที่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่มาเพื่อ 'เก็บกวาด' ท่ามกลางแสงสลัวของจันทร์เสี้ยว บุคคลที่ก้าวออกมาจากแถวทหารคือชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก เขามองศิลาด้วยแววตาที่คุ้นเคยอย่างเจ็บปวด ก่อนจะวางปืนลงและเอ่ยประโยคที่ทำให้ศิลาต้องหยุดชะงัก "มาถึงตรงนี้แล้ว... แกยังจะกล้าถามหาความจริงอีกหรือ ลูกชายคนรอง?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทสรุปขององค์ที่หนึ่ง และเตรียมตัวรับแรงกระแทกในก้าวต่อไปของโชคชะตาด้วยกันนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน