ความทรงจำในหมอกควัน

"หยุดดิ้นรนเสียเปล่า... แผลของเจ้าไม่ได้ถูกเย็บด้วยเข็มด้าย แต่มันถูกประทับด้วยตราพันธนาการ" เสียงแหบพร่าดังก้องในความมืดมิด ชวนให้ขวัญผวาราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ ศิลาลืมตาขึ้นทันที กลิ่นอับชื้นของอิฐเผาผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กเตะเข้าจมูกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากหน้าอกซ้ายดุจมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง เขาพยายามขยับตัว แต่ข้อมือทั้งสองกลับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนโลหะเย็นเฉียบที่ยึดติดกับแท่นหินสีดำสนิท ศิลาไม่รีบร้อนที่จะตะโกนหรือใช้กำลัง เขาเป็นคนประเภทที่ความตื่นตระหนกคือสัญญาณของความพ่ายแพ้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเสียงกรีดร้องของมารดาในห้องโถงที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง... และใบหน้าเรียบเฉยของ 'ธันวา' ที่ยืนมองเหตุการณ์นั้นราวกับกำลังชมภาพวาดงานศิลปะ "ที่นี่ที่ไหน?" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบแห้งแต่หนักแน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่มีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียนสีฟ้าที่ติดอยู่ตามผนัง "สถานที่ที่คนตายจะได้รับโอกาสให้ฝังความจริงลงไปกับซากศพของตัวเองอย่างไรล่ะ" จากเงามืดด้านหลังเสาหิน ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มเดินออกมา แสงไฟสะท้อนให้เห็นแววตาที่เย็นชาของรินรดา เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้น มือเรียวบางของเธอถือแท็บเล็ตขนาดพกพาที่หน้าจอแสดงกราฟฟิกเส้นชีพจรของศิลาอยู่ตลอดเวลา ศิลาก้มมองหน้าอกของตนเอง เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกย้อมด้วยเลือดจนกลายเป็นสีสนิมแดงฉาน ตรงกลางหน้าอกเหนือหัวใจ มีรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่ดูเหมือนดวงตาที่กำลังลืมขึ้น รอยแผลนั้นยังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเขา ราวกับมันมีชีวิตและกำลังดูดกลืนพลังงานชีวิตของเขาไปทีละน้อย "เธอ... รินรดา" ศิลาเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอ "ทำไมถึงเป็นเธอ?" รินรดาไม่ตอบ เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยียบเหมือนกลิ่นหิมะแรกของฤดูหนาว เธอกดหน้าจอหนึ่งครั้ง โซ่ตรวนที่ข้อมือของศิลาคลายตัวออกลงครึ่งหนึ่ง แต่เขาก็ยังไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับหนี "ธันวาไม่ได้ฆ่าคุณในคืนนั้น ไม่ใช่เพราะเขาเมตตา" รินรดากระซิบข้างหูของเขา ลมหายใจของเธอกระทบผิวแก้มของศิลา "แต่เพราะเขารอให้คุณฟื้นขึ้นมาในสภาพของ 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบ แผลที่หน้าอกคุณคือพันธนาการแห่งโชคชะตา ศิลา... คุณไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองอีกต่อไปแล้ว" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อชะตากรรม "ถ้าฉันเป็นภาชนะ... งั้นก็แปลว่าธันวาก็ต้องการพลังงานบางอย่างจากฉัน แต่เขาคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่ง" "อะไร?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้น สายตาของเธอแสดงความสงสัยชั่วครู่ "เขาคิดว่าความทรงจำที่หายไปคือความว่างเปล่า... แต่เขาลืมไปว่าความว่างเปล่านั้นแหละ ที่เป็นที่ซ่อนเร้นที่ดีที่สุดสำหรับความจริงที่เขาพยายามทำลาย" ศิลาพุ่งตัวเข้าใส่หญิงสาวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่บาดแผลสาหัสจะเอื้ออำนวย แรงกระแทกส่งผลให้รินรดาเสียหลัก แต่เธอก็ไหวตัวทัน แตะปุ่มบางอย่างบนกำไลข้อมือ ส่งกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าช็อตร่างของศิลาจนเขาทรุดลงกับพื้น ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนร่างกายจะฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่เขากลับยิ้มออกมาได้ ท่ามกลางความสับสนของรินรดา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังก้องขึ้นจากความมืดที่อยู่ลึกเข้าไปในห้องโถง ทุกย่างก้าวมีความหมายถึงการควบคุมและอำนาจเบ็ดเสร็จ "ใจร้อนเสียจริง ศิลา... เพื่อนรัก" ธันวาก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนรอยยิ้มที่อบอุ่นและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน "ดูเหมือนของขวัญที่ฉันมอบให้ในคืนนั้น จะทำให้คุณมีชีวิตชีวามากกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก" ศิลาพยายามยันกายลุกขึ้น เลือดไหลซึมจากรอยแผลกลางอกหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงดัง 'ติ๋ง' เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดปกติ "ธันวา..." ศิลาคำราม "ถ้าเจ้าคิดว่าโซ่ตรวนพวกนี้จะล่ามวิญญาณของข้าไว้ได้ตลอดไป เจ้าก็คิดผิดแล้ว" ธันวาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นเชยคางศิลาให้เงยหน้าขึ้นมองสบตา แววตาของศิลาไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยความมืดมิดที่ลึกซึ้งกว่าที่ธันวาเคยเห็นมาก่อน "ศิลา... นายลืมไปแล้วใช่ไหมว่าคืนนั้นก่อนที่จะเกิดเพลิงไหม้ นายได้ทิ้งอะไรไว้ให้ฉันดูต่างหน้าในระบบเน็ตเวิร์กขององค์กร?" ธันวากระซิบเสียงต่ำพลางหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือชิปข้อมูลขนาดจิ๋วที่บัดนี้แตกละเอียดเป็นเศษผงในมือของเขา "นายไม่ได้แค่สูญเสียความทรงจำ แต่นายได้อัปโหลด 'หายนะ' เข้าไปในฐานข้อมูลของฉันแล้ว" ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์โฮโลแกรมทั่วทั้งห้องก็กระพริบถี่ๆ ข้อมูลความลับที่ธันวาพยายามทำลายทิ้งกำลังถูกปลดล็อกทีละชั้น พร้อมกับสัญญาณแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยที่ดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่ธันวาสีหน้าเปลี่ยนสีเป็นความตื่นตระหนกขีดสุด "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่นายพยายามปิดบัง... ธันวา" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นของมหากาพย์ครั้งนี้ด้วยกันนะครับ