ในเงามืด

"ถ้ามึงก้าวออกมาจากมุมตึกนั่นอีกก้าวเดียว หัวสมองมึงจะกลายเป็นเศษเนื้อกระจัดกระจายไปกับทางเท้าเสียเปล่าๆ" เสียงแหบพร่าของชายชุดดำแฝงด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบ ศิลาไม่ได้ตอบโต้ เขายืนนิ่งอยู่หลังถังขยะเหล็กสนิมเขรอะในตรอกแคบๆ ใจกลางเมืองที่แสงไฟนีออนสลัวเลือนลางราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ลมหายใจของเขาถูกสะกดให้นิ่งสนิทดั่งรูปปั้น แม้หยาดเหงื่อจะซึมผ่านไรผมลงมาจนแสบตา แต่ศิลากลับไม่ยอมกระพริบตาแม้แต่น้อย มือขวาของเขาเลื่อนไปแตะด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังอย่างแผ่วเบา เขาเพิ่งได้รับข้อมูลบางอย่างจากรินรดา ข้อมูลที่ทำให้เขากลายเป็นเป้าหมายที่ต้องถูกกำจัดภายในค่ำคืนนี้ *‘ศิลา ฟังนะ... พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา ข้อมูลที่นายถืออยู่คือสิ่งที่พวกมันพยายามฝังกลบมาตลอดสิบปี ถ้าพลาดแม้แต่วินาทีเดียว นายจะไม่ได้เห็นแสงตะวันพรุ่งนี้’* เสียงของรินรดายังคงก้องอยู่ในหูผ่านเครื่องสื่อสารขนาดจิ๋ว ศิลาขบกรามแน่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวพุ่งขึ้นมาเป็นระลอก ความทรงจำที่ขาดหายไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เขาพยายามเติมเต็มด้วยการตามล่าความจริง "ออกมาเถอะครับศิลา" เสียงทุ้มต่ำของชายอีกคนดังขึ้น คราวนี้ฟังดูสุขุมและเยือกเย็นยิ่งกว่า "เราไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนี้ แต่ถ้าคุณเลือกที่จะเก็บความลับที่ไม่มีวันเป็นของคุณ... เราก็มีหน้าที่ต้องทำ" ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาประเมินสถานการณ์รอบตัว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นคอนกรีตดังมาจากสองทาง ทั้งหน้าและหลังของตรอก มันคือการปิดล้อมที่สมบูรณ์แบบ เขากระชับมีดในมือมั่น ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวออกจากมุมมืด! เขากลิ้งตัวไปกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยเศษแก้วแตกกระจาย ก่อนจะใช้จังหวะที่ชายชุดดำคนแรกเหนี่ยวไกปืนพกเก็บเสียง เขาสะบัดตัวหลบไปหลังกองลังไม้เก่าๆ กระสุนเจาะเข้าที่ผนังปูนจนฝุ่นคลุ้งกระจาย ศิลาไม่รอช้า เขาอาศัยความมืดและความชำนาญพื้นที่โต้กลับด้วยการขว้างเหรียญโลหะเข้าใส่ใบหน้าของชายที่อยู่ใกล้ที่สุด จนอีกฝ่ายเสียหลัก "พวกแกรับใช้ใคร... ธันวาใช่ไหม?" ศิลาตะโกนถามขณะที่ร่อนตัวลงจอดหลังถังขยะอีกใบ เสียงปืนรัวสนั่นหวั่นไหวราวกับดนตรีมรณะ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ศิลาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่าอึดอัดใจ เขาไม่ได้เพียงแค่หนี แต่เขากำลังถูกต้อนให้จนมุมในเขาวงกตที่ถูกออกแบบมาอย่างแยบยล เขารีบแตะที่หูฟัง "รินรดา บอกทางฉันที ทางออกถัดไปอยู่ไหน?" "ทางเบี่ยงซ้ายหลังร้านซักรีด จะมีท่อระบายน้ำที่เปิดอยู่ แต่นายต้องผ่านพวกมันไปให้ได้อีกสองคน ศิลา... อย่าหันไปมองข้างหลัง อย่าให้ความแค้นนำทางนาย" เสียงของรินรดาสั่นไหวเล็กน้อย ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ศิลาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พุ่งตัวออกไปประจันหน้ากับชายชุดดำที่ขวางทางอยู่เพียงไม่กี่ก้าว ความเร็วของศิลาเหนือชั้นกว่าที่พวกมันคาดไว้ เขาหลบคมมีดที่เฉียดผ่านแก้ม ก่อนจะกระแทกฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของศัตรูอย่างจัง แรงปะทะทำให้ชายคนนั้นกระเด็นไปกระแทกกับถังขยะจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ทว่า... ทันทีที่ศิลาหันหลังเตรียมวิ่งไปยังทางออก ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อ เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่ทางออกที่รินรดาบอก แต่เป็นชายในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้น... ศิลาจำมันได้ดีเสมอมา "รอนานไหมครับ เพื่อนเก่า" ชายคนนั้นขยับหมวกออก เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความคลั่งไคล้ในอำนาจที่เขาหลงใหล มันคือธันวา อดีตเพื่อนสนิทที่ศิลาเคยคิดว่าตายไปในเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน "แก... แกยังมีชีวิตอยู่" ศิลาเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ ธันวาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ มือของเขาสอดเข้าไปในเสื้อสูทราวกับจะหยิบอะไรบางอย่างออกมา "ฉันตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวของนายทรยศต่ออุดมการณ์ของพวกเราแล้วศิลา และวันนี้... ความทรงจำที่หายไปของนาย กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยเลือดของนายเอง" ขณะที่ธันวากำลังจะชักอาวุธ เสียงปืนสไนเปอร์นัดเดียวก็ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วตรอก แต่มันไม่ได้ยิงมาที่ศิลา หรือธันวา... กระสุนนั้นพุ่งเข้าเจาะถังน้ำมันข้างๆ ธันวาจนเกิดระเบิดเปลวไฟลุกท่วม ท่ามกลางควันไฟที่ตลบอบอวล ศิลาเห็นรินรดาวิ่งสวนออกมาจากมุมมืดพร้อมกับปืนในมือ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มีกลุ่มคนลึกลับในชุดสีเทาติดตามมาด้วย "หนีไปศิลา! พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกเรา แต่มันคือกับดักของทุกคน!" รินรดาตะโกนสุดเสียงขณะที่เธอกระชากแขนของศิลาให้ถอยออกไป ศิลามองใบหน้าของธันวาที่ยังคงนิ่งเฉยท่ามกลางเปลวเพลิง ก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองคือหมากที่ถูกวางไว้บนกระดานที่ใหญ่กว่าที่เขามีวันจะจินตนาการถึง ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของศิลานะครับ เพราะจากนี้ไปไม่มีคำว่ามิตรหรือศัตรูที่ชัดเจนอีกต่อไป มหายุทธ์ไร้เทียมทาน ครับ