ฉากหน้า

รอยยิ้มบนริมฝีปากของเจ้าสัวบูรพานั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرที่ผ่านโลกมาจนตกผลกมีความเย็นชาฉาบเคลือบอยู่ราวกับผิวน้ำแข็งบนมหาสมุทรลึก แก้วคริستالบรรจุของเหลวสีอำพันในมือของเขาไหววูบตามจังหวะการหมุนเบาๆ เสียงน้ำแข็งกระทบกันเบาหวิวในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับห้องดับจิต บรรยากาศรอบตัวผู้มีอิทธิพลระดับประเทศผู้นี้เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ชนิดที่สามารถทำให้คนใจเสาะทรุดลงไปกองกับพื้นได้เพียงแค่สบตา "เกมจบแล้วล่ะครับ... คุณศิลา" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของชายหนุ่ม ศิลายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้มะค่าโมงตัวใหญ่ ประกายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ว่าความจริงเบื้องหน้าจะบีบรัดให้ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างเอื้อมมือมาแตะข้อศอกของเขาเบาๆ สัมผัสที่เย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเธอสะท้อนให้เห็นว่าเธอกำลังหวาดกลัวเพียงใด แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่นของหญิงสาว ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก กวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินและบันทึกโบราณที่ถูกกางไว้บนโต๊ะ เอกสารเหล่านั้นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะไขปริศนาความทรงจำในวัยเด็กของเขา และในขณะเดียวกัน มันก็คืออาวุธที่เจ้าสัวบูรพาใช้เพื่อผูกขาดความลับทั้งหมดไว้ใต้เงาอำนาจ "เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ เจ้าสัว" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา แต่มันเต็มไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่แม้แต่เจ้าสัวบูรพายังต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ดีครับ คุณศิลา..." เจ้าสัววางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ "แต่ความมั่นใจที่ปราศจากฐานอำนาจรองรับ... มันก็เป็นได้แค่เสียงเห่าหอนของสุนัขจรจัดที่พยายามจะต่อกรกับราชสีห์ คุณคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารในมือพวกคุณ จะลบล้างทุกสิ่งที่ผมสร้างมาตลอดสามสิบปีได้?" "อำนาจที่สร้างขึ้นบนคราบน้ำตาและรอยเลือดของคนอื่น มันไม่ได้มั่นคงอย่างที่ท่านคิดหรอกครับ" รินรดาเป็นฝ่ายสวนกลับ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ดวงตาคู่สวยจ้องมองเจ้าสัวบูรพาตรงๆ "หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายท่าน แต่มันมีไว้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับคนที่เคยถูกท่านเหยียบย่ำต่างหาก" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเจ้าสัวบูรพาฟังดูน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่แม้จะโรยราตามวัยแต่ก็ยังคงความน่าเกรงขาม ก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องเข้ามาเป็นเงาทอดยาวทับร่างของพวกเขาทั้งสามคน "ความยุติธรรม?" เจ้าสัวหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มเยาะ "น้องหนู... โลกใบนี้ไม่เคยมีคำว่าความยุติธรรม มีแต่ผู้ชนะและผู้แพ้ คนที่ถือไพ่เหนือกว่าต่างหากคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และในตอนนี้... ไพ่ทุกใบอยู่ในมือผม" ศิลาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเขากับเจ้าสัวบูรพาเหลือเพียงแค่โต๊ะทำงานตัวกั้นกลาง ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายชราผู้ทรงอิทธิพล เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้เจ้าสัวถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ท่านแน่ใจหรือครับว่าไพ่ทุกใบอยู่ในมือท่าน?" ศิลาเอ่ยถามเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกกำมะหยี่ "ถ้าไพ่ทุกใบอยู่กับท่านจริง ทำไมมือข้างซ้ายของท่านถึงต้องสั่นตอนที่จับแก้วเหล้าล่ะครับ... หรือว่าท่านกำลังกลัว ความลับเรื่องคดีเมื่อยี่สิบปีก่อนกำลังจะถูกเปิดเผยกันแน่" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าสัวบูรพาเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง รังจิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างของชายสูงวัยจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว "แก... รู้มากเกินไปแล้วนะ ศิลา" เสียงของเจ้าสัวต่ำลอดไรฟัน ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกเก็บกดไว้ "ผมรู้มากกว่าที่ท่านคิดครับ..." ศิลาเอ่ยต่อ น้ำเสียงยังคงราบเรียบและมั่นคง "และสิ่งที่ผมรู้ มันไม่ได้อยู่ในเอกสารบนโต๊ะนี้ชุดเดียว..." ก่อนที่เจ้าสัวบูรพาจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวับวาบไปทั่วห้องทำงาน ประตูห้องที่ควรจะถูกล็อกด้วยระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดกลับเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกเงาสลัวบังไว้ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้น ทำให้หัวใจของเจ้าสัวบูรพากระตุกวูบ "ขอโทษที่ขัดจังหวะการสนทนาอันออกรสชาตินะครับ... พอดีผมมีสำเนาเอกสารอีกชุดที่ท่านน่าจะสนใจอยากจะดูเป็นพิเศษ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว ดรากอนไรเดอร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ