รินรดา

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังเข้าไปในก้านสมองแทนที่จะเป็นแค่หัวไหล่" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังศิลา กลิ่นอายของดินปืนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มีความเย็นเยียบเหมือนดอกไม้ในคืนหิมะตกโชยเข้าจมูก ศิลากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือของเขาสั่นเทาขณะที่พยายามยึดกุมบาดแผลที่หน้าท้องซึ่งถูกคมมีดของสมุนธันวาฝากไว้ "แก... มาทำไม" ศิลาเค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาร่วงลงนั่งพิงผนังตึกร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง ชายฉกรรจ์สามคนตรงหน้าหัวเราะร่า พวกมันไม่หวาดหวั่นต่อเสียงปริศนานั้นเลยแม้แต่น้อย "ผู้หญิงคนเดียวจะทำอะไรได้? ยิ่งเป็นแกที่บาดเจ็บปางตายแบบนี้ด้วยแล้ว ศิลา... ต่อให้พระเจ้ามาโปรด แกก็ไม่มีทางรอดไปจากคืนนี้" ทว่า ก่อนที่คมมีดเล่มถัดไปจะพุ่งเข้าหา ร่างระหงในชุดโค้ทสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นดั่งภูตพราย เธอไม่ได้เพียงแค่ก้าวเดิน แต่มันคือการเคลื่อนที่ที่ไร้เสียง ผิวขาวจัดตัดกับสีชุดทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของหญิงสาวกวาดมองศัตรูทั้งสามด้วยแววตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความปรานี "พวกแกพูดมากเกินไป" หญิงสาวกล่าวเพียงสั้นๆ ก่อนจะสะบัดข้อมือ อุปกรณ์โลหะขนาดจิ๋วในมือพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนปืน มันไม่ได้กระทบเนื้อหนัง แต่กลับปักลงบนแผงวงจรไฟฟ้าข้างฝาผนัง เกิดประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบพร้อมกับเสียงระเบิดเบาๆ ทำให้ห้องโถงมืดสนิทลงในชั่วพริบตา ท่ามกลางความมืด ศิลาได้ยินเพียงเสียงเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำ เสียงกระดูกหักดังกรอบสลับกับเสียงร่างของชายฉกรรจ์ล้มลงกับพื้นดั่งกระสอบทราย ไม่ถึงสิบวินาที ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้น แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เธอย่อตัวลง มือเรียวบางเอื้อมมาเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้ศิลาอย่างถือวิสาสะ "ฉันชื่อรินรดา" เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอในยามนี้อ่อนโยนลงกว่าตอนที่ขู่ศัตรูเมื่อครู่ "และฉันมาที่นี่เพื่อบอกว่า... เป้าหมายที่แกกำลังตามหาน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนตาย แต่มันคือการทวงคืนความจริงที่แกยังไม่พร้อมจะรับรู้" ศิลามองใบหน้าของหญิงสาวเบื้องหน้า ความทรงจำเลือนรางพยายามจะปะติดปะต่อ แต่ทุกอย่างกลับพร่าเลือนราวกับม่านหมอก "เธอเป็นใคร? ทำไมต้องช่วยฉัน?" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือเครื่องฉายโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ฉายภาพผังโครงสร้างขององค์กร 'เงามายา' ซึ่งเป็นองค์กรที่เขาตามล่ามาตลอดชีวิต แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาถึงกับหยุดหายใจ คือภาพถ่ายใบหนึ่งที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ภาพที่เห็นเขาในวัยเด็กยืนอยู่ข้างชายที่หน้าตาเหมือนธันวาไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าชายคนนั้นกลับมีชื่อที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน "ธันวาไม่ได้เป็นแค่เพื่อนสนิทของแก" รินรดากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอทำให้ศิลารู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เขารู้ความลับเรื่องครอบครัวของแกดีที่สุด และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ได้เป็นศัตรูกับแกเพียงคนเดียว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากทางเข้าอาคาร รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสุขุมเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เขามาแล้ว" เธอพึมพำ ก่อนจะหันมาคว้าแขนของศิลาให้ลุกขึ้น "ถ้าแกอยากรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นจริงๆ แกต้องไปกับฉัน เดี๋ยวนี้!" ศิลาลังเล ความเจ็บปวดที่แผลยังคงรบกวนสติ แต่เมื่อแสงจากกระบอกปืนเลเซอร์สีแดงส่องกระทบผนังห้องและเลื่อนผ่านตัวเขาไปมา เขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวตามรินรดาออกไป เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง "จะรีบไปไหนล่ะ ศิลา... เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ ว่าจะจัดการกับคนทรยศที่เข้ามาแทรกแซงธุระของเราอย่างไร" ธันวาก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพ ในมือของเขามีไฟล์เอกสารลับที่ควรจะอยู่ในเซฟของศิลามาโดยตลอด รินรดาผลักศิลาให้หลบหลังตนเองก่อนจะชักอาวุธที่ซ่อนไว้ออกมา แต่ก่อนที่จะทันได้ลั่นไก ธันวาก็ขยับริมฝีปากพูดคำเพียงคำเดียวที่ทำให้ศิลาต้องชะงักงัน "ถ้าน้องสาวของแกยังอยากมีชีวิตรอด... วางปืนลงซะ รินรดา" ศิลาเบิกตากว้าง หันไปมองหญิงสาวข้างกายที่ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความลับที่รินรดาเก็บงำไว้ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายเท่าตัวนัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิลามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานครับ