บาดแผลที่ใจ

"ถ้านายยังไม่ยอมหยุดสั่น ผมจะคิดว่านายกำลังขลาดกลัว ไม่ใช่กำลังเสียใจนะ ศิลา" น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉย เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานมืดสลัว กลิ่นเหล้าแรงกล้าที่คละคลุ้งในอากาศทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพียงเครื่องเดียวฉายภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของชายหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็นที่สุดที่เธอเคยรู้จัก ศิลานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่า มือหนาของเขาสั่นระริกขณะถือแก้วคริสตัลที่เหลือเพียงหยดสุดท้ายของเหลวสีอำพัน เขานิ่งเงียบไปนานราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมาอย่างแห้งแล้ง "ขลาดกลัวหรือ? ไม่ใช่หรอกริน... แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งเข้าใจว่า คนที่เดินข้างเรามาตลอดหลายปี มีคมมีดซ่อนไว้ที่แผ่นหลังตลอดเวลา" ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งใบมีดบัดนี้กลับหม่นแสงลงจนแทบมองไม่เห็นประกายชีวิต "ธันวาไม่ใช่คนเลวในสายตาผม เขาคือพี่ชาย คือเพื่อนร่วมตาย... แต่ความจริงที่เขาส่งข้อมูลครอบครัวผมให้ศัตรู เพียงเพื่อแลกกับอุดมการณ์บิดเบี้ยวของมัน... มันทำให้ผมรู้สึกว่า ทุกลมหายใจที่ผ่านมาคือเรื่องตลก" รินรดาวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! ก่อนจะก้าวเข้าไปประจันหน้า เธอคว้าแก้วออกจากมือเขาแล้ววางลงบนโต๊ะแรงๆ จนน้ำเหล้ากระฉอกออกมา "นายจะฟูมฟายให้คนที่มันอยากเห็นนายพินาศไปเพื่ออะไร? การที่นายยอมจมอยู่กับอดีตแบบนี้ คือชัยชนะที่สวยงามที่สุดของธันวาเลยนะศิลา!" เธอเชิดหน้าขึ้น ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของเขา "บาดแผลที่ใจของนาย มันไม่ได้เกิดจากกระสุนของใคร แต่มันเกิดจากการที่นายยอมให้คนที่ทรยศยังมีอิทธิพลต่อลมหายใจของนายอยู่" ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง คำพูดของหญิงสาวเหมือนน้ำแข็งที่ราดลงบนกองไฟ เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงใหญ่ในเงามืดดูข่มขวัญ ทว่าแววตากลับเผยให้เห็นความแตกสลายที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูแสงไฟจากตึกสูงในเมืองหลวงที่ดูไกลเกินเอื้อม "คนเราจะก้าวต่อไปยังไงริน ในเมื่อรากฐานของชีวิตถูกถอนรากถอนโคนไปแล้ว" เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ธันวารู้จุดอ่อนของผมทุกจุด เขารู้ว่าผมกลัวอะไร เขาไม่ได้แค่หักหลังผม เขาทำลายสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่ทำให้ผมเป็นมนุษย์" "งั้นก็เลิกเป็นมนุษย์ที่ยึดติดกับความทรงจำ แล้วกลายเป็นเครื่องจักรที่ไร้ความปราณีเสียสิ" รินรดาเดินไปหยุดข้างหลังเขา ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ถ้าเขาสร้างระเบียบใหม่ด้วยการทำลาย นายก็แค่ทำลายระบบที่เขาสร้างขึ้น... ไม่ใช่เพื่อล้างแค้น แต่นายต้องทำให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขาทำลงไปมันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา" ศิลาสูดหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดที่กลางอกไม่ได้จางหายไป แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นแทนที่ นั่นคือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาหมุนตัวกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของผู้ที่กำลังโศกเศร้า แต่มันคือสายตาของนักล่าที่หิวกระหายการสะสาง "เธอพูดถูก" ศิลาเอ่ยสั้นๆ เสียงของเขากลับมานิ่งเรียบและทรงพลังอย่างประหลาด "ความแค้นเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ แต่การดัดหลังคนทรยศ... คือเรื่องของคนที่รู้จักโชคชะตาดีพอ" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องเพื่อเริ่มต้นแผนการใหม่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกเจาะโดยฝีมือระดับพระกาฬก็ดังขึ้นรัวๆ บนหน้าจอที่รินรดาควบคุมอยู่ "ศิลา! ระบบวงจรปิดของเซฟเฮาส์ถูกแทรกแซง... มีใครบางคนกำลังเข้ามาในอาคารนี้" รินรดาหน้าซีดเผือด ขณะที่มือของเธอกำลังรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง "ไม่ใช่ใครที่ไหน... เป็นรหัสผ่านชุดที่นายกับธันวาเคยออกแบบไว้ด้วยกันเมื่อสิบปีก่อน" ศิลานิ่งชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้โอ๊กบานหนาหน้าห้อง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ในตอนนั้นเอง บานประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงสลัวของทางเดิน เขาสวมเสื้อโค้ทตัวยาวคุ้นตาและยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังกลับมาเยี่ยมบ้านเก่าที่คุ้นเคย "ไม่ได้เจอกันนานนะ ศิลา... หวังว่าแผลที่ผมฝากไว้ จะยังไม่หายดีจนเกินไปนะเพื่อนยาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดและหยาดเหงื่อในครั้งนี้ไปกับผมนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน