เบาะแสแรก

“ถ้านายยังคงขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป ต่อให้เป็นเพื่อนรักกันมาก่อน... ฉันก็ไม่รับประกันนะว่านายจะจบลงด้วยสภาพที่สมประกอบหรือเปล่า” เสียงปลายสายทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับกระแสน้ำในห้วงลึก ธันวาไม่ได้ขู่ แต่มันคือคำประกาศิตที่ถูกส่งผ่านคลื่นสัญญาณความถี่ต่ำ ศิลาปิดไมโครโฟนโทรศัพท์มือถือทิ้ง กลิ่นอับชื้นของคลังเก็บเอกสารเก่าใต้ดินที่เขาแอบย่องเข้ามาดูเหมือนจะบีบรัดหัวใจให้เต้นจังหวะกระชั้นขึ้น เขายืนนิ่งอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตของรินรดาที่สะท้อนกับใบหน้าคมสันของเขา “มันรู้ตัวแล้ว” ศิลาเอ่ยเบาๆ สายตาทอดมองผ่านความมืดไปยังตู้เหล็กที่ถูกสนิมกัดกร่อน รินรดาที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้องหันมามอง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาฉายให้เห็นร่องรอยความกังวลบนดวงตาคู่นั้น เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด เพียงแต่เลื่อนหน้าต่างโปรแกรมที่แฮ็กค้างไว้ให้เขาเห็น “ถ้าธันวาเคลื่อนไหวแปลว่าสิ่งที่เราหาอยู่ต้องอยู่แถวนี้แน่ ศิลา... นายต้องรีบตัดสินใจ” ศิลาไม่ได้ตอบ เขาละสายตาจากเธอ เดินตรงไปยังตู้ใบที่สิบสามซึ่งมีร่องรอยการงัดแงะที่ล้มเหลว ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นของเหล็กกล้าใต้ฝ่ามือ เขาไม่ใช่คนที่จะถอยหลังเพียงเพราะคำขู่ เพื่อนที่เคยนั่งกินข้าวด้วยกันในอดีต ตอนนี้กลายเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ แต่ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวที่ตายไปพร้อมกับคำโกหกของรัฐบาลคือสิ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยว เขากระชากบานประตูตู้เหล็กออกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นโถงทางเดินอันเงียบเชียบ เอกสารนับร้อยกระจัดกระจายราวกับหิมะสีซีดจาง ศิลาไม่สนใจกองเอกสารพวกนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่กรอบรูปไม้ขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นเหล็กซ้อนชั้น มือของเขาที่เคยหนักแน่นดั่งขุนเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมา มันเป็นภาพถ่ายครอบครัวที่มีสีซีดจางจนเกือบเป็นสีขาวดำ พ่อของเขายืนสง่าเคียงข้างแม่ที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน และเด็กชายตัวน้อยที่ดูคุ้นตา... ใช่ นั่นคือเขา ศิลาในวัยเยาว์ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไม่ใช่ภาพใบหน้าของคนในครอบครัว หากแต่เป็น "ตราสัญลักษณ์" ที่ปักอยู่บนปกเสื้อสูทของพ่อ มันคือรูปกงจักรที่ซ้อนทับด้วยหยดเลือด สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่ธันวากำลังปกป้องอยู่ "นี่มันหมายความว่ายังไง..." เสียงของเขาแหบพร่า รินรดาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ เธอชะโงกหน้ามองรูปในมือเขาก่อนจะเบิกตากว้าง “นั่นไม่ใช่ตราขององค์กรศัตรู แต่มันคือตราของหน่วยสังเกตการณ์รุ่นบุกเบิก ศิลา... ครอบครัวของนายไม่ได้ถูกฆ่าเพราะพวกเขาเป็นเหยื่อ แต่พวกเขาถูกฆ่าเพราะเขาเป็น 'ผู้สร้าง' ความลับที่ธันวากำลังตามหา” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ศิลาพยายามรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจาย ความทรงจำที่เขาเคยคิดว่าถูกลบเลือนไปราวกับหมอกควันเริ่มก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้น เขานึกถึงคำพูดสุดท้ายของพ่อก่อนบ้านจะกลายเป็นทะเลเพลิง *‘ถ้าวันหนึ่งลูกต้องเห็นรูปนี้ จงจำไว้ว่าเลือดในกายเจ้าไม่ใช่เลือดของผู้ตาม แต่เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์’* ขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในความสับสน เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากดังขึ้นจากปลายโถงทางเดิน แสงไฟฉายหลายดวงสาดส่องเข้ามาในห้องเก็บเอกสาร รินรดาปิดคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน “คนของธันวา... พวกเขามาเร็วกว่าที่คำนวณไว้มาก ศิลา เราไม่มีทางออกทางเดิมแล้ว” ศิลากำรูปถ่ายใบนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของชายหนุ่มที่สับสนอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พบเหยื่อและร่องรอยแห่งอดีตที่บิดเบี้ยว “รินรดา ถอยไปข้างหลัง” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางคว้าวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานตู้เหล็ก มันไม่ใช่ปืน แต่เป็นอุปกรณ์วงจรที่ดูซับซ้อนเกินกว่ายุคสมัยจะสร้างขึ้น ในจังหวะที่บานประตูถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิด เสียงของธันวาดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของศิลาผ่านเครื่องรับสัญญาณที่ซ่อนอยู่ข้างหู “ยินดีด้วยนะศิลา... ที่ได้เห็นความจริง แต่เสียใจด้วยที่ความจริงนั้นแหละ คือกุญแจที่จะทำให้โลกนี้พินาศเร็วกว่าเดิม” ประตูระเบิดออก ท่ามกลางควันไฟ ศิลาไม่รอช้า เขาตัดสินใจกดปุ่มบนอุปกรณ์ในมือทันที แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเกิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าของทุกคนที่อยู่ในห้อง และเงาประหลาดที่ดูเหมือนร่างของพ่อเขาในรูปถ่าย ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังธันวาที่ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก พร้อมกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของรินรดาที่ถูกกระชากด้วยแรงโน้มถ่วงบางอย่าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นของมหากาพย์ครั้งนี้ด้วยกันนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน ครับ